Shërimi i Gruas së Kërrusur prej Tetëmbëdhjetë Vjetësh (Lluka 13:10–17)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Nga Komenti i tij mbi Llukën (Predikimi 96, mbi Llukën 13:10–17), përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik.

Mbi kryetarin që e çmonte kaun e tij më shumë se një qenie njerëzore që vuante:

Ti çuditesh me Mua, thotë Ai, që kam çliruar një bijë të Abrahamit, kurse ti vet i jep pushim e qetë sim kaut e gomarit tënd, duke i zgjidhur nga puna për t'i çuar të pinë. Por kur një qenie njerëzore që vuan nga sëmundja shërohet mrekullisht dhe Perëndia tregon mëshirë, ti i fajëson të dy si shkelës: Atë për shërimin, gruan për çlirimin nga sëmundja e saj. Shihni, ju lutem, kryetarin e sinagogës: sa më pak vlen një qenie njerëzore në sytë e tij sesa një kafshë! Të paktën kaun e gomarin e tij i quan të denjë për kujdes ditën e shtunë; por nga smira nuk pranon që Krishti ta çlirojë nga sëmundja gruan e kërrusur, as nuk do që ajo të rifitojë formën e saj të natyrshme.

Mbi kuptimin e vërtetë të prehjes së së shtunës, që është çlirimi nga sëmundja:

Ishte, siç na është thënë, që të preheshin e të pushonin shërbëtori yt, kau yt, kali yt dhe gjithë bagëtia jote. Kur, pra, Ai u jep njerëzve prehje duke i çliruar nga sëmundjet, ndë rsa ti e ndalon, atëherë është e qartë se po e thyen ligjin e së shtunës: nuk i lë të prehen ata që vuajnë nga sëmundja e lëngata, ata që Satani i kishte lidhur.

Mbi fjalën shëruese, plot fuqinë e Perëndisë të pranishme në mishin e Tij:

Dhe kështu Ai e çliroi bijën e Abrahamit nga sëmundja e saj e zgjatur, duke thirrur e thënë: "O grua, ti je e liruar nga lëngata jote." Një fjalë shumë e denjë për Perëndinë, dhe plot fuqi të mbinatyrshme; sepse me prirjen mbretërore të vullnetit të Tij e dëbon sëmundjen. Dhe Ai gjithashtu vë duart mbi të; dhe menjëherë, thotë, ajo u drejtua. Dhe prej kësaj, gjithashtu, është e mundur të shihet se mishi i Tij i shenjtë mbante në vete fuqinë dhe veprimtarinë e Perëndisë. Sepse ishte mishi i Tij, dhe jo ai i ndonjë Biri tjetër veç Tij, të dallueshëm e të ndarë prej Tij, siç përfytyrojnë disa me pabesi të madhe.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 349–407)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi Krishtin që mëson hapur në sinagoga:

Ai mëson, pra, jo veçmas, por në sinagoga, me qetësi, pa u lëkundur në asgjë e pa vendosur asgjë kundër ligjit të Moisiut. Mëson edhe të shtunën, sepse Judenjtë ishin atëherë të zënë me dëgjimin e ligjit.

Mbi kryetarin që me të drejtë quhet hipokrit:

Me të drejtë, pra, e quan hipokrit kryetarin e sinagogës, sepse kishte pamjen e një zbatuesi të ligjit, por në zemër ishte njeri dinak e smirëzi. Sepse atë nuk e shqetëson që e shtuna shkelet, por që Krishti përlëvdohet.

---

Shën Vasili i Madh (rreth 330–379)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi kokën e njeriut të bërë të ngritur drejt qiellit:

Sepse koka e kafshëve është e përkulur drejt tokës dhe shikon dheun, por koka e njeriut u bë e ngritur lart drejt qiellit, me sytë që synojnë drejt lartësive. Sepse na ka hije të kërkojmë atë që është lart, dhe me shikimin tonë të depërtojmë përtej gjërave të tokës.

Mbi atë se ç'është hipokriti:

Hipokriti është ai që në skenë merr një rol të ndryshëm nga i veti. Kështu edhe në këtë jetë disa njerëz kanë tjetër gjë në zemër e tregojnë një tjetër në sipërfaqe përballë botës.

---

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Nga Predikimi 60 mbi Dhiatën e Re (mbi Llukën 13:6 e vijim), Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 6, bot. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët, dhe Zotin që i vetmi mund ta drejtonte:

Ç'është ajo "grua që ishte në një lëngatë tetëmbëdhjetë vjet"? Në gjashtë ditë Perëndia i përfundoi veprat e Tij. Tri herë gjashtë bëjnë tetëmbëdhjetë. Çfarë simbolizuan "tre vjetët" te "pema," të njejtën gjë simbolizojnë "tetëmbëdhjetë vjetët" te kjo grua. Ajo ishte e kërrusur, nuk mund të shihte lart edhe pse dëgjonte: "Lart zemrat." Por Zoti e drejtoi.

Mbi çdo shpirt të kërrusur drejt tokës, që duhet t'i thërrasë Perëndisë për t'u ngritur:

Ai që është i kërrusur, që shikon vetëm tokën, që gëzohet në lumturinë e tokës, që e quan këtë të vetmen jetë të lumtur, ku mund të jetë i lumtur, dhe që beson se nuk mund të ketë tjetër; cilido qoftë ai që është kështu i kërrusur, le të drejtohet; nëse nuk mundet vetë, le t'i thërrasë Perëndisë. Sepse a u drejtua ajo grua nga vetja? Mjerë ajo, po të mos e kishte shtrirë Ai Dorën e Tij!

---

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët si gjashtë marrë tri herë:

Njeriu u krijua në ditën e gjashtë, dhe po në atë ditë të gjashtë u përfunduan të gjitha veprat e Zotit, por numri gjashtë i shumëzuar tri herë bën tetëmbëdhjetë. Pra, ngaqë njeriu që u krijua në ditën e gjashtë nuk deshi të bënte vepra të përsosura, por para ligjit, nën ligj, dhe në fillim të hirit, ishte i dobët, gruaja qe e kërrusur tetëmbëdhjetë vjet.

Mbi mëkatarin që nuk mund të shohë lart:

Sepse çdo mëkatar që mendon gjërat e tokës, e nuk kërkon ato që janë në qiell, nuk është në gjendje të shohë lart.

Mbi mëkatin e bërë zakon që e mban mendjen të mbërthyer:

Sepse mëkati i bërë zakon e mban mendjen të mbërthyer, e për rrjedhojë , ajo nuk mund të ngrihet drejt. Bën përpjekje e dështon, sepse, pasi ka qëndruar gjatë me vullnetin e vet, kur i mungon vullneti, bie.

---

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Nga Shtjellimi i tij i Ungjillit sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi dhjetëshen e Ligjit dhe tetëshen e ringjalljes:

Kjo grua nuk mund të shërohej nëse nuk do të kishte plotësuar ligjin dhe hirin. Sepse në dhjetë urdhërime përmbahet përsosja e ligjit, dhe në numrin tetë plotësia e ringjalljes.

Mbi fikun si sinagoga dhe gruan si Kisha:

Fiku përfaqëson sinagogën; pastaj te gruaja e sëmurë shfaqet një figurë e Kishës, e cila ka plotësuar masën e ligjit dhe të ringjalljes. Tashmë e ngritur lart në atë vend të përjetshëm prehjeje, ajo nuk mund të ndiejë më brishtësinë e prirjeve tona të dobëta.

Mbi mrekullinë si shenjë e së shtunës që vjen:

Tani kjo mrekulli është shenjë e së shtunës që vjen, kur secili që ka plotësuar ligjin dhe hirin do të çlirohet, me mëshirën e Perëndisë, nga mundimet e këtij trupi të dobët.

---

Shën Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Ungjillin sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi bijën e Abrahamit si çdo shpirt besimtar:

Por bija e Abrahamit simbolizon çdo shpirt besimtar, ose Kishën e mbledhur prej të dy popujve në njësinë e besimit. I njëjti mister gjendet si në zgjidhjen e kaut ose të gomarit e tyre te uji për t'u çuar për të pirë ujë , ashtu edhe në çlirimin e bijës së Abrahamit nga robëria e pasioneve tona.