John 9:1–41

1And as Jesus passed by, he saw a man which was blind from his birth. ²And his disciples asked him, saying, Master, who did sin, this man, or his parents, that he was born blind? ³Jesus answered, Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of God should be made manifest in him. ⁴I must work the works of him that sent me, while it is day: the night cometh, when no man can work. ⁵As long as I am in the world, I am the light of the world. ⁶When he had thus spoken, he spat on the ground, and made clay of the spittle, and he anointed the eyes of the blind man with the clay, ⁷And said unto him, Go, wash in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent.) He went his way therefore, and washed, and came seeing. ⁸The neighbours therefore, and they which before had seen him that he was blind, said, Is not this he that sat and begged? ⁹Some said, This is he: others said, He is like him: but he said, I am he. ¹⁰Therefore said they unto him, How were thine eyes opened? ¹¹He answered and said, A man that is called Jesus made clay, and anointed mine eyes, and said unto me, Go to the pool of Siloam, and wash: and I went and washed, and I received sight. ¹²Then said they unto him, Where is he? He said, I know not. ¹³They brought to the Pharisees him that aforetime was blind. ¹⁴And it was the sabbath day when Jesus made the clay, and opened his eyes. ¹⁵Then again the Pharisees also asked him how he had received his sight. He said unto them, He put clay upon mine eyes, and I washed, and do see. ¹⁶Therefore said some of the Pharisees, This man is not of God, because he keepeth not the sabbath day. Others said, How can a man that is a sinner do such miracles? And there was a division among them. ¹⁷They say unto the blind man again, What sayest thou of him, that he hath opened thine eyes? He said, He is a prophet. ¹⁸But the Jews did not believe concerning him, that he had been blind, and received his sight, until they called the parents of him that had received his sight. ¹⁹And they asked them, saying, Is this your son, who ye say was born blind? how then doth he now see? ²⁰His parents answered them and said, We know that this is our son, and that he was born blind: ²¹But by what means he now seeth, we know not; or who hath opened his eyes, we know not: he is of age; ask him: he shall speak for himself. ²²These words spake his parents, because they feared the Jews: for the Jews had agreed already, that if any man did confess that he was Christ, he should be put out of the synagogue. ²³Therefore said his parents, He is of age; ask him. ²⁴Then again called they the man that was blind, and said unto him, Give God the praise: we know that this man is a sinner. ²⁵He answered and said, Whether he be a sinner or no, I know not: one thing I know, that, whereas I was blind, now I see. ²⁶Then said they to him again, What did he to thee? how opened he thine eyes? ²⁷He answered them, I have told you already, and ye did not hear: wherefore would ye hear it again? will ye also be his disciples? ²⁸Then they reviled him, and said, Thou art his disciple; but we are Moses’ disciples. ²⁹We know that God spake unto Moses: as for this fellow, we know not from whence he is. ³⁰The man answered and said unto them, Why herein is a marvellous thing, that ye know not from whence he is, and yet he hath opened mine eyes. ³¹Now we know that God heareth not sinners: but if any man be a worshipper of God, and doeth his will, him he heareth. ³²Since the world began was it not heard that any man opened the eyes of one that was born blind. ³³If this man were not of God, he could do nothing. ³⁴They answered and said unto him, Thou wast altogether born in sins, and dost thou teach us? And they cast him out. ³⁵Jesus heard that they had cast him out; and when he had found him, he said unto him, Dost thou believe on the Son of God? ³⁶He answered and said, Who is he, Lord, that I might believe on him? ³⁷And Jesus said unto him, Thou hast both seen him, and it is he that talketh with thee. ³⁸And he said, Lord, I believe. And he worshipped him. ³⁹And Jesus said, For judgment I am come into this world, that they which see not might see; and that they which see might be made blind. ⁴⁰And some of the Pharisees which were with him heard these words, and said unto him, Are we blind also? ⁴¹Jesus said unto them, If ye were blind, ye should have no sin: but now ye say, We see; therefore your sin remaineth.

King James Version · public domain

Joani 9:1–41

1Edhe dyke shkuarë, pa një njeri të-verbërë që prej të-lindurit. ²Edhe nxënësit’ e ati e pyetnë, dyke thënë, Ravvi, cili fëjeu, ky apo prindërit’ e ati, që të lintnjë i-verbërë? ³Jisuj upërgjeq, As ky fëjeu, as prindërit’ e ati; po që të dëftenenë punërat’ e Perëndisë tek ay. ⁴Unë duhetë të punonj punërat’ e ati që më dërgoj, gjersa është ditë; vjen natë, kur asdonjë s’munt të punonjë. ⁵Sa të jem ndë botët, jam drit’ e botësë. ⁶Pasi tha këto, pshtyti përdhe, edhe bëri baltë prej pështymësë, edhe leu syt’ e të-verbërit me baltënë; ⁷Edhe ay i tha ati, Shko e lahu ndë pellkt të Silloamit, (që e-kthyerë do me thënë i-Dërguarë). Vate pra e ula, edhe erdhi dyke parë. ⁸Fëqinjtë pra, edhe ata që e shihninë më përpara se ishte i-verbërë, thoshinë, Nuk’ është ky ay që rrinte e lypënte? ⁹Të-tjerë thoshinë, Se ky është; edhe të-tjerë, Se i shëmbëllen; po ay u thoshte, Se unë jam. ¹⁰I thoshinë pra, Qysh t’uhapnë sytë? ¹¹Ay upërgjeq e tha, Një njeri që thuhetë Jisu bëri baltë, edhe më leu sytë, edhe më tha, Shko ndë pellkt të Silloamit, edhe lahu. Edhe si vajta e ulava, hapa sytë. ¹²I thanë pra, Ku ësht’ ay? Thotë, Nukë di. ¹³E bjenë te Farisenjtë atë që ishte njëherë i-verbërë. ¹⁴Edhe ishte e-shëtunë, kur bëri baltënë Jisuj, edhe i hapi ati sytë. ¹⁵Përsëri pra e pyetnin’ edhe Farisenjtë, Qysh hapi sytë? Edhe ay u tha atyre, Vuri baltë mbi syt të mi, edhe ulava, edhe shoh. ¹⁶Ca pra prej Farisenjet thoshinë, Ky njeri nuk’ është nga Perëndia, sepse nukë ruan të-shëtunënë. Të-tjerë thoshinë, Qysh munt të bënjë të-tilla çudira një njeri fajtuar? Edhe ishte një çarje ndër mest t’atyreve. ¹⁷I thonë përsëri të-verbërit, Ti ç’thua për atë, sepse të hapi sytë? Edhe ay tha, Se është profit. ¹⁸Judhenjtë pra nukë besuanë për atë, se ishte i-verbërë, edhe hapi sytë, gjersa thërritnë prindërit’ e ati që i uhapnë sytë; ¹⁹Edhe i pyetnë dyke thënë, Ky është biri juaj, për të-cilinë ju thoni se ka lindurë i-verbërë? qysh sheh pra ndashti? ²⁰Prindërit’ e ati u upërgjeqnë atyre, e thanë, E dimë se ky është biri ynë, edhe se ka lindurë i-verbërë; ²¹Po qysh sheh ndashti nukë dimë; a cili i hapi sytë, neve nukë dimë; ay moshë ka, pyet-e-ni; ay dotë flasë për vetëhen’ e ti. ²²Këto thanë prindërit’ e ati, sepse kishinë frikë nga Judhenjtë; sepse Judhenjtë ndashti kishinë lidhurë fjalë, që ay që t’a rrëfenjë për Krisht të bënetë jashtë sinagogjisë. ²³Përandaj prindërit’ e ati thanë, Se moshë ka, pyet-e-ni. ²⁴Thirrnë pra për-së-dyti njerinë, që kishte qënë i-verbërë, edhe i thanë, Ep-i lavdi Perëndisë; neve e dimë se ky njeri është fajtuar. ²⁵Ay pra upërgjeq e tha, Nd’është fajtuar, nuk’ e di; një di, se qeshë i-verbërë, edhe ndashti shoh. ²⁶Edhe i thanë përsëri, Ç’të bëri? qysh t’i api sytë? ²⁷U upërgjeq atyre, Ndashti u thashë juve, edhe nukë dëgjuatë; ç’doni përsëri të dëgjoni? mos edhe juve doni të bëhi nxënës t’ati? ²⁸E shanë pra, edhe thanë, Ti je nxënës i ati; po neve jemi nxënës të Moisiut. ²⁹Neve dimë se Perëndia i foli Moisiut; po këtë nuk’ e dimë nga është. ³⁰Njeriu upërgjeq e u tha atyre, Ndë këtë me të-vërtetë është çudia, se ju s’e dini nga është, edhe mua më hapi sytë. ³¹Edhe e dimë, se Perëndia nukë dëgjon fajtorë; po ndë pastë ndonjë frikë Perëndie, edhe të bënjë dashurimn’ e ati, këtë e dëgjon. ³²Që prej kryes’ së jetësë nuk’ është dëgjuarë, se hapi njeri syt’ e njëj që ka lindur’ i-verbërë. ³³Ndë mos ishte ky nga Perëndia, nukë dotë muntte të bënte asgjë. ³⁴Upërgjeqnë e i thanë, Ti ke lindur’ i-tërë ndë faje, edhe ti na mëson? edhe e nxuarnë jashtë. ³⁵Jisuj dëgjoj, se e nxuarnë jashtë; edhe si e gjeti, i tha, I beson të Birit të Perëndisë? ³⁶Ay upërgjeq e tha, Cili ësht’ ay, Zot, që t’i besonj? ³⁷Edhe Jisuj i tha, Edhe e ke parë, edhe ay është që flet bashkë me ty. ³⁸Edhe ay tha, besonj, o Zot, edhe i ufal. ³⁹Pastaj Jisuj tha, Unë për gjyq kam ardhurë ndë këtë botë, që të shohën’ ata që nukë shohënë, edhe të bënenë të-verbërë ata që shohënë. ⁴⁰Edhe prej Farisenjet sa ishinë bashkë me atë i dëgjuanë këto, edhe i thanë, Mos jemi edhe neve të-verbërë? ⁴¹Jisuj u tha atyre, Po të ishitë të-verbërë, nukë dotë kishitë faj; po tashti thoni, Se shohëmë; faji juaj pra mbetetë.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik