John 6:22–59

22The day following, when the people which stood on the other side of the sea saw that there was none other boat there, save that one whereinto his disciples were entered, and that Jesus went not with his disciples into the boat, but that his disciples were gone away alone; ²³(Howbeit there came other boats from Tiberias nigh unto the place where they did eat bread, after that the Lord had given thanks:) ²⁴When the people therefore saw that Jesus was not there, neither his disciples, they also took shipping, and came to Capernaum, seeking for Jesus. ²⁵And when they had found him on the other side of the sea, they said unto him, Rabbi, when camest thou hither? ²⁶Jesus answered them and said, Verily, verily, I say unto you, Ye seek me, not because ye saw the miracles, but because ye did eat of the loaves, and were filled. ²⁷Labour not for the meat which perisheth, but for that meat which endureth unto everlasting life, which the Son of man shall give unto you: for him hath God the Father sealed. ²⁸Then said they unto him, What shall we do, that we might work the works of God? ²⁹Jesus answered and said unto them, This is the work of God, that ye believe on him whom he hath sent. ³⁰They said therefore unto him, What sign shewest thou then, that we may see, and believe thee? what dost thou work? ³¹Our fathers did eat manna in the desert; as it is written, He gave them bread from heaven to eat. ³²Then Jesus said unto them, Verily, verily, I say unto you, Moses gave you not that bread from heaven; but my Father giveth you the true bread from heaven. ³³For the bread of God is he which cometh down from heaven, and giveth life unto the world. ³⁴Then said they unto him, Lord, evermore give us this bread. ³⁵And Jesus said unto them, I am the bread of life: he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst. ³⁶But I said unto you, That ye also have seen me, and believe not. ³⁷All that the Father giveth me shall come to me; and him that cometh to me I will in no wise cast out. ³⁸For I came down from heaven, not to do mine own will, but the will of him that sent me. ³⁹And this is the Father’s will which hath sent me, that of all which he hath given me I should lose nothing, but should raise it up again at the last day. ⁴⁰And this is the will of him that sent me, that every one which seeth the Son, and believeth on him, may have everlasting life: and I will raise him up at the last day. ⁴¹The Jews then murmured at him, because he said, I am the bread which came down from heaven. ⁴²And they said, Is not this Jesus, the son of Joseph, whose father and mother we know? how is it then that he saith, I came down from heaven? ⁴³Jesus therefore answered and said unto them, Murmur not among yourselves. ⁴⁴No man can come to me, except the Father which hath sent me draw him: and I will raise him up at the last day. ⁴⁵It is written in the prophets, And they shall be all taught of God. Every man therefore that hath heard, and hath learned of the Father, cometh unto me. ⁴⁶Not that any man hath seen the Father, save he which is of God, he hath seen the Father. ⁴⁷Verily, verily, I say unto you, He that believeth on me hath everlasting life. ⁴⁸I am that bread of life. ⁴⁹Your fathers did eat manna in the wilderness, and are dead. ⁵⁰This is the bread which cometh down from heaven, that a man may eat thereof, and not die. ⁵¹I am the living bread which came down from heaven: if any man eat of this bread, he shall live for ever: and the bread that I will give is my flesh, which I will give for the life of the world. ⁵²The Jews therefore strove among themselves, saying, How can this man give us his flesh to eat? ⁵³Then Jesus said unto them, Verily, verily, I say unto you, Except ye eat the flesh of the Son of man, and drink his blood, ye have no life in you. ⁵⁴Whoso eateth my flesh, and drinketh my blood, hath eternal life; and I will raise him up at the last day. ⁵⁵For my flesh is meat indeed, and my blood is drink indeed. ⁵⁶He that eateth my flesh, and drinketh my blood, dwelleth in me, and I in him. ⁵⁷As the living Father hath sent me, and I live by the Father: so he that eateth me, even he shall live by me. ⁵⁸This is that bread which came down from heaven: not as your fathers did eat manna, and are dead: he that eateth of this bread shall live for ever. ⁵⁹These things said he in the synagogue, as he taught in Capernaum.

King James Version · public domain

Joani 6:22–59

22Mbë të-nesërmet gjindja që kishte ndënju-rë përtej detit, kur panë, se s’ishte atje tjetërë lundrëzë, veç një, ajo, ndë të-cilët hynë nxënësit’ e ti, edhe se nukë hyri Jisuj ndë lundrëzët bashkë me nxënësit’ e ti, po vetëmë nxënësit’ e ati, shkuanë; ²³(Edhe të-tjera lundrëza erthnë nga Tiveriadha afër’ ati vëndi ku hëngrrë bukënë, passi ufal ndersë Zoti;) ²⁴Gjindja pra kur pa, se Jisuj nuk është atje, as nxënësit’ e ati, hipnë edhe ata ndëpër lundrat, edhe erthnë ndë Kapernaum dyke kërkuarë Jisunë. ²⁵Edhe si e gjetnë përtej detit, i thanë, Ravvi, kur erdhe këtu? ²⁶Jisuj u upërgjeq atyre e tha, Me të-vërtetë, me të-vërtetë po u them juve, më kërkoni, jo sepse patë çudira, po sepse hëngrëtë nga bukëtë edhe unginjtë. ²⁷Mos punoni për ushqiminë që prishetë, po për ushqiminë që mbetetë për jetë të përjetëshme, të-cilinë dot’u apë juve i Bir’ i njeriut; sepse këtë e vulosi Ati, Perëndia. ²⁸I thanë pra, Ç’të bëjmë, që të punojmë punërat’ e Perëndisë? ²⁹Jisuj upërgjeq e u tha atyre, Këjo është pun’ e Perëndisë, t’i besoni ati që ka dërguar’ ay. ³⁰I thanë pra, Ç’shënjë bën pra ti, që të shohëmë, e të të besojmë ty? ç’punon? ³¹Atëritë t’anë hëngrrë mannënë ndë shkretëtirtë, sikundrë është shkruarë, “Bukë nga qielli u dha atyre të hanë.” ³²Jisuj pra u tha atyre, Me të-vërtetë, me të-vërtetë po u them juve, Moisiu nuk’ u dha juve bukënë nga qielli; po im Atë u ep juve bukën’ e-vërtetë nga qielli. ³³Sepse buk’ e Perëndisë ësht’ ay që sbret nga qielli, edhe që i ep jetë botësë. ³⁴I thanë pra, Zot, ep-na përherë këtë bukë. ³⁵Edhe Jisuj u tha atyre, Unë jam buk’ e jetësë; ay që vjen tek unë, nukë dotë ketë uri; edhe ay që më beson, nukë dotë ketë et kurrë. ³⁶Po u thashë juve, se edhe më patë edhe nukë besoni. ³⁷Gjithë ç’më ep Ati, dotë vinjë tek unë; edhe atë që të vinjë tek unë, nukë dot’e nxjer jashtë; ³⁸Sepse kam sbriturë nga qielli, jo për të bërë dashuriminë t’im, po dashurimin’ e ati që më ka dërguarë. ³⁹Edhe ky është dashurimi i Atit që më ka dërguarë, prej gjithë ç’më ka dhënë të mos humbas asgjë, po t’a ngjall ndë ditët të-pastajme. ⁴⁰Edhe ky është dashurimi i ati që më ka dërguarë, kushdo që sheh Birinë e i beson, të ketë jetë të-përjetëshme; edhe unë dot’a ngjall ndë ditët të-pastajme. ⁴¹Judhenjtë pra murmurisninë për atë, se tha, Unë jam buka që sbrita nga qielli; ⁴²Edhe thoshinë, Nuk’ është ky Jisuj, i bir’ i Josifit, të-cilit neve i njohëmë t’an’ edhe t’ëmënë; qysh thotë pra ky, Se kam sbriturë nga qielli? ⁴³Jisuj pra upërgjeq e u tha atyre, Mos murmurisni ndë mest t’uaj. ⁴⁴Asndonjë s’munt të vinjë tek unë, ndë mos e heqtë Ati që më ka dërguarë; edhe unë dot’a ngjall atë ndë ditët të-pastajme. ⁴⁵Eshtë shkruarë ndë profitërit, “Edhe të-gjithë dotë jenë të-mësuarë nga Perëndia.” Kushdo pra që ka dëgjuarë prej Atit, edhe është mësuarë, vjen tek unë. ⁴⁶Jo se ka parë ndonjë Atinë, veç ay që është nga Perëndia; ky e ka parë Atinë. ⁴⁷Me të-vërtetë po u them juve, Ay që më beson ka jetë të-përjetëshme. ⁴⁸Unë jam buk’ e jetësë. ⁴⁹Atëritë t’uaj hëngrrë mannënë ndë shkretëtirët, edhe vdiqnë. ⁵⁰Këjo është buka që sbret nga qielli, që të hajë ndonjë prej asaj, edhe të mos vdesë. ⁵¹Unë jam buk’ e-gjallë që sbriti nga qielli. Ndë hëngrëtë njeri prej kësaj buke, dotë rronjë për gjithë jetënë. Edhe buka që dot’a ap unë, është mishi im, të-cilinë unë dot’a ap për jetën’ e botësë. ⁵²Judhenjtë pra haheshinë njëri me tjatrinë, dyke thënë, Qysh munt të na apë ky të hamë mishin’ e ati? ⁵³Jisuj pra u tha atyre, Me të-vërtetë, me të-vërtetë po u them juve, Ndë mos hëngrëshi mishin’ e të Birit të njeriut, edhe ndë mos pifshi gjakun’ e ati, s’keni jetë ndë vetëhet t’uaj. ⁵⁴Ay që ha mishinë t’im, edhe pi gjakunë t’im, ka jetë të-përjetëshme, edhe unë dot’a ngjall ndë ditët të-pastajme. ⁵⁵Sepse mishi im është me të-vërtetë ushqim, edhe gjaku im është me të-vërtetë të-pirë. ⁵⁶Ay që ha mishinë t’im, edhe pi gjakunë t’im, mbetetë tek unë, edhe unë tek ay. ⁵⁷Sikundrë më dërgoj Ati që rron, edhe unë rronj për Atinë, kështu edhe ay që ha mua, dotë rronjë edhe ay për mua. ⁵⁸Këjo është buka që sbriti nga qielli; jo sikundrë atëritë t’anë hëngrrë mannënë, edhe vdiqnë; ay që ha këtë bukë, dotë rronjë për gjithë jetënë. ⁵⁹Këto tha ndë sinagogjit dyke mësuarë ndë Kapernaum.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik