Pjetri dhe Joani vrapojnë te varri (Joani 20:3–10; Luka 24:12)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktati 121 (mbi Joanin 20:1–9) Burimi: përkth. John Gibb dhe James Innes, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 7. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf107.iii.cxxi.html

Mbi nxënësin e dashur, që rrëfen se si e la pas Pjetrin sikur të fliste për një tjetër:

Përsëritja këtu vlen të vihet re dhe të lëvdohet për mënyrën si i kthehet asaj që qe lënë më parë pa thënë, e megjithatë shtohet pikërisht sikur të vinte me radhë. Sepse, pasi kishte thënë tashmë "erdhën te varri", ai kthehet prapa për të na treguar si erdhën, dhe thotë "kështu, vrapuan të dy bashkë" e me radhë. Aty tregon se, duke e lënë pas shokun e vet, i pari te varri erdhi ai nxënësi tjetër, me të cilin nënkupton vetveten.

Mbi atë që arriti i pari te varri e megjithatë ia la hyrjen tjetrit:

Erdhi i pari dhe hyri i fundit.

Mbi atë që mund të thotë "pa, dhe besoi", meqë ende nuk e njihnin Shkrimin:

Këtu disa, duke mos i kushtuar vëmendjen e duhur, mendojnë se Joani besoi që Jisui ishte ngjallur; por nga fjalët që vijojnë nuk ka asnjë shenjë të kësaj. ... Çfarë pa, pra? Çfarë ishte ajo që besoi? Çfarë tjetër veç kësaj, se e pa varrin bosh dhe besoi atë që kishte thënë gruaja, se Ai qe marrë prej varrit?

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Predikime mbi Ungjillin sipas Joanit, Predikimi 85 (mbi Joanin 20:1–9) Burimi: përkth. G. T. Stupart, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 14. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf114.iv.lxxxvii.html

Mbi pëlhurat që rrinin shtruar si shenjë e Ngjalljes, sepse asnjë hajdut nuk do ta zhvishte e ta paloste:

dhe sheh pëlhurat që rrinin shtruar, gjë që ishte shenjë e Ngjalljes. Sepse as, po ta kishte hequr trupin ndokush, nuk do ta kishte zhveshur më parë; as, po ta kishte vjedhur ndokush, nuk do të merrej me mundimin ta hiqte rizën, ta mbështillte e ta vinte veçmas në një vend; po si? Do ta kishin marrë trupin ashtu siç ishte.

Mbi rizën e mbështjellë veçmas, provë e një veprimi të kryer pa nxitim a rrëmujë:

Po pse rrinë pëlhurat mënjanë, ndërsa riza qe mbështjellë veçmas? Që të mësosh se nuk qe vepër njerëzish në rrëmujë a nxitim, vënia e disave në një vend, e të tjerave në një tjetër, dhe mbështjellja e tyre bashkë. Prej kësaj besuan në Ngjallje.

Mbi mungesën e mburrjes te Ungjillori, që ia lë Pjetrit kërkimin më të hollësishëm:

Vër re edhe këtu përsëri mungesën e mburrjes te Ungjillori, si dëshmon për përpikërinë e kërkimit të Pjetrit. Sepse ai vetë, pasi kishte arritur para Pjetrit dhe kishte parë pëlhurat, nuk pyeti më tej, po u tërhoq; kurse ai i zjarrti, duke hyrë më brenda, i vështroi të gjitha me kujdes, dhe pa diçka më tepër, e atëherë edhe tjetri u thirr të shihte.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Joanit, Libri XII (mbi Joanin 20:1–9) Burimi: përkth. T. Randell, Library of Fathers, 1885. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_john_12_book12.htm

Mbi dy nxënësit që vrapuan e erdhën si dëshmitarë të zotë, duke qenë dy nga numri siç e urdhëronte Ligji:

Kur këta njerëz (dua të them Pjetri, dhe Joani, shkruesi i këtij libri, sepse ai i vë vetes emrin e nxënësit tjetër) i dëgjuan këto lajme nga goja e gruas, vrapuan me gjithë shpejtësinë që mundën, dhe erdhën me nxitim te varri, dhe e panë mrekullinë me sytë e tyre, duke qenë ata vetë të zotë të dëshmonin për ngjarjen, sepse ishin dy nga numri, siç e urdhëronte Ligji.

Mbi nxjerrjen e Ngjalljes nga pëlhurat, para se të takonin Zotin e ngjallur:

Ende nuk e takuan Krishtin të ngjallur prej së vdekurish, po e nxjerrin Ngjalljen e Tij nga tufa e pëlhurave, dhe që atëherë besuan se Ai i kishte këputur prangat e vdekjes, siç kishte shpallur qëmoti Shkrimi i Shenjtë se do të bënte.

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Shpjegim i Ungjillit sipas Joanit (mbi Joanin 20:3–8) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CAJohn.htm

Mbi Pjetrin e shkathët dhe Joanin soditës, dhe cili prej tyre pa i pari brenda misterit:

Pjetri është praktik e i shkathët, Joani soditës e i mençur, dhe i ditur në gjërat hyjnore. Tani, njeriu soditës zakonisht është përpara në dije e në zgjuarsi, por praktiku, me zjarrin e gjallërinë e vet, ia kalon të kuptuarit të tjetrit dhe sheh i pari brenda misterit hyjnor.

---

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Dyzet Predikime mbi Ungjijtë (mbi Joanin 20:3–8) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CAJohn.htm

Mbi arsyen përse Pjetri dhe Joani i lanë pas të tjerët duke vrapuar drejt varrit:

Por Pjetri dhe Joani përpara të tjerëve, sepse deshën më shumë; doli pra Pjetri, dhe ai nxënësi tjetër, dhe erdhën te varri.

Mbi rizën e gjetur veçmas e të mbështjellë, si figurë e gjërave të fshehta të Perëndisë:

Riza që qe rreth kokës së Zotit tonë nuk gjendet bashkë me pëlhurat, domethënë Perëndia, Kreu i Krishtit, dhe misteret e pakuptueshme të Hyjnisë janë të larguara nga dijenia jonë e varfër; fuqia e Tij e tejkalon natyrën e krijesës.