← Të gjitha leximetshëmbëlltyrë

Vendi i Fundit në Gosti

Luke 14:7–11 · Udhëtimi për në Jerusalem

Shkrimi i Shenjtë

Luke 14:7–11

nd he put forth a parable to those which were bidden, when he marked how they chose out the chief rooms; saying unto them, 8When thou art bidden of any man to a wedding, sit not down in the highest room; lest a more honourable man than thou be bidden of him; 9And he that bade thee and him come and say to thee, Give this man place; and thou begin with shame to take the lowest room. 10But when thou art bidden, go and sit down in the lowest room; that when he that bade thee cometh, he may say unto thee, Friend, go up higher: then shalt thou have worship in the presence of them that sit at meat with thee. 11For whosoever exalteth himself shall be abased; and he that humbleth himself shall be exalted.

King James Version · public domain

Lluka 14:7–11

dhe atyreve që ishinë ftuarë u thoshte një paravoli, (sepse vinte re, qysh sgjithninë vëndet’ e-parë,) dyke thënë atyreve, 8Kur të ftonesh nga ndonjëj ndë dasmë, mos rri ndë kryet të mësallësë, semos është ftuarë prej ati ndonjë tjetërë m’i-nderçim se ti, 9Edhe vjen ay që ka ftuarë ty edhe atë, e të thotë, Ep-i vëndinë këtij; edhe atëhere dotë zësh me turp të rrish ndë vëntt të fundit. 10Po kur të ftonesh, shko e rri ndë vëntt të fundit, që, kur të vinj’ ay që të ka ftuarë, të të thotë, Mik, hipë më sipërë. Atëhere dotë jetë lavdim për ty përpara atyreve që rrinë ndë mësallë bashkë me ty. 11Sepse kushdo që ngre lart vetëhen’ e ti dotë përunjetë, edhe ay që përunj vetëhen’ e ti dotë ngrihetë lart.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Me fjalët e tyre

O! sa turp i madh ka në një gjë të tillë! Është, si të thuash, si një vjedhje dhe si kthimi i mallit të vjedhur. Ai duhet të kthejë atë që ka rrëmbyer, sepse nuk kishte të drejtë ta merrte.

Shën Kirili i Aleksandrisë, Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 102 (mbi Llukën 14:7–11)

Vendi i Fundit në Gosti (Lluka 14:7–11)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 102 (mbi Llukën 14:7–11) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_10_sermons_99_109.htm

Mbi Shpëtimtarin që edhe një rast të vogël në tryezë e kthen në një këshillë të ngutshme:

Kurrë nuk resht Shpëtimtari së kryeri ndonjë vepër a tjetër plot dobi, duke i udhëhequr të gjithë ata që i afrohen Atij, me anë të qortimeve e këshillave, drejt një sjelljeje të hijshme.

Mbi arsyen pse paralajmërimi iu drejtua atyre që rrëmbenin vendet e para:

Por, meqë pa se disa nga të ftuarit rrëmbenin marrëzisht vendet e para, si të ishin diçka me rëndësi e që ia vlen të merrej, dhe se ishin të etur për lavdi të kotë, për të mirën e tyre e tonën Ai shqipton një paralajmërim të ngutshëm.

Mbi turpin e të qenit i shtrënguar t'ia lëshosh vendin tjetrit:

O! sa turp i madh ka në një gjë të tillë! Është, si të thuash, si një vjedhje dhe si kthimi i mallit të vjedhur. Ai duhet të kthejë atë që ka rrëmbyer, sepse nuk kishte të drejtë ta merrte.

Mbi njeriun e përvuajtur që ia lëshon të tjerëve vendin e vet dhe nderohet për këtë:

Por njeriu i përvuajtur dhe i lavdërueshëm, që pa frikë qortimi mund të kishte kërkuar nderin për t'u ulur ndër të parët, nuk e kërkon atë, por ua lëshon të tjerëve atë që mund të quhej e vetja, që të mos duket as se e mund lavdia e kotë; dhe një njeri i tillë do të marrë nderin që i takon.

Mbi përuljen si vetë rregullën e virtytit:

por rregulla e virtytit është një mendje e përulur që nuk e do mburrjen: po! është përulja.

Mbi mënyrën se si njeriu që e njeh hiçin e vet lartësohet përpara Perëndisë:

Por ai që është krimb e kalbësirë, ky pluhur e hi: pikërisht ky hiç bëhet i madh, i admirueshëm dhe i nderuar përpara Perëndisë, duke e njohur veten; sepse kështu kurorëzohet nga Perëndia me nder e lavdërim.

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Mbi mysafirin që kërkoi vendin më të lartë (mbi Llukën 14:7–11) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën, përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi kërkuesin e nderit që korr çnderim në vend të tij:

Dhe kështu kërkuesi i nderit nuk fitoi atë që lakmonte, por pësoi një humbje, dhe, ndërsa përpiqej si të ngarkohej me nderime, trajtohet me çnderim.

Shën Vasili i Madh (rreth 330–379)

Mbi zënien e vendit të fundit (mbi Llukën 14:7–11) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën, përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi mënyrën se si edhe vendi i fundit duhet zënë pa grindje, që vetë përulja të mos bëhet rast i ri për krenari:

Të zësh, pra, vendin e fundit në një gosti, sipas urdhrit të Zotit tonë, i ka hije çdo njeriu; por, përsëri, të nxitosh me grindje pas këtij vendi është për t'u dënuar si shkelje e rendit dhe si shkak trazire ... Sepse kundërshtimi ose kundërvënia është shenjë shumë më e fortë krenarie sesa të zësh vendin e parë në sofër, kur e marrim me anë të autoritetit.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Shpjegim i Ungjillit sipas Llukës (mbi Llukën 14:7–11) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën, përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi arsyen pse këto urdhërime në dukje të vogla janë të denja për Fjalën e Perëndisë:

Le të mos i quajë askush urdhërimet e mësipërme të Krishtit si të parëndësishme dhe të padenja për madhështinë e lartësinë e Fjalës së Perëndisë.

Mbi Mësuesin e përuljes që pret çdo filiz të rrënjës së keqe:

I ka hije, pra, Mësuesit të përuljes të presë çdo degë të rrënjës së keqe.

Mbi mënyrën se si nderi që njerëzit rrëmbejnë nuk është kurrë i sigurt:

Për më tepër, ai që futet me forcë në nderime nuk do të respektohet në fund, as nga të gjithë njerëzit; por, ndërsa nga disa nderohet, nga të tjerë përbuzet.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Shtjellim i Ungjillit sipas Llukës (mbi Llukën 14:7–11) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën, përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi rendin e mësimit — së pari shërohet trupi, pastaj mësohet përulja:

Së pari shërohet njeriu i sëmurë nga hidropizia, tek i cili rrjedhjet e bollshme të mishit shtypnin fuqitë e shpirtit dhe shuanin zjarrin e Frymës. Pastaj mësohet përulja, kur në gostinë e dasmës ndalohet dëshira për vendin më të lartë.

Shën Beda i Nderuar (rreth 673–735)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës (mbi Llukën 14:7–11) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën, përkth. J. H. Newman, 1841. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi gostinë e dasmës si Kisha, ku askush nuk mund të lartësohet me anë të meritave të veta:

Kushdo që, i ftuar, ka ardhur në gostinë e dasmës së Kishës së Krishtit, i bashkuar me anëtarët e Kishës me anë të besimit, le të mos e lartësojë veten si më të lartë se të tjerët duke u mburrur me meritat e veta.

Mbi arsyen pse përmbysja duhet kuptuar për gjyqin e Perëndisë, jo për vlerësimin e njerëzve:

Sepse jo kushdo që e lartëson veten përpara njerëzve poshtërohet; as ai që përulet para syve të tyre nuk lartësohet prej tyre.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril on Luke, Sermons 99–109 (tertullian.org) · Catena Aurea on Luke (isidore.co)