Kalimi nëpër turmë në Nazaret (Lluka 4:28–30)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)lexo homilinë e plotë ›

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi skenën e vetme që tregon të dyja natyrat, qëndrimin e Tij të pakapur dhe largimin e Tij:

Këtu Ai shfaq edhe natyrën e Vet njerëzore, edhe atë hyjnore. Të qëndronte në mes të atyre që kurdisnin kurthe kundër Tij e të mos kapej, kjo tregonte lartësinë e hyjnisë së Tij; kurse largimi i Tij shpalli misterin e ekonomisë, domethënë e Mishërimit të Tij.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës (mbi Llukën 4:28–30) Burimi: përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_02_sermons_12_25.htm

Mbi arsyen pse bashkëqytetarët e Tij, të tërbuar, e dëbuan dhe kështu dënuan veten:

Dhe që të mos ua provonte paperëndishmërinë vetëm me fjalë, Ai lejoi që pacipëria e tyre kundër Vetes të shkonte deri edhe në vepra; sepse dhuna e tyre ishte e paarsyeshme dhe smira e tyre e pazbutur.

Mbi kalimin e Tij të paprekur nëpër mes tyre, si Ai që priste kohën e caktuar të mundimit të Vet:

E çuan, pra, deri te buza e kodrës dhe u përpoqën ta hidhnin nga shkëmbinjtë; por Ai kaloi nëpër mes tyre pa ua vënë re fare përpjekjen, si të thuash ... por si dikush që priste një kohë të përshtatshme. Sepse tani ishte fillimi i predikimit të Tij, dhe do të kishte qenë e parakohshme të vuante para se të kishte shpallur fjalën e së vërtetës. Sepse varej prej Tij të vuante ose të mos vuante; sepse Ai është Zot si i kohërave, ashtu edhe i gjërave. Dhe kjo është provë se, kur vuajti, vuajti me vullnetin e Vet, dhe se as atëherë nuk do të kishte mundur të vuante, po të mos i ishte dorëzuar vetë vuajtjes.

---

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)lexo homilinë e plotë ›

Shtjellim i Ungjillit sipas Llukës, Libri IV (mbi Llukën 4:29–30) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi Zotin që nuk detyron askënd dhe nuk braktis asnjë që e kërkon:

Por Zoti, që me shembullin e Vet u mësoi apostujve të Tij të bëheshin gjithçka për të gjithë, as nuk i shtyn tej ata që duan, as nuk i zgjedh ata që s'duan; as nuk përleshet me ata që e dëbojnë, as nuk refuzon t'i dëgjojë ata që i përgjërohen.

Mbi durimin e Tij të vullnetshëm, jo të domosdoshëm:

Njëkohësisht duhet të kuptojmë se ky durim trupor nuk ishte i domosdoshëm, por i vullnetshëm. Kur do, kapet; kur do, shpëton. Sepse si mund ta mbanin pak veta Atë që s'e mbajti dot një popull i tërë? Por Ai deshi që paudhësia të ishte vepër e të shumtëve, që kështu vërtet ta mundonin pak veta, por të vdiste për tërë botën. Për më tepër, Ai ende parapëlqente t'i shëronte hebrenjtë sesa t'i shkatërronte, që, nga përfundimi i pafrytshëm i tërbimit të tyre, të hiqnin dorë nga dëshira për atë që s'mund ta arrinin.

---

Shën Beda i Nderuari (rreth 673–735)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës (mbi Llukën 4:29–30) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi nazaretasit që e kaluan vetë djallin:

Më të këqij janë dishepujt hebrenj se mësuesi i tyre, djalli. Sepse ai thotë: «Hidhu poshtë»; kurse ata vërtet përpiqen ta hedhin poshtë. Por Jisui, si ndërroi befas mendje ose si e zuri habia, u largua, sepse ende u ruan një vend pendimi.

Mbi arsyen pse ora dhe vendi i vdekjes së Tij ende nuk kishin ardhur:

Ende nuk kishte ardhur ora e Mundimit të Tij, që do të binte në ditën e përgatitjes së Pashkës. As Ai ende nuk kishte arritur në vendin e Mundimit të Tij, të cilin e parafiguronte gjaku i flijimeve jo në Nazaret, por në Jerusalem; as nuk e kishte zgjedhur këtë lloj vdekjeje, Ai për të cilin ishte profetizuar se do të kryqëzohej prej botës.