Jepini Cezarit (Mateu 22:15–22; Marku 12:13–17; Lluka 20:20–26)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)lexo homilinë e plotë ›

Predikime mbi Ungjillin sipas Mateut, Predikimi 70 (mbi Mateun 22:15–22) Burimi: përkth. te Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 10. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf110.iii.LXVII.html

Mbi lajkat që fshihnin komplotin e tyre:

Dhe shihni lajkat e tyre dhe dredhinë e fshehtë. «E dimë, thonë, se je i vërtetë.» Po si thatë, atëherë, «Është mashtrues», «e mashtron popullin», «ka djall brenda» dhe «nuk është prej Perëndisë»?

Mbi: "Jepini Cezarit ato që janë të Cezarit":

Sepse, kur i pyeti «E kujt është kjo figurë?» dhe ata thanë «E Cezarit», ai thotë: «Jepini Cezarit ato që janë të Cezarit.» Sepse kjo nuk është të japësh, po të kthesh; dhe këtë e tregon me anë të figurës dhe të mbishkrimit. ... Pastaj, që të mos thoshin: Po na nënshtron ndaj njerëzve, ai shtoi: «edhe Perëndisë ato që janë të Perëndisë.» Sepse është e mundur edhe t'u përmbushësh njerëzve atë që u takon, edhe t'i japësh Perëndisë atë që i detyrohemi.

Mbi kufirin e asaj që mund të kërkojë Cezari:

Po ti, kur dëgjon «Jepini Cezarit ato që janë të Cezarit», dije se ai flet vetëm për ato gjëra që nuk i sjellin asnjë dëm perëndishmërisë; sepse, po të jetë ndonjë gjë e tillë, ajo nuk është më taksë e Cezarit, po e djallit.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 135 (mbi Llukën 20:20–26) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_13_sermons_135_145.htm

Mbi tërbimin e ripërtërirë të atyre që e pyetnin:

Përsëri banda e farisenjve ndizet nga një tërbim i shfrenuar: tendosin harkun e smirës së tyre, kërcëllijnë dhëmbët kundër atij që i thërret në jetë, sulmojnë egërsisht atë që kërkon t'i shpëtojë, atë që u përul nga lavdia e tij më e lartë e hyjnore deri te gjendja jonë, dhe kurdisin vdekjen e atij që u bë njeri për të shkatërruar vdekjen.

Mbi atë që Perëndia kërkon prej nesh, përtej monedhës që është e Cezarit:

Sepse ata që kanë për detyrë të qeverisin, u vënë nënshtetasve të tyre një haraç në para; kurse Perëndia nuk kërkon prej nesh asgjë nga gjërat e prishshme e të përkohshme, por përkundrazi bindje e nënshtrim të vullnetshëm, besim e dashuri, dhe aromën e këndshme të veprave të mira.

---

Origjeni (rreth 185–254)

Komente mbi Ungjillin sipas Mateut (mbi Mateun 22:15–22) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxii.html

Mbi kuptimin moral, të nevojshmet e trupit që i paguhen Cezarit dhe virtytin e shpirtit që i kushtohet Perëndisë (një lexim i pranuar me kujdesin që alegoritë e tij ngjallin gjetkë):

Por këtë vend mund ta kuptojmë edhe në kuptimin moral: se disa gjëra duhet t'ia japim trupit si haraç Cezarit, domethënë të nevojshmet. Kurse ato gjëra që i përshtaten natyrës së shpirtit tonë, domethënë ato që të çojnë drejt virtytit, ato duhet t'ia kushtojmë Perëndisë.

Mbi drejtpeshimin midis mishit dhe virtytit:

Por Shpëtimtari ynë nuk donte as që virtyti të dobësohej nga një përkushtim i patejmasë ndaj mishit; as që natyra jonë mishore të shtypej nga përpjekjet tona të pandërprera për virtyt.

---

Shën Jeronimi (rreth 347–420)

Komente mbi Ungjillin sipas Mateut (mbi Mateun 22:15–22) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxii.html

Mbi përsosurinë e parë të Atij që përgjigjet, i cili lexon zemrat e atyre që e vënë në provë:

Kjo është përsosuria e parë e Atij që përgjigjet: se Ai i dallon mendimet e atyre që e vënë në provë dhe nuk i quan dishepuj, por tundues. Hipokrit është ai që është një gjë dhe shtiret se është një tjetër.

Mbi tunduesit e përgënjeshtruar me fjalët e tyre:

Urtësia vepron gjithnjë me urti, e kështu tunduesit përgënjeshtrohen më së miri me fjalët e tyre; prandaj vijon: "Më tregoni paranë e haraçit; dhe ata i sollën një dinar." Kjo ishte një monedhë që llogaritej e barasvlershme me dhjetë sesterca dhe mbante figurën e Cezarit.

Mbi ato që janë të Perëndisë:

Domethënë, të dhjetat, frytet e para, blatimin dhe flijimet; ashtu si vetë Zoti i shleu Cezarit haraçin, edhe për vete edhe për Pjetrin; dhe gjithashtu i shleu Perëndisë ato që janë të Perëndisë, duke kryer vullnetin e Atit të Tij.

---

Shën Hilari i Puatjesë (rreth 310–367)

Komente mbi Ungjillin sipas Mateut (mbi Mateun 22:15–22) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.xxii.html

Mbi dy monedhat: atë të Cezarit të vulosur në ar dhe atë të Perëndisë të vulosur mbi njeriun:

Na takon edhe të Perëndisë t'i japim ato që janë të Tijat, domethënë trupin, shpirtin dhe vullnetin. Sepse monedha e Cezarit është në ar, ku u gdhend figura e tij, kurse monedha e Perëndisë është ajo mbi të cilën vuloset shëmbëlltyra Hyjnore; jepini, pra, Cezarit paranë tuaj, por ruani për Perëndinë një ndërgjegje pa faj.

Mbi mbrojtjen e ligjshme që pranojmë nga pushteti që kërkon haraçin:

Sepse, po të mos mbetet me ne asgjë që është e Cezarit, nuk do të jemi të detyruar nga kushti për t'i dhënë atij ato që janë të tijat; por, po të mbështetemi te ajo që është e tijat, po të përfitojmë nga mbrojtja e ligjshme e pushtetit të tij, nuk mund të ankohemi për të si për ndonjë padrejtësi, po të na kërkohet t'i japim Cezarit ato që janë të Cezarit.