← Të gjitha leximetmrekulli

Gruaja e kërrusur e shëruar të shtunën

Luke 13:10–17 · Udhëtimi për në Jerusalem

Draft në shqip, në pritje të rishikimit.

Shkrimi i Shenjtë

Luke 13:10–17

nd he was teaching in one of the synagogues on the sabbath. 11And, behold, there was a woman which had a spirit of infirmity eighteen years, and was bowed together, and could in no wise lift up herself. 12And when Jesus saw her, he called her to him, and said unto her, Woman, thou art loosed from thine infirmity. 13And he laid his hands on her: and immediately she was made straight, and glorified God. 14And the ruler of the synagogue answered with indignation, because that Jesus had healed on the sabbath day, and said unto the people, There are six days in which men ought to work: in them therefore come and be healed, and not on the sabbath day. 15The Lord then answered him, and said, Thou hypocrite, doth not each one of you on the sabbath loose his ox or his ass from the stall, and lead him away to watering? 16And ought not this woman, being a daughter of Abraham, whom Satan hath bound, lo, these eighteen years, be loosed from this bond on the sabbath day? 17And when he had said these things, all his adversaries were ashamed: and all the people rejoiced for all the glorious things that were done by him.

King James Version · public domain

Lluka 13:10–17

dhe një të-shëtunë ishte dyke mësuarë njerëzitë ndë një sinagogji; 11Edhe ja një grua që kishte frymë smundjeje tetë-mbë-dhjetë vjet, edhe ishte kurusurë, e nukë muntte asfare të ngrihej përpjetë. 12Edhe Jisuj kur e pa, e thirri, edhe i tha, Grua, e-liruarë je prej smundjesë s’ate. 13Edhe vuri duartë mbi atë, edhe ajo për-një-here udrejtua, edhe lavduronte Perëndinë. 14Po i-par’ i sinagogjisë upërgjeq me zëmërim, sepse Jisuj ditën’ e-shëtunë e shëroj, e i thoshte gjindjesë, Gjashtë dit janë, ndë të-cilatë duhetë të punoni; ndër këto pra ejani e shërohi, e jo ditën’ e-shëtunë. 15Zoti pra upërgjeq e i tha, Ipokrit, gjithë-sicili prej jush ditën’ e-shëtunë a nukë sgjith kan’ e ti, a gomarin’ e ti nga grashti, edh’ e sjell e i ep ujë? 16Edhe këjo që ësht’ e bij e Avraamit, të-cilënë na tek e pat lidhurë Satanaj tetë-mbë-dhjetë vjet, a nukë duhej të sgidhej prej këti të-lidhuri ditën’ e-shëtunë? 17Edhe ay tek po thoshte këto, gjith’ ata që i dilninë kundrë turpëroneshinë; edhe gjithë gjindja gëzonej për gjithë punët’ e-lavduruarshimë që bëneshinë prej ati.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Përmbledhje

Një grua e përkulur më dysh prej tetëmbëdhjetë vjetësh, e lidhur (siç thotë Krishti) nga Satani, zgjidhet të shtunën, dhe Krishti i përgjigjet kundërshtimit të kryetarit të sinagogës duke iu drejtuar mëshirës: nëse një ka zgjidhet që të pijë të shtunën, sa më shumë duhet të çlirohet një bijë e Abrahamit. Etërit shohin në qëndrimin e saj të përkulur shpirtin e përkulur poshtë nën mëkatin dhe peshën e brengave tokësore, që ngrihet drejt nga fjala dhe prekja e Krishtit.

Shërimi i Gruas së Kërrusur prej Tetëmbëdhjetë Vjetësh (Lluka 13:10–17)

Komente Patristike në Zotërim Publik

Ndërsa Jisui mësonte në një sinagogë një të shtunë, ishte një grua "e cila prej tetëmbëdhjetë vjetësh kishte një frymë lëngate, dhe ajo ishte krejt e kërrusur dhe në asnjë mënyrë nuk drejtohej dot." Ai e thirri, i tha "O grua, ti je e liruar nga lëngata jote," vuri duart mbi të, "dhe ajo u drejtua menjëherë, dhe përlëvdonte Perëndinë." Kur kryetari i sinagogës kundërshtoi se ajo duhej të vinte për t'u shëruar në një ditë pune, Zoti u përgjigj: "Hipokritë! A nuk e zgjidh secili nga ju të shtunave nga grazhdi kaun e vet, ose gomarin e ta çojë për të pirë? A nuk duhej, pra, të zgjidhej nga këto pranga, ditën e shtunë, kjo që është bijë e Abrahamit dhe që Satani e mbajti lidhur prej tetëmbëdhjetë vjetësh?" Kundërshtarët e tij mbetën të turpëruar, dhe populli u gëzua. Ky shërim gjendet vetëm te Lluka.

Kirili dhe Agustini citohen nga veprat e tyre; Etërit e tjerë më poshtë ruhen në Catena Aurea mbi Llukën (Shën Thoma Akuini, përkth. J. H. Newman, 1841). Agustini e trajton këtë grua në të njëjtin predikim si fikun e pafrytshëm.

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Një shënim mbi burimet vjen në fund.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Nga Komenti i tij mbi Llukën (Predikimi 96, mbi Llukën 13:10–17), përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik.

Mbi kryetarin që e çmonte kaun e tij më shumë se një qenie njerëzore që vuante:

Ti çuditesh me Mua, thotë Ai, që kam zgjidhur një bijë të Abrahamit, kurse vetë i jep prehje kaut e gomarit tënd, duke i zgjidhur nga puna për t'i çuar të pinë. Por kur një qenie njerëzore që vuan nga sëmundja shërohet mrekullisht dhe Perëndia tregon mëshirë, ti i fajëson të dy si shkelës: Atë për shërimin, gruan për çlirimin nga sëmundja e saj. Shih, të lutem, kryetarin e sinagogës: sa më pak vlen një qenie njerëzore në sytë e tij sesa një kafshë! Të paktën kaun e gomarin e tij i quan të denjë për kujdes ditën e shtunë; por nga smira nuk pranon që Krishti ta çlirojë nga sëmundja gruan e kërrusur, as nuk do që ajo të rifitojë formën e saj të natyrshme.

Mbi kuptimin e vërtetë të prehjes së së shtunës, që është çlirimi nga sëmundja:

Ishte, siç të është thënë, që të preheshin shërbëtori yt, kau yt, kali yt dhe gjithë bagëtia jote. Kur, pra, Ai u jep njerëzve prehje duke i çliruar nga sëmundjet, kurse ti e ndalon, atëherë është e qartë se po e thyen ligjin e së shtunës: nuk i lë të prehen ata që vuajnë nga sëmundja e lëngata, ata që Satani i kishte lidhur.

Mbi fjalën shëruese, plot fuqinë e Perëndisë të pranishme në mishin e Tij:

Dhe kështu Ai e çliroi bijën e Abrahamit nga sëmundja e saj e zgjatur, duke thirrur e thënë: "O grua, ti je e liruar nga lëngata jote." Një fjalë shumë e denjë për Perëndinë, dhe plot fuqi të mbinatyrshme; sepse me prirjen mbretërore të vullnetit të Tij e dëbon sëmundjen. Dhe Ai gjithashtu vë duart mbi të; dhe menjëherë, thotë, ajo u drejtua. Dhe prej kësaj, gjithashtu, është e mundur të shihet se mishi i Tij i shenjtë mbante në vete fuqinë dhe veprimtarinë e Perëndisë. Sepse ishte mishi i Tij, dhe jo ai i ndonjë Biri tjetër veç Tij, të dallueshëm e të ndarë prej Tij, siç përfytyrojnë disa me pabesi të madhe.

Shën Joan Gojarti (rreth 349–407)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi Krishtin që mëson hapur në sinagoga:

Ai mëson, pra, jo veçmas, por në sinagoga, me qetësi, pa u lëkundur në asgjë e pa vendosur asgjë kundër ligjit të Moisiut. Mëson edhe të shtunën, sepse Judenjtë ishin atëherë të zënë me dëgjimin e ligjit.

Mbi kryetarin që me të drejtë quhet hipokrit:

Me të drejtë, pra, e quan hipokrit kryetarin e sinagogës, sepse kishte pamjen e një zbatuesi të ligjit, por në zemër ishte njeri dinak e smirëzi. Sepse atë nuk e shqetëson që e shtuna shkelet, por që Krishti përlëvdohet.

Shën Vasili i Madh (rreth 330–379)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi kokën e njeriut të bërë të ngritur drejt qiellit:

Sepse koka e kafshëve është e përkulur drejt tokës dhe shikon dheun, por koka e njeriut u bë e ngritur lart drejt qiellit, me sytë që synojnë drejt lartësive. Sepse na ka hije të kërkojmë atë që është lart, dhe me shikimin tonë të depërtojmë përtej gjërave të tokës.

Mbi atë se ç'është hipokriti:

Hipokriti është ai që në skenë merr një rol të ndryshëm nga i veti. Kështu edhe në këtë jetë disa njerëz mbajnë një gjë në zemër e tregojnë një tjetër në sipërfaqe para botës.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Nga Predikimi 60 mbi Dhiatën e Re (mbi Llukën 13:6 e vijim), Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 6, bot. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët, dhe Zotin që i vetmi mund ta drejtonte:

Ç'është ajo "grua që ishte në një lëngatë tetëmbëdhjetë vjet"? Në gjashtë ditë Perëndia i përfundoi veprat e Tij. Tri herë gjashtë bëjnë tetëmbëdhjetë. Çfarë shenjuan "tre vjetët" te "pema," atë shenjojnë "tetëmbëdhjetë vjetët" te kjo grua. Ajo ishte e kërrusur, nuk mund të shihte lart; sepse më kot dëgjonte: "Lart zemrat." Por Zoti e drejtoi.

Mbi çdo shpirt të kërrusur drejt tokës, që duhet t'i thërrasë Perëndisë për t'u ngritur:

Ai që është i kërrusur, që shikon vetëm tokën, që gëzohet në lumturinë e tokës, që e quan këtë të vetmen jetë të lumtur, ku mund të jetë i lumtur, dhe që beson se nuk mund të ketë tjetër; cilido qoftë ai që është kështu i kërrusur, le të drejtohet; nëse nuk mundet vetë, le t'i thërrasë Perëndisë. Sepse a u drejtua ajo grua nga vetja? Mjerë ajo, po të mos e kishte shtrirë Ai Dorën e Tij!

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët si gjashtë marrë tri herë:

Njeriu u krijua në ditën e gjashtë, dhe po në atë ditë të gjashtë u përfunduan të gjitha veprat e Zotit, por numri gjashtë i shumëzuar tri herë bën tetëmbëdhjetë. Pra, ngaqë njeriu që u krijua në ditën e gjashtë nuk deshi të bënte vepra të përsosura, por para ligjit, nën ligj, dhe në fillim të hirit, ishte i dobët, gruaja qe e kërrusur tetëmbëdhjetë vjet.

Mbi mëkatarin që nuk mund të shohë lart:

Sepse çdo mëkatar që mendon gjërat e tokës, e nuk kërkon ato që janë në qiell, nuk është në gjendje të shohë lart.

Mbi mëkatin e bërë zakon që e mban mendjen të mbërthyer:

Sepse mëkati i bërë zakon e mban mendjen të mbërthyer, kështu që ajo nuk mund të ngrihet drejt. Bën përpjekje e dështon, sepse, pasi ka qëndruar gjatë me vullnetin e vet, kur i mungon vullneti, bie.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Nga Shtjellimi i tij i Ungjillit sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi dhjetën e Ligjit dhe tetën e ringjalljes:

Kjo grua nuk mund të shërohej veçse të kishte plotësuar ligjin dhe hirin. Sepse në dhjetë urdhërime përmbahet përsosja e ligjit, dhe në numrin tetë plotësia e ringjalljes.

Mbi fikun si sinagoga dhe gruan si Kisha:

Fiku përfaqëson sinagogën; pastaj te gruaja e sëmurë shfaqet njëfarë figure e Kishës, e cila ka plotësuar masën e ligjit dhe të ringjalljes. Tashmë e ngritur lart në atë vend të përjetshëm prehjeje, ajo nuk mund të ndiejë më brishtësinë e prirjeve tona të dobëta.

Mbi mrekullinë si shenjë e së shtunës që vjen:

Tani kjo mrekulli është shenjë e së shtunës që vjen, kur secili që ka plotësuar ligjin dhe hirin do të çlirohet, me mëshirën e Perëndisë, nga mundimet e këtij trupi të dobët.

Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Ungjillin sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi bijën e Abrahamit si çdo shpirt besimtar:

Por bija e Abrahamit është çdo shpirt besimtar, ose Kisha e mbledhur prej të dy popujve në njësinë e besimit. Ka, pra, të njëjtin mister te kau a gomari që zgjidhet e çohet për të pirë, si te bija e Abrahamit që lirohet nga skllavëria e ndjenjave tona.

Shënim mbi burimet dhe Etër të tjerë

Zinxhiri mbi këtë shërim të së shtunës është jashtëzakonisht i pasur. Kirili citohet nga Komenti i tij mbi Llukën (Predikimi 96) dhe Agustini nga Predikimi i tij 60 mbi Dhiatën e Re; të tjerët — Gojarti, Vasili, Grigori i Madh, Ambrozi dhe Beda — ruhen në Catena Aurea mbi Llukën. Etërit e ndajnë punën midis trupit dhe shpirtit. Kirili dhe Gojarti theksojnë hipokrizinë e një njeriu që e zgjidh kaun të shtunën, por ia ka smirë gruas shërimin. Kirili shton edhe një shënim kristologjik nga lufta e tij kundër Nestorit: se mishi shërues "ishte mishi i Tij, dhe jo ai i ndonjë Biri tjetër veç Tij." Vasili sheh në trupin e përkulur shpirtin që ka harruar të shohë drejt qiellit. Pastaj Grigori dhe Ambrozi i lexojnë tetëmbëdhjetë vjetët me numër — Grigori si gjashtë, dita kur u krijua njeriu, marrë tri herë, para ligjit, nën ligj, dhe në fillim të hirit; Ambrozi si dhjetë e tetë, dhjeta e urdhërimeve dhe teta e ringjalljes — kështu që gruaja e përkulur nën Ligjin ngrihet në plotësinë e hirit. Kjo ngjarje vjen menjëherë pas fikut të pafrytshëm te Lluka, e njëjta dyshe që Agustini predikoi, dhe që edhe Grigori i bashkon.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril on Luke, Sermons 99–109 (Tertullian.org) · Cyril on Luke, Sermons 89–98 (Tertullian.org)