← Të gjitha leximetmrekulli

Gruaja e kërrusur e shëruar të shtunën

Luke 13:10–17 · Udhëtimi për në Jerusalem

Shkrimi i Shenjtë

Luke 13:10–17

nd he was teaching in one of the synagogues on the sabbath. 11And, behold, there was a woman which had a spirit of infirmity eighteen years, and was bowed together, and could in no wise lift up herself. 12And when Jesus saw her, he called her to him, and said unto her, Woman, thou art loosed from thine infirmity. 13And he laid his hands on her: and immediately she was made straight, and glorified God. 14And the ruler of the synagogue answered with indignation, because that Jesus had healed on the sabbath day, and said unto the people, There are six days in which men ought to work: in them therefore come and be healed, and not on the sabbath day. 15The Lord then answered him, and said, Thou hypocrite, doth not each one of you on the sabbath loose his ox or his ass from the stall, and lead him away to watering? 16And ought not this woman, being a daughter of Abraham, whom Satan hath bound, lo, these eighteen years, be loosed from this bond on the sabbath day? 17And when he had said these things, all his adversaries were ashamed: and all the people rejoiced for all the glorious things that were done by him.

King James Version · public domain

Lluka 13:10–17

dhe një të-shëtunë ishte dyke mësuarë njerëzitë ndë një sinagogji; 11Edhe ja një grua që kishte frymë smundjeje tetë-mbë-dhjetë vjet, edhe ishte kurusurë, e nukë muntte asfare të ngrihej përpjetë. 12Edhe Jisuj kur e pa, e thirri, edhe i tha, Grua, e-liruarë je prej smundjesë s’ate. 13Edhe vuri duartë mbi atë, edhe ajo për-një-here udrejtua, edhe lavduronte Perëndinë. 14Po i-par’ i sinagogjisë upërgjeq me zëmërim, sepse Jisuj ditën’ e-shëtunë e shëroj, e i thoshte gjindjesë, Gjashtë dit janë, ndë të-cilatë duhetë të punoni; ndër këto pra ejani e shërohi, e jo ditën’ e-shëtunë. 15Zoti pra upërgjeq e i tha, Ipokrit, gjithë-sicili prej jush ditën’ e-shëtunë a nukë sgjith kan’ e ti, a gomarin’ e ti nga grashti, edh’ e sjell e i ep ujë? 16Edhe këjo që ësht’ e bij e Avraamit, të-cilënë na tek e pat lidhurë Satanaj tetë-mbë-dhjetë vjet, a nukë duhej të sgidhej prej këti të-lidhuri ditën’ e-shëtunë? 17Edhe ay tek po thoshte këto, gjith’ ata që i dilninë kundrë turpëroneshinë; edhe gjithë gjindja gëzonej për gjithë punët’ e-lavduruarshimë që bëneshinë prej ati.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Me fjalët e tyre

Sepse koka e kafshëve është e përkulur drejt tokës dhe shikon dheun, por koka e njeriut u bë e ngritur lart drejt qiellit, me sytë që synojnë drejt lartësive. Sepse na ka hije të kërkojmë atë që është lart, dhe me shikimin tonë të depërtojmë përtej gjërave të tokës.

Shën Vasili i Madh, mbi Llukën 13:10–17 (Catena Aurea)

Shërimi i Gruas së Kërrusur prej Tetëmbëdhjetë Vjetësh (Lluka 13:10–17)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Nga Komenti i tij mbi Llukën (Predikimi 96, mbi Llukën 13:10–17), përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik.

Mbi kryetarin që e çmonte kaun e tij më shumë se një qenie njerëzore që vuante:

Ti çuditesh, thotë ai, me Mua, që kam zgjidhur një bijë të Abrahamit; e megjithatë ti u jep prehje kaut e gomarit tënd, i zgjidh nga puna e tyre dhe i çon për t'i ujitur. Por, kur një qenie njerëzore që vuan nga sëmundja shërohet mrekullisht dhe Perëndia tregon mëshirë, ti i fajëson të dy si shkelës: Njërin që shëroi, tjetrën që u çlirua nga sëmundja e saj. ... Shih, të lutem, kryetarin e sinagogës, si vlen për të njeriu më pak se kafsha, sepse së paku kaun e gomarin e vet i quan të denjë për kujdes të shtunën, kurse, në smirën e tij, nuk do që Krishti ta çlirojë nga sëmundja gruan e kërrusur dhe as nuk dëshiron që ajo të rimarrë formën e vet të natyrshme.

Mbi kuptimin e vërtetë të prehjes së së shtunës, që është çlirimi nga sëmundja:

Që të prehen, të thonë, shërbëtori yt, kau yt, kali yt dhe gjithë bagëtia jote. Kur, pra, Perëndia u jep njerëzve prehje duke i çliruar nga sëmundjet e tyre, kurse ti e ndalon këtë, atëherë qartë e shkel ligjin e së shtunës, sepse nuk i lë të prehen ata që vuajnë nga sëmundja e lëngata dhe që Satanai i kishte lidhur.

Mbi fjalën shëruese, plot fuqinë e Perëndisë të pranishme në mishin e Tij:

Dhe kështu ai e çliroi të bijën e Abrahamit nga sëmundja e saj e zgjatur, e thirri dhe i tha: «Grua, je zgjidhur nga sëmundja jote.» Fjalë tejet e denjë për Perëndinë dhe plot fuqi të mbinatyrshme, sepse me një prirje mbretërore të vullnetit të tij ai e dëbon sëmundjen. Dhe vuri gjithashtu duart mbi të, dhe menjëherë, thotë, ajo u drejtua. E që këtej mund të shihet se mishi i tij i shenjtë mbante në vetvete fuqinë dhe veprimin e Perëndisë. Sepse ishte mishi i tij, e jo i ndonjë Biri tjetër përveç tij, të veçantë e të ndarë prej tij, siç e përfytyrojnë disa me pabesi të madhe.

Shën Joan Gojarti (rreth 349–407)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi Krishtin që mëson hapur në sinagoga:

Ai mëson, pra, jo veçmas, por në sinagoga, me qetësi, pa u lëkundur në asgjë e pa vendosur asgjë kundër ligjit të Moisiut. Mëson edhe të shtunën, sepse Judenjtë ishin atëherë të zënë me dëgjimin e ligjit.

Mbi kryetarin që me të drejtë quhet hipokrit:

Me të drejtë, pra, e quan hipokrit kryetarin e sinagogës, sepse kishte pamjen e një zbatuesi të ligjit, por në zemër ishte njeri dinak e smirëzi. Sepse atë nuk e shqetëson që e shtuna shkelet, por që Krishti përlëvdohet.

Shën Vasili i Madh (rreth 330–379)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi kokën e njeriut të bërë të ngritur drejt qiellit:

Sepse koka e kafshëve është e përkulur drejt tokës dhe shikon dheun, por koka e njeriut u bë e ngritur lart drejt qiellit, me sytë që synojnë drejt lartësive. Sepse na ka hije të kërkojmë atë që është lart, dhe me shikimin tonë të depërtojmë përtej gjërave të tokës.

Mbi atë se ç'është hipokriti:

Hipokriti është ai që në skenë merr një rol të ndryshëm nga i veti. Kështu edhe në këtë jetë disa njerëz kanë tjetër gjë në zemër e tregojnë një tjetër në sipërfaqe përballë botës.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Nga Predikimi 60 mbi Dhiatën e Re (mbi Llukën 13:6 e vijim), Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 6, bot. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët, dhe Zotin që i vetmi mund ta drejtonte:

Ç'është ajo "grua që ishte në një lëngatë tetëmbëdhjetë vjet"? Në gjashtë ditë Perëndia i përfundoi veprat e Tij. Tri herë gjashtë bëjnë tetëmbëdhjetë. Çfarë simbolizuan "tre vjetët" te "pema," të njejtën gjë simbolizojnë "tetëmbëdhjetë vjetët" te kjo grua. Ajo ishte e kërrusur, nuk mund të shihte lart edhe pse dëgjonte: "Lart zemrat." Por Zoti e drejtoi.

Mbi çdo shpirt të kërrusur drejt tokës, që duhet t'i thërrasë Perëndisë për t'u ngritur:

Ai që është i kërrusur, që shikon vetëm tokën, që gëzohet në lumturinë e tokës, që e quan këtë të vetmen jetë të lumtur, ku mund të jetë i lumtur, dhe që beson se nuk mund të ketë tjetër; cilido qoftë ai që është kështu i kërrusur, le të drejtohet; nëse nuk mundet vetë, le t'i thërrasë Perëndisë. Sepse a u drejtua ajo grua nga vetja? Mjerë ajo, po të mos e kishte shtrirë Ai Dorën e Tij!

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi tetëmbëdhjetë vjetët si gjashtë marrë tri herë:

Njeriu u krijua në ditën e gjashtë, dhe po në atë ditë të gjashtë u përfunduan të gjitha veprat e Zotit, por numri gjashtë i shumëzuar tri herë bën tetëmbëdhjetë. Pra, ngaqë njeriu që u krijua në ditën e gjashtë nuk deshi të bënte vepra të përsosura, por para ligjit, nën ligj, dhe në fillim të hirit, ishte i dobët, gruaja qe e kërrusur tetëmbëdhjetë vjet.

Mbi mëkatarin që nuk mund të shohë lart:

Sepse çdo mëkatar që mendon gjërat e tokës, e nuk kërkon ato që janë në qiell, nuk është në gjendje të shohë lart.

Mbi mëkatin e bërë zakon që e mban mendjen të mbërthyer:

Sepse mëkati i bërë zakon e mban mendjen të mbërthyer, e për rrjedhojë , ajo nuk mund të ngrihet drejt. Bën përpjekje e dështon, sepse, pasi ka qëndruar gjatë me vullnetin e vet, kur i mungon vullneti, bie.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Nga Shtjellimi i tij i Ungjillit sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi dhjetëshen e Ligjit dhe tetëshen e ringjalljes:

Kjo grua nuk mund të shërohej nëse nuk do të kishte plotësuar ligjin dhe hirin. Sepse në dhjetë urdhërime përmbahet përsosja e ligjit, dhe në numrin tetë plotësia e ringjalljes.

Mbi fikun si sinagoga dhe gruan si Kisha:

Fiku përfaqëson sinagogën; pastaj te gruaja e sëmurë shfaqet një figurë e Kishës, e cila ka plotësuar masën e ligjit dhe të ringjalljes. Tashmë e ngritur lart në atë vend të përjetshëm prehjeje, ajo nuk mund të ndiejë më brishtësinë e prirjeve tona të dobëta.

Mbi mrekullinë si shenjë e së shtunës që vjen:

Tani kjo mrekulli është shenjë e së shtunës që vjen, kur secili që ka plotësuar ligjin dhe hirin do të çlirohet, me mëshirën e Perëndisë, nga mundimet e këtij trupi të dobët.

Shën Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Ungjillin sipas Llukës, siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi bijën e Abrahamit si çdo shpirt besimtar:

Por bija e Abrahamit simbolizon çdo shpirt besimtar, ose Kishën e mbledhur prej të dy popujve në njësinë e besimit. I njëjti mister gjendet si në zgjidhjen e kaut ose të gomarit e tyre te uji për t'u çuar për të pirë ujë , ashtu edhe në çlirimin e bijës së Abrahamit nga robëria e pasioneve tona.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril on Luke, Sermons 99–109 (Tertullian.org) · Cyril on Luke, Sermons 89–98 (Tertullian.org)