Shërimi i të demonizuarit të verbër e memec (Mateu 12:22–23; Lluka 11:14)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)lexo homilinë e plotë ›

Predikime mbi Ungjillin sipas Mateut, Predikimi 40 (mbi Mateun 12:22–23) Burimi: përkth. te Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 10. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf110.iii.XL.html

Mbi demonin që kishte mbyllur si sytë, ashtu edhe veshët përmes të cilëve njeriu mund të kishte ardhur në besim:

O ligësi e frymës së ligë! Kishte zënë të dyja hyrjet përmes të cilave ai njeri do të kishte besuar, si shikimin, ashtu edhe dëgjimin; megjithatë, të dyja i hapi Krishti.

Mbi farisenjtë, te të cilët mrekullia zgjoi vetëm smirën, ndërsa vetë demoni u dorëzua në heshtje:

as edhe këtë nuk e duruan; deri në atë shkallë ... i thumbojnë përherë veprat e mira që u bëhen të afërmve të tyre, dhe asgjë nuk i pikëllon aq sa shpëtimi i njerëzve. ... fryma e ligë nuk u zemërua aq sa ata. Sepse ai vërtet u largua nga trupi, i la vend dhe iku pa nxjerrë asnjë zë; kurse këta përpiqeshin herë ta vrisnin, herë ta shpifnin Atë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 80 (mbi Llukën 11:14) Burimi: përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_07_sermons_66_80.htm

Mbi kokëfortësinë e veçantë të një fryme memece, dhe mbi lehtësinë me të cilën Krishti e dëbon:

Djajtë memecë, si të thuash, janë të vështirë për t'u qortuar nga cilido qoftë prej shenjtorëve; janë më kokëfortë se çdo lloj tjetër dhe tepër të pacipë. Por asgjë nuk ishte e vështirë për vullnetin e plotfuqishëm të Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithë neve.

Mbi lëvdatën e turmës dhe mbi përgjigjen e kundërt të farisenjve:

Sepse themi se në këtë pjesë ai quhet memec ngaqë është pa gjuhë, domethënë pa të folur. Dhe sapo u krye kjo vepër e mrekullueshme, turma e lartësoi me lëvdata dhe nxitoi ta kurorëzonte bërësin e mrekullisë me nderim hyjnor.

Por disa prej tyre, thotë, që ishin skribë e farisenj, me zemra të dehura nga krenaria dhe smira, gjetën në mrekullinë ushqim për sëmundjen e tyre; dhe jo vetëm që nuk e lëvduan, por bënë pikërisht të kundërtën.

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)lexo homilinë e plotë ›

Shpjegim i Ungjillit sipas Llukës (mbi Llukën 11:14) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi kuptimin që fryma quhet «memece», dhe si njeriu u mbyll nga të folurit, ngaqë më parë ishte mbyllur nga të dëgjuarit:

Përdoret edhe për atë që nuk dëgjon, por më me vend për atë që as nuk dëgjon, as nuk flet. Por ai që nuk ka dëgjuar që nga lindja medoemos nuk mund të flasë. Sepse ne flasim ato gjëra që kemi mësuar t'i flasim duke dëgjuar. Megjithatë, në qoftë se dikush e ka humbur dëgjimin nga një sëmundje që i ka rënë, asgjë nuk e pengon të flasë. Por ai që u soll para Zotit ishte edhe memec në të folur, edhe i shurdhër në të dëgjuar.

---

Titi i Bostrës (vd. rreth 378)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Llukën (mbi Llukën 11:14) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi demonin që ia ndal shpirtit dëgjimin e fjalës së Perëndisë, dhe mbi Krishtin që vjen që ne ta dëgjojmë atë:

Ai e quan djallin të shurdhër ose memec, si shkaktarin e kësaj fatkeqësie, që fjala Hyjnore të mos dëgjohet. Sepse djalli, duke i hequr gjallërinë ndijimit njerëzor, topit dëgjimin e shpirtit tonë. Prandaj Krishti vjen që të dëbojë djallin dhe që ne të dëgjojmë fjalën e së vërtetës. Sepse Ai shëroi njërin, që të krijonte një parashije të përgjithshme të shpëtimit të njeriut.

---

I Lumturi Agustini i Hiponit (354–430)lexo homilinë e plotë ›

Harmonia e Ungjijve, Libri II.37 (mbi Mateun 12:22–23; Llukën 11:14) Burimi: përkth. S. D. F. Salmond, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 6. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf106.vi.v.xxxviii.html

Mbi arsyen pse Lluka, që e quan njeriun vetëm memec, dhe Mateu, që e quan të verbër e memec, flasin për një e të njëjtin person:

Lluka e sjell këtë rrëfim jo në po atë radhë, por pas një sërë çështjesh të tjera. Ai gjithashtu flet për njeriun vetëm si memec, dhe jo edhe si të verbër. Por, thjesht ngaqë ai hesht për këtë a atë pjesë të rrëfimit, nuk duhet nxjerrë përfundimi se flet për një person krejt tjetër.

---

Shën Jeronimi (rreth 347–420)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Mateun (mbi Mateun 12:22–23) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xii.html

Mbi tri shërimet e kryera njëherësh, dhe si përtërihen përditë te ata që vijnë në besim:

Tri mrekulli u kryen te një e i njëjti person në të njëjtën kohë: i verbri sheh, memeci flet, i pushtuari çlirohet nga demoni. Kjo atëherë u bë në mish, kurse tani po përmbushet përditë në kthimin e atyre që besojnë; demoni dëbohet kur ata shohin për herë të parë dritën e besimit, dhe atëherë gojët e tyre, që më parë ishin mbyllur, hapen për të thënë lëvdimet e Perëndisë.

---

Shën Hilari i Puatjesë (rreth 310–367)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Mateun (mbi Mateun 12:22–23) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xii.html

Mbi këtë njeri të vetëm të vuajtur si figurë të johebrenjve, të bërë të denjë për të pritur Perëndinë:

Jo pa arsye, pasi ka përmendur se gjithë turma u shërua së bashku, ai e sjell veçmas shërimin e këtij njeriu që ishte i demonizuar, i verbër dhe memec. Sepse, pasi njeriu me dorën e tharë ishte sjellë para Tij dhe ishte shëruar në sinagogë, ishte e udhës që shpëtimi i johebrenjve të përfaqësohej në personin e ndonjë njeriu tjetër të vuajtur. Ai që kishte qenë banesa e një demoni, i verbër dhe memec, duhej të bëhej i denjë për të pritur Perëndinë, të përmbante Perëndinë në Krishtin, dhe, duke rrëfyer Perëndinë, t'u jepte lavdi veprave të Krishtit.