Masakra e të Pafajshmëve (Mateu 2:16–18)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Predikime mbi Ungjillin sipas Mateut, Predikimi 9 (mbi Mateun 2:16–18) Burimi: përkth. në Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 10. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf110/npnf110.iii.IX.html

Mbi tërbimin e Herodit, të shfryrë mbi fëmijët që nuk kishin bërë asnjë të keqe:

Sepse, i çmendur nga ky zemërim dhe nga smira, si prej ndonjë demoni, nuk merr parasysh asgjë, por tërbohet edhe kundër vetë natyrës, dhe zemërimin që kishte kundër dijetarëve që e kishin tallur, e shfryn mbi fëmijët që nuk kishin bërë asnjë të keqe.

Mbi vendin ku qëndronte vërtet faji i therjes:

Se Krishti nuk qe shkaku i therjes së tyre, por mizoria e mbretit; ashtu siç, në të vërtetë, as Pjetri nuk qe shkaku për ata të tjerët, por marrëzia e Herodit.

Mbi misterin se si Perëndia e lejoi vdekjen e tyre, dhe mbi shpërblimin e dhuratave që u ruhet atyre:

A nuk më dëgjove kur thashë se, edhe sikur të mos kishte mëkate, ka një shpërblim dhuratash në jetën e ardhshme për ata që vuajnë të keqen këtu? Çfarë dëmi, pra, pësuan foshnjat e vogla, kur u vranë për një shkak të tillë dhe u morën shpejt në atë liman pa dallgë?

Mbi përmbushjen e profecisë së Jeremisë, se Perëndia edhe e dinte, edhe e kishte parathënë:

Kështu, pasi e mbushi me tmerr dëgjuesin me tregimin e këtyre gjërave ... e ngushëllon përsëri, duke thënë se e gjithë kjo nuk ndodhi ngaqë Perëndisë i mungonte fuqia për ta penguar, as nga ndonjë padije e Tij, por kur Ai edhe e dinte, edhe e kishte parathënë, madje me zë të lartë përmes profetit të vet.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Predikime mbi të Pafajshmit e Shenjtë (mbi Mateun 2:16–18) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.ii.html

Mbi të pafajshmit si një ushtri e radhitur për Krishtin (Predikimi 220):

Dhe, ndërsa e përndjek kështu Krishtin, ai përgatiti një ushtri (ose dëshmorë) të veshur me rroba të bardha, të së njëjtës moshë me Zotin.

Mbi kurorën e tyre, dhe se ata nuk humbën, por kaluan në një lumturi më të lartë (Predikimi 373):

O foshnja të lumtura! Për kurorën tuaj në këtë mundim që hiqni për Krishtin do të dyshojë vetëm ai që dyshon se pagëzimi i Krishtit u sjell dobi foshnjave. Ai që, kur lindi, pati engjëj për ta shpallur, qiejt për të dëshmuar dhe magët për ta adhuruar, sigurisht që mund të kishte penguar që këta të mos vdisnin për Të, po të mos e dinte se ata nuk vdiqën në atë vdekje, por përkundrazi jetuan në një lumturi më të lartë.

Shën Jeronimi (rreth 347–420)

Komente mbi Mateun (mbi Mateun 2:16–18) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.ii.html

Mbi arsyen pse Rakela, nëna e Beniaminit, vajton për fëmijët e Judës:

Djali i Rakelës ishte Beniamini, në fisin e të cilit nuk ndodhet Betlehemi. Si vajton, pra, Rakela për fëmijët e Judës, sikur të ishin të sajtë? ... Ajo u varros pranë Betlehemit, në Efrata, dhe mbahej si nëna e tyre, sepse trupi i saj u strehua atje.

Mbi dy kuptimet në të cilat ajo "nuk donte të ngushëllohej":

Kjo mund të kuptohet në dy mënyra: ose i mendonte ata të vdekur për gjithë përjetësinë, kështu që asnjë ngushëllim nuk mund ta qetësonte; ose nuk donte të pranonte asnjë ngushëllim për ata që, siç e dinte, kishin shkuar në jetën e përjetshme.

Shën Hilari i Puatjesë (rreth 310–367)

Komente mbi Mateun (mbi Mateun 2:16–18) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.ii.html

Mbi fëmijët që "nuk ishin", e megjithatë me anë të martirizimit u ngritën në jetën e përjetshme:

Nuk mund të ishte që ata që tani dukeshin të vdekur "nuk ishin", por, me anë të një martirizimi të lavdishëm, u ngritën në jetën e përjetshme; dhe ngushëllimi është për ata që kanë pësuar humbje, jo për ata që kanë korrur fitim.

Mbi Rakelën si parafigurë të Kishës, shterpë e tani më në fund të bërë pjellore:

Rakela paraqet një parafigurë të Kishës, prej kohësh shterpë, e cila më në fund u bë pjellore. Ajo dëgjohet duke vajtuar për fëmijët e vet, jo sepse i qante të vdekur, por sepse u therën nga ata që ajo do t'i kishte mbajtur si bijtë e saj të parëlindur.

Shën Beda i Nderuar (rreth 673–735)

Predikime mbi Ungjijtë (mbi Mateun 2:16–18) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Mateun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena1.ii.ii.html

Mbi vdekjen e fëmijëve që parafiguron vdekjen e çmuar e të gjithë dëshmorëve të Krishtit:

Në këtë vdekje të fëmijëve parafigurohet vdekja e çmuar e të gjithë dëshmorëve të Krishtit; fakti që ishin foshnja tregon se vetëm me anë të meritës së përulësisë mund të arrijmë në lavdinë e martirizimit; ... fakti që u vranë, ndërsa Krishti shpëtoi, tregon se trupat e dëshmorëve mund të shkatërrohen nga të ligjtë, por se Krishti nuk mund të merret prej tyre.