Mohimi i Pjetrit (Mateu 26:69–75; Marku 14:66–72; Lluka 22:54–62; Joani 18:15–27)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (c. 347–407)

Predikime mbi Ungjillin sipas Mateut, Predikimi 85 (mbi Mateun 26:69–75) Burimi: përkth. në Nicene and Post-Nicene Fathers, First Series, Vol. 10. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf110/npnf110.iii.LXXXI.html

Mbi dobësinë e vetëbesimit, se ai që kishte nxjerrë shpatën mundet nga një shërbëtore:

O vepra të çuditshme e të mrekullueshme! Kur e pa të zotin thjesht të kapur, ishte aq i zjarrtë sa nxori shpatën dhe i preu veshin njeriut; por kur ishte e natyrshme që të indinjohej më shumë, të flakëronte e të digjej, kur dëgjoi fyerje të tilla, atëherë bëhet mohues. Sepse kush nuk do të ishte ndezur deri në çmenduri nga ato që u bënë atëherë? E megjithatë nxënësi, i mundur nga frika, jo vetëm që s'tregoi indinjatë, po edhe mohon, dhe nuk e duron kërcënimin e një vajze të mjerë e të pavlerë, dhe jo vetëm një herë, por për të dytën e të tretën herë e mohon Atë

Mbi vështrimin e Zotit, të shënuar nga Lluka, që i erdhi Pjetrit në vend të një zëri:

se Krishti e vështroi, duke treguar se ai jo vetëm e kishte mohuar, po as nuk ishte kujtuar nga brenda, edhe pse gjeli kishte kënduar; por i duhej një kujtim tjetër nga i zoti, dhe vështrimi i Tij i shërbeu në vend të një zëri; aq shumë e kishte zënë frika.

Mbi arsyen pse qau fshehurazi:

Dhe as kur Krishti ia kujtoi mëkatin, nuk guxoi të qante haptazi, që të mos e tradhtonin lotët, por "doli jashtë dhe qau hidhur."

Origjeni (c. 185–254)

Komente mbi Ungjillin sipas Mateut (mbi Mateun 26:69–75) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxvi.html

Duke i lexuar tre pyetësit si fuqitë që në çdo epokë i shtyjnë njerëzit të mohojnë Krishtin (një interpretim frymëror; teprimet spekulative të Origjenit u dënuan më vonë në Këshillin e Pestë Ekumenik, por kjo alegori mbetet e paprekur):

Me shërbëtoren e parë kuptohet Sinagoga e judenjve, që shpesh i detyronte besimtarët të mohonin; me të dytën, bashkësitë e johebrenjve, që madje i përndiqnin të krishterët; ata që rrinin në oborr shënojnë shërbëtorët e herezive të ndryshme, të cilët po ashtu i detyrojnë njerëzit të mohojnë të vërtetën e Krishtit.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktati 113 (mbi Joanin 18:15–27) Burimi: përkth. në Nicene and Post-Nicene Fathers, First Series, Vol. 7. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf107/npnf107.iii.cxiv.html

Mbi vetëbesimin e kotë të atij që kishte premtuar të jepte jetën:

A kështu ndiqet Mësuesi, duke mohuar që je nxënës i tij? A kështu jepet jeta për Zotin, kur dikush trembet nga zëri i një shërbëtoreje, se mos na detyron drejt flijimit?

Mbi atë se ç'do të thotë të mohosh Krishtin:

Sigurisht, në këtë mohim të apostullit Pjetër, që tashmë kishte hyrë në fazën e parë, duhet të vëmë re se Krishti nuk mohohet vetëm nga ai që thotë se Ai nuk është Krishti, po edhe nga ai që, ndonëse është vërtet i krishterë, mohon vetë se është i tillë.

Shën Jeronimi (c. 347–420)

Komente mbi Ungjillin sipas Mateut (mbi Mateun 26:69–75) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxvi.html

Mbi vështrimin që nxori lotët e hidhur, dhe mbi daljen e Pjetrit për t'u penduar:

Shpëtimtari "vështroi Pjetrin," dhe me vështrimin e Tij nxori ata lot të hidhur; sepse s'mund të ndodhte që ai, mbi të cilin kishte vështruar Drita e botës, të mbetej në errësirën e mohimit, prandaj "doli jashtë dhe qau hidhur." Sepse nuk mund të pendohej duke ndenjur në oborrin e Kajafës, po doli nga tubimi i të ligjve, që të lante me lot të hidhur ndyrësinë e mohimit të tij frikacak.

Shën Ambrozi i Milanos (c. 339–397)

Shtjellim i Ungjillit sipas Llukës (mbi Mateun 26:69–75) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxvi.html

Mbi arsyen pse u lejua rënia, që fjala e vetë Zotit të qëndronte:

Do të parapëlqeja që Pjetri të mohonte, sesa Zoti të dilte i rremë.

Shën Leoni i Madh (c. 400–461)

Predikimi 60, mbi Mundimin e Zotit (mbi Mateun 26:69–75) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxvi.html

Mbi arsyen pse iu lejua kreut të apostujve të lëkundej:

Duket se pikërisht për këtë arsye iu lejua të lëkundej, që ilaçi i pendimit të shfaqej te kreu i Kishës, dhe që askush të mos guxonte t'i besonte forcës së vet, kur edhe i lumi Pjetër nuk mundi t'i shpëtonte rrezikut të brishtësisë.

Mbi lotët e pendimit, që patën fuqinë e një pagëzimi të dytë:

Lot të bekuar, o apostull i shenjtë, që patën virtytin e Pagëzimit të shenjtë duke larë mëkatin e mohimit tënd. E djathta e Zotit Jisu Krisht ishte me ty, që të të mbante para se të rrëzoheshe krejt, dhe në mes të rënies sate të rrezikshme, more forcë të qëndroje. Shkëmbi u kthye shpejt në qëndrueshmërinë e vet, duke rifituar një trimëri kaq të madhe, sa ai që ishte frikësuar në Mundimin e Krishtit, do ta duronte pësimin e vet të mëpasëm me patrembësi e qëndrueshmëri.