Shërimi i Birit të Fisnikut (Joani 4:46–54)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)lexo homilinë e plotë ›

Predikime mbi Ungjillin sipas Joanit, Predikimi 35 (mbi Joanin 4:46–54) Burimi: përkth. G. T. Stupart, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 14, 1889. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf114.iv.xxxvii.html

Mbi arsyen pse ky fisnik është njeri tjetër nga centurioni i Mateut, dhe tregon një besim më të dobët:

Disa vërtet mendojnë se ky është ai njeriu që përmend Mateu ... po del se është një njeri tjetër, jo vetëm nga pozita e tij, po edhe nga besimi i tij. Ai tjetri, edhe kur Krishti ishte gati të shkonte tek ai, i lutet të rrinte aty; kurse ky, kur Krishti nuk i ofroi një gjë të tillë, e tërheq drejt shtëpisë së vet. Njëri thotë: «Nuk jam i denjë të hysh nën strehën time»; kurse ky tjetri madje e nxit, duke thënë: «Zbrit para se të vdesë im bir.»

Mbi Krishtin që shëron atin, të sëmurë në mendje, po aq sa edhe birin:

Pikërisht për këtë Krishti e qorton dhe i prek ndërgjegjen, për të treguar se çudirat e tij bëheshin kryesisht për të mirën e shpirtit. Sepse këtu ai shëron atin, të sëmurë nga mendja, jo më pak se të birin, që të na bindë t'i vëmë veshin jo për shkak të çudirave të tij, po të mësimit të tij. Sepse çudirat nuk janë për besimtarët, po për jobesimtarët dhe për njerëzit më të trashë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Joanit, Libri 2 (mbi Joanin 4:46–54) Burimi: përkth. P. E. Pusey, Library of Fathers of the Holy Catholic Church, Vëll. 43, 1874. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_john_02_book2.htm

Mbi fisnikun që e quan Zot, por ende nuk e pranon si Perëndi që mund të shërojë edhe nga larg:

e quan Zot, por aspak nuk ia jep dinjitetin e vërtetë të Zotërisë. Sepse ndryshe do të kishte rënë përmbys menjëherë e do t'i lutej, jo që patjetër të vinte në shtëpinë e tij e të zbriste bashkë me të tek djali i sëmurë, po më tepër që, me pushtet e me urdhër të denjë për Perëndinë, ta dëbonte sëmundjen që i kishte rënë. Sepse ç'nevojë kishte të ishte i pranishëm pranë të sëmurit, të cilin mund ta shëronte lehtë edhe pa qenë aty?

Mbi fjalën e vetme që shëron dy shpirtra njëherësh:

I vetmi urdhër i Shpëtimtarit shëron dy shpirtra. Sepse te fisniku krijon një besim të pazakontë, kurse djalin e shpëton nga vdekja trupore. Cili shërohet i pari, është vështirë ta thuash. Që të dy shërohen njëkohësisht, me sa mendoj, sepse sëmundja u largua me urdhrin e Shpëtimtarit.

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)lexo homilinë e plotë ›

Shpjegim i Ungjillit sipas Joanit (mbi Joanin 4:46–54) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik.

Mbi arsyen pse Ungjillori e kujton mrekullinë në Kana, dhe mbi besimin ende të papërsosur të fisnikut:

Ungjillori na e kujton çudinë, për të nxjerrë në pah lëvdatën që u takon samaritanëve. Sepse galileasit, kur e pritën, u nxitën si nga çudia që kishte bërë ndër ta, ashtu edhe nga ato që kishin parë në Jerusalem. Fisniku, pa dyshim, besoi për shkak të çudisë që u bë në Kana, megjithëse ende nuk e kuptonte gjithë madhështinë e Krishtit.

---

I Lumturi Agustini i Hiponit (354–430)lexo homilinë e plotë ›

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktati 16 (mbi Joanin 4:43–54) Burimi: përkth. John Gibb dhe James Innes, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 7, 1888. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf107.iii.xvii.html

Mbi fisnikun si njeri të vakët në besim, që erdhi vetëm për të vënë në provë se ç'mund të bënte Krishti:

Kur iu lut, kjo qe përgjigjja e tij: «Po të mos shihni shenja e çudira, nuk besoni.» Ai na tregon një njeri të vakët, ose të ftohtë në besim, ose fare pa besim, po të etur të provonte, me shërimin e të birit, se ç'lloj njeriu ishte Krishti, kush ishte, ç'mund të bënte.

Mbi ndryshimin midis këtij fisniku dhe centurionit, prania e kërkuar dhe padenjësia e rrëfyer:

Shihni ndryshimin: ky fisnik dëshironte që Zoti të zbriste në shtëpinë e tij; ai centurion e shpalli veten të padenjë. Njërit iu tha: «Do të vij e do ta shëroj»; tjetrit: «Shko, yt bir rron.» Njërit i premtoi praninë e tij; tjetrin e shëroi me fjalën e tij. Fisniku e kërkoi praninë e tij me ngulm; centurioni e shpalli veten të padenjë për praninë e tij. Këtu është një lëshim ndaj kryelartësisë; atje, ndaj përulësisë.

---

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)lexo homilinë e plotë ›

Dyzet Predikime Ungjillore, Predikimi 28 (mbi Joanin 4:46–53) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik.

Mbi besimin e mangët të fisnikut, që mendonte se Krishti nuk mund të shpëtonte pa qenë i pranishëm:

Besimi i tij ishte i mangët, sepse mendonte se Zoti ynë nuk mund të shpëtonte pa qenë vetë i pranishëm.

Mbi Krishtin, të pranishëm me fuqinë e Tij edhe atje ku mungon nga vendi, që shpëton vetëm me urdhrin e Tij:

Zoti ynë, në përgjigjen e tij, lë të kuptohet se në një farë mënyre është i pranishëm atje ku e ftojnë, edhe kur nuk gjendet aty. Shpëton thjesht me urdhrin e tij, ashtu si me vullnetin e tij krijoi gjithçka

---

Shën Beda i Nderuari (rreth 673–735)lexo homilinë e plotë ›

Shtjellim i Ungjillit sipas Joanit (mbi Joanin 4:46–54) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik.

Mbi besimin që formohet shkallë-shkallë, fillimi, rritja dhe pjekuria:

Pra, siç shohim, besimi, si edhe virtytet e tjera, formohet shkallë-shkallë dhe e ka fillimin, rritjen e pjekurinë e vet. Besimi i tij pati fillimin, kur kërkoi shërimin e të birit; rritjen, kur u besoi fjalëve të Zotit tonë: «Yt bir rron»; pjekurinë, pasi shërbëtorët e njoftuan për ngjarjen.