Jisui para Herod Antipës (Lluka 23:6–12)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi CLI (mbi Llukën 23:13–16), përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_14_sermons_146_156.htm

Mbi paditësit që fshehën natyrën e vërtetë të mësimit të Krishtit, dhe gjykatësin që nuk mund të gjente asnjë faj:

Me dinakëri të madhe, pra, thonë se Ai mësonte, por heshtën për natyrën e mësimeve të Tij. Por edhe kur flisnin kështu, Pilati i qortoi, duke shfajësuar veten dhe duke thënë: "Nuk gjej tek Ai kurrfarë faji."

Mbi ligësinë që lypte vdekjen e Atij që gjykatësi e kishte shpallur tashmë të pafajshëm:

kur ai që kishte për detyrë ta gjykonte e shpalli të pafajshëm, ata, për ta bërë edhe më të rëndë dënimin e tyre me mundime, lypnin me ngulm që Ai, që nuk kishte bërë asnjë vepër të ulët, të pësonte prej tyre ndëshkimin e vdekjes.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën (mbi Llukën 23:8–12), përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi kureshtjen e Herodit, që kërkonte një shfaqje e jo shpëtim, dhe heshtjen që fitoi:

Jo se do të nxirrte ndonjë dobi nga pamja, por, i kapur nga kureshtja, mendonte se do të shihte atë njeri të jashtëzakonshëm, për urtësinë dhe veprat e mrekullueshme të të cilit kishte dëgjuar aq shumë. Dëshironte gjithashtu të dëgjonte nga goja e Tij se ç'mund të thoshte. Prandaj i bën pyetje, duke e vënë në lojë dhe duke e përqeshur. Por Jisui, që i kryente të gjitha me maturi dhe që, siç dëshmon Davidi, i rregullon fjalët e Tij me kujdes, e çmoi të drejtë që në një rast të tillë të heshtte. Sepse një fjalë e thënë atij të cilit nuk i sjell asnjë dobi bëhet shkak i dënimit të tij.

Mbi miqësinë e sapolindur midis Pilatit dhe Herodit, dhe djallin që bashkon të ndarët kundër Krishtit:

Por dërgimi i Krishtit nga Pilati te Herodi bëhet fillimi i një miqësie të ndërsjellë ... Vër re se si Djalli kudo bashkon gjërat e ndara, që të arrijë vdekjen e Krishtit. Le të skuqemi, pra, në qoftë se, për hir të shpëtimit tonë, nuk i mbajmë as miqtë tanë në bashkim me ne.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën (mbi Llukën 23:9–12), përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi heshtjen e Zotit përballë mosbesimit:

Ai heshti dhe nuk bëri asgjë, sepse mosbesimi i Herodit nuk meritonte ta shihte, dhe Zoti u shmangej çdo shfaqjeje. Dhe ndoshta, si në një parafigurë, te Herodi përfaqësohen të gjithë të paudhët, që, po të mos kenë besuar Ligjin dhe Profetët, nuk mund t'i shohin veprat e mrekullueshme të Krishtit në Ungjill.

Mbi rrobën përqeshëse, të kthyer në shenjë të Mundimit të panjollë:

Nuk është pa arsye që Herodi e vesh me një rrobë të bardhë, duke mbajtur një shenjë të Mundimit të Tij të papërlyer, se Qengji i Perëndisë pa asnjë njollë do të merrte mbi vete mëkatet e botës.

Mbi dy armiqtë e pajtuar, si figurë e Izraelit dhe e johebrenjve:

Edhe nën figurën e Herodit dhe Pilatit, që nga armiq u bënë miq nëpërmjet Jisu Krishtit, ruhet parafigura e popullit të Izraelit dhe e kombit johebre; se me anë të Mundimit të Zotit tonë do të vinte pajtimi i ardhshëm i të dyve, por ashtu që populli i johebrenjve do ta merrte i pari fjalën e Perëndisë, e pastaj do t'ua përcillte, me përkushtimin e besimit të tyre, judenjve; që edhe ata të vishnin, me lavdinë e madhështisë së tyre, trupin e Krishtit, që më parë e kishin përbuzur.

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën (mbi Llukën 23:8–11), përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi mësimin e heshtjes së shenjtë përballë atyre që lëvdojnë, por nuk duan të ndreqen:

Nga këto fjalë duhet të nxjerrim një mësim: sa herë që dëgjuesit tanë duan, sikur duke na lëvduar, të marrin dije prej nesh, por jo të ndryshojnë udhën e tyre të ligë, ne duhet të heshtim krejtësisht, që, në rast se nga dashuria për t'u dukur flasim fjalën e Perëndisë, të mos ndodhë që ata që ishin fajtorë të mos pushojnë së qeni të tillë, e ne që nuk ishim, të bëhemi të tillë.

Mbi Shpëtimtarin që heshti dhe nuk pranoi të bënte mrekulli për habi të kotë:

Shpëtimtari, pra, ndonëse i pyetur, heshti; ndonëse e prisnin, nuk denjoi të bënte mrekulli. Dhe, duke e mbajtur veten fshehur brenda vetes, i la ata që mjaftoheshin të kërkonin gjërat e jashtme, të mbeteshin pa mirënjohje jashtë, duke parapëlqyer të shpërfillej haptas nga kryelartët, se sa të lëvdohej nga zërat e zbrazët të mosbesimtarëve.

Shën Beda i Nderuar (rreth 673–735)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën (mbi Llukën 23:6–12), përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi Pilatin, që u gëzua për një shkas për t'i shpëtuar gjykimit të të pafajshmit:

Pilati, mbasi kishte vendosur të mos e merrte në pyetje Zotin tonë për paditë e përmendura më sipër, gëzohet tani aq më tepër që i jepet një rast për t'i shpëtuar dhënies së gjykimit mbi Të. ... Dhe, që të mos detyrohej të shqiptonte dënimin kundër njërit që e dinte të pafajshëm dhe të dorëzuar nga smira, ia dërgon Herodit për ta marrë në pyetje, duke parapëlqyer që ai që ishte Tetrarku i vendit të Zotit tonë të ishte ai që ose do ta shpallte të pafajshëm, ose do ta ndëshkonte

Mbi aleancën e Herodit dhe Pilatit si një bashkim i errët kundër besimtarëve:

Ose kjo aleancë midis Herodit dhe Pilatit shënon se johebrenjtë dhe judenjtë, ndonëse ndryshojnë në racë, në fe dhe në natyrë, pajtohen bashkë në ndjekjen e të krishterëve