← Të gjitha leximetngjarje

Vajosja nga gruaja mëkatare

Luke 7:36–50 · Java e Pësimeve në Jerusalem

Shkrimi i Shenjtë

Luke 7:36–50

nd one of the Pharisees desired him that he would eat with him. And he went into the Pharisee’s house, and sat down to meat. 37And, behold, a woman in the city, which was a sinner, when she knew that Jesus sat at meat in the Pharisee’s house, brought an alabaster box of ointment, 38And stood at his feet behind him weeping, and began to wash his feet with tears, and did wipe them with the hairs of her head, and kissed his feet, and anointed them with the ointment. 39Now when the Pharisee which had bidden him saw it, he spake within himself, saying, This man, if he were a prophet, would have known who and what manner of woman this is that toucheth him: for she is a sinner. 40And Jesus answering said unto him, Simon, I have somewhat to say unto thee. And he saith, Master, say on. 41There was a certain creditor which had two debtors: the one owed five hundred pence, and the other fifty. 42And when they had nothing to pay, he frankly forgave them both. Tell me therefore, which of them will love him most? 43Simon answered and said, I suppose that he, to whom he forgave most. And he said unto him, Thou hast rightly judged. 44And he turned to the woman, and said unto Simon, Seest thou this woman? I entered into thine house, thou gavest me no water for my feet: but she hath washed my feet with tears, and wiped them with the hairs of her head. 45Thou gavest me no kiss: but this woman since the time I came in hath not ceased to kiss my feet. 46My head with oil thou didst not anoint: but this woman hath anointed my feet with ointment. 47Wherefore I say unto thee, Her sins, which are many, are forgiven; for she loved much: but to whom little is forgiven, the same loveth little. 48And he said unto her, Thy sins are forgiven. 49And they that sat at meat with him began to say within themselves, Who is this that forgiveth sins also? 50And he said to the woman, Thy faith hath saved thee; go in peace.

King James Version · public domain

Lluka 7:36–50

dhe një nga Farisenjtë i lutej të hajë bashkë me atë; edhe ay hyri ndë shtëpit të Fariseut, edhe ndënji ndë mësallët. 37Edhe javoka, një grua nd’atë qytet, e-cila ishte fajtore, kur mori vesh, se kishte rënë ndë shtëpit të Fariseut, pruri një allavastrë me vaj erërash; 38Edhe ndënji prapa përanë këmbëvet t’ati dyke qarë, edhe zuri e lakte këmbët’ e ati me lottë, edhe j’a fshinte me flokët’ e kres’ së saj, edhe puthte këmbët’ e ati, edhe j’a lyente me vajn’ e erëravet. 39Edhe Fariseu që e kish thërriturë, kur pa, tha me vetëhen’ e ti, dyke thënë, Ky po të ishte profit, dotë njihte cila edhe ç’farë gruaje ësht’ ajo që e prek, se është fajtore. 40Edhe Jisuj i upërgjeq e i tha ati, Simon, diç kam të të them. Edhe ay i thotë, Mësonjës, thuaj. 41Një hua-dhënës kishte dy detorë; njëri i kishte detyrë pesë qint dinarë, edhe tjetëri pesë-dhjetë. 42Edhe passi nukë kishinë t’j’a laninë, u’a fali të dyve. Thuaj pra, Cili nga ata dot’e dojë më tepërë? 43Edhe Simoni upërgjeq e tha, Më duketë, se ay, të-cilit i fali më të-shumatë. Edhe ay i tha, Drejtë gjykove. 44Edhe si ukthye nga gruaja, i tha Simonit, A e sheh këtë grua? Hyra ndë shtëpit t’ënde, edhe ti nukë më dhe ujë për të larë këmbëtë; po ajo me lottë më lagu këmbëtë, edhe me flokët’ (e kres’ së saj) i fshiu. 45Ti nukë më puthe; po ajo, që kur hyra, nukë pushoj dyke puthurë këmbët’ e mia. 46Ti me vaj nukë më leve kryetë; po ajo me vaj erërash më leu këmbëtë. 47Përandaj po të them, Janë ndjerë fajet’ e asaj të-shumë; sepse deshi shumë; po ati që i ndjenenë pak, pak do. 48Pastaj i tha asaj, Të janë ndjerë fajetë. 49Edhe ata që kishinë ndënjurë ndë mësallët zunë të thonë me vetëhen’ e tyre, Cili është ky që edhe faje ndjen? 50Edhe ay i tha gruasë, Besa jote të shpëtoj; hiq ndë paqtim.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Me fjalët e tyre

Kështu, e përdala u bë atëherë më e nderuar se virgjëreshat. Sepse, sapo u ndez nga pendimi, shpërtheu në dashuri për Krishtin.

Shën Joan Gojarti, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën (mbi Llukën 7:36–50)

Vajosja nga gruaja mëkatare (Lluka 7:36–50)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi dashurinë e gruas së penduar që ua kalon virgjëreshave:

Kështu, e përdala u bë atëherë më e nderuar se virgjëreshat. Sepse, sapo u ndez nga pendimi, shpërtheu në dashuri për Krishtin. Dhe këto gjëra që u përmendën u bënë së jashtmi, kurse ato që përsiaste mendja e saj brenda vetes ishin shumë më të zjarrta. Vetëm Perëndia i pa.

Mbi arsyen pse ata që janë zhytur thellë në të keqen ndjekin me zell të mirën:

Sepse ata që janë zhytur me forcë në të keqen, me kohë do të ndjekin me zell edhe të mirën, duke qenë të vetëdijshëm se për ç'borxhe janë bërë përgjegjës.

Mbi të mos u mbështetur te asnjë virtyt dhe të mos u dëshpëruar për asnjë mëkat:

Le të mos dëshpërohet, pra, asnjë mëkatar, e le të mos e zërë gjumi asnjë njeri të virtytshëm; as njëri të mos jetë i sigurt për veten, sepse shpesh e përdala do t'i prijë, as tjetri të mos jetë mosbesues, sepse ai mund t'i kalojë edhe të parët.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 40 (mbi Llukën 7:36–50) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_04_sermons_39_46.htm

Mbi udhën e re të shpëtimit që hapi Krishti:

Sepse Ai i shfajëson të ligjtë me anë të besimit dhe çliron ata që mbahen robër nga mëkatet e tyre.

Mbi gruan mëkatare që gjeti strehë te Krishti:

Kështu, një grua që dikur kishte qenë e shthurur dhe fajtore për epsh, një mëkat i vështirë për t'u larë, nuk e humbi udhën e shpëtimit; sepse gjeti strehë tek Ai që di të shpëtojë dhe që ka fuqi të ngrejë nga humnerat e ndyrësisë.

Mbi pushtetin hyjnor të fjalëve "Të falen mëkatet e tua":

Vërtet e denjë për Perëndinë është një shpallje e tillë! Është një fjalë e shoqëruar me pushtet të epërm. Sepse, meqë ligji dënonte ata që ishin në mëkat, kush, po pyes, mund të shpallte gjëra përmbi ligjin, veç vetëm Atij që e vendosi?

Mbi të mos u shqetësuar nga madhësia e mëkateve të mëparshme:

Mos u shqetëso kur përsiat për madhësinë e mëkateve të tua të mëparshme, por përkundrazi dije se edhe më i madh është hiri që e shfajëson mëkatarin dhe e fal të ligun.

Shën Grigori i Nisës (rreth 335–395)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi ata që e përligjin veten dhe mbahen larg mëkatarëve:

Sepse ka shumë veta që e përligjin veten, të fryrë nga ëndërrimet e një përfytyrimi të kotë, të cilët, para se të vijë koha e Gjyqit, ndahen si qengjat nga tufat, e nuk duan as të hanë bashkë me shumicën, e mezi edhe me ata që nuk shkojnë në skaje, por mbajnë udhën e mesme në jetë.

Mbi gruan që rri prapa me sy të ulur:

Por, për të treguar padenjësinë e vet, ajo rri prapa me sy të ulur, dhe, me flokë të shpupurishur, i rrok këmbët e Tij, e, duke i larë me lotët e saj, dëftonte një mendje të trazuar për gjendjen e vet, që lypte falje.

Titi i Bostrës (vdiq rreth 378)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi borxhliun më të vogël që prapëseprapë ka nevojë për falje:

Sikur të thoshte: As ti nuk je pa borxhe. E pra! Nëse je ngarkuar me më pak borxhe, mos u mburr, sepse prapë ke nevojë për falje.

Mbi lotët që ajo derdhi, më të vështirë për t'u dhënë se uji:

Sikur të thoshte: Të japësh ujë është e lehtë, të derdhësh lot nuk është e lehtë. Ti nuk dhe as atë që e kishe në dorë, ndërsa ajo derdhi atë që s'e kishte në dorë; sepse, duke m'i larë këmbët me lotët e saj, lau njollat e veta.

Mbi krenarinë që e pengon mëkatarin më të vogël të shërohet:

Por më shpesh ndodh që ai që ka mëkatuar shumë pastrohet me anë të rrëfimit, kurse ai që ka mëkatuar pak nuk pranon nga krenaria të vijë e të shërohet me anë të tij.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi fjalët "Shko në paqe" si shtim i veprave të mira mbi faljen:

Por, pasi ia fali mëkatet, nuk ndalet te falja e mëkateve, po shton edhe vepra të mira ... Shko në paqe, domethënë në drejtësi, sepse drejtësia është pajtimi i njeriut me Perëndinë, siç mëkati është armiqësia mes Perëndisë dhe njeriut; sikur të thoshte: Bëj gjithçka që të shpie në paqen e Perëndisë.

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi gruan që vrapon të lajë turpin e vet te burimi i mëshirës:

Sepse kjo grua, duke parë njollat e turpit të vet, vrapoi t'i lante te burimi i mëshirës, dhe nuk u skuq kur pa të ftuarit ... Vër re me ç'dhembje shtrëngohet ajo që nuk ka turp të qajë qoftë edhe në mes të një gostie!

Mbi kthimin e numrit të fajeve të saj në po aq virtyte:

Ajo e kthen numrin e fajeve të veta në po aq virtyte, që aq nga vetja t'i shërbejë tërësisht Perëndisë në pendimin e saj, sa kishte përbuzur Perëndinë në mëkatin e saj.

Mbi Mjekun e vendosur mes dy të sëmurëve:

Mjeku ishte mes dy të sëmurëve, por njëra i ruajti aftësitë e veta në ethe, kurse tjetri e humbi perceptimin mendor. Sepse ajo qante për atë që kishte bërë, kurse fariseu, i fryrë nga një ndjenjë e rreme drejtësie, e mbivlerësonte fuqinë e shëndetit të vet.

Mbi zjarrin e dashurisë që përpin ndryshkun e mëkatit:

Sa më shumë, pra, digjet zemra e mëkatarit nga zjarri i madh i dashurisë, aq më shumë përpihet ndryshku i mëkatit.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril of Alexandria, Commentary on Luke, Sermons 39–46 (tertullian.org) · Catena Aurea on Luke (isidore.co)