← Të gjitha leximetngjarje

Paraqitja në Tempull: Simeoni dhe Ana

Luke 2:22–38 · Lindja dhe fëmijëria

Shkrimi i Shenjtë

Luke 2:22–38

nd when the days of her purification according to the law of Moses were accomplished, they brought him to Jerusalem, to present him to the Lord; 23(As it is written in the law of the LORD, Every male that openeth the womb shall be called holy to the Lord;) 24And to offer a sacrifice according to that which is said in the law of the Lord, A pair of turtledoves, or two young pigeons. 25And, behold, there was a man in Jerusalem, whose name was Simeon; and the same man was just and devout, waiting for the consolation of Israel: and the Holy Ghost was upon him. 26And it was revealed unto him by the Holy Ghost, that he should not see death, before he had seen the Lord’s Christ. 27And he came by the Spirit into the temple: and when the parents brought in the child Jesus, to do for him after the custom of the law, 28Then took he him up in his arms, and blessed God, and said, 29Lord, now lettest thou thy servant depart in peace, according to thy word: 30For mine eyes have seen thy salvation, 31Which thou hast prepared before the face of all people; 32A light to lighten the Gentiles, and the glory of thy people Israel. 33And Joseph and his mother marvelled at those things which were spoken of him. 34And Simeon blessed them, and said unto Mary his mother, Behold, this child is set for the fall and rising again of many in Israel; and for a sign which shall be spoken against; 35(Yea, a sword shall pierce through thy own soul also,) that the thoughts of many hearts may be revealed. 36And there was one Anna, a prophetess, the daughter of Phanuel, of the tribe of Aser: she was of a great age, and had lived with an husband seven years from her virginity; 37And she was a widow of about fourscore and four years, which departed not from the temple, but served God with fastings and prayers night and day. 38And she coming in that instant gave thanks likewise unto the Lord, and spake of him to all them that looked for redemption in Jerusalem.

King James Version · public domain

Lluka 2:22–38

dhe kur umbushnë ditt e të-pastruarit t’asaj, pas nomit të Moisiut, e prunë ndë Jerusalim, që t’e nxirninë përpara Zotit, 23Sikundrë është shkruarë ndë nomt të Zotit, “Se çdo mashkullë që hap shtrat barku, shënjt te Zoti dotë quhetë;” 24Edhe që të bininë kurban, sikundrë është thënë ndë nomt të Zotit, “Një par turtujsh a dy zoq pëllumbash.” 25Edhe na tek ishte ndë Jerusalim një njeri, që e kishte emërinë Simeon; edhe ky njeri ishte i-drejtë edhe me frikë Perëndie, dyke priturë ngushullimin’ e Israilit. 26Edhe ish sbuluarë tek ay prej Frymës’ së-Shënjtëruarë, se nukë dotë shihte vdekje, para se të shihte Krishtin’ e Zotit. 27Edhe erdhi me anë të Frymës’ së-Shënjtëruarë ndë hieroret; edhe prindëritë kur prunë brënda djalënë Jisu, që të bëninë për atë pas zakonit të nomit, 28Ay e mori ndër duart të ti, edhe bekoj Perëndinë, e tha, 29Tashi, o Zotëri, lëshon shërbëtorinë t’ënt, pas fjalës s’ate, me paqtim; 30Sepse panë syt’ e mi shpëtimnë t’ënt, 31Që bëre gati përpara sysh të gjithë llauzëvet, 32Dritë për të ndriturit’ e kombevet, edhe lavdi për llauzinë t’ënt Israil. 33Edhe Josifi edh’ e ëm’ e ati po çuditeshinë për ato që fliteshinë për atë. 34Edhe Simeoni i bekoj ata, edhe i tha Mariamësë, s’ëmës’ s’ati, Na ky tek është vënë për të-rënit’ e për të-ngriturit’ e shumë vetave ndë Israilt, edhe për shënjë të-kundrëfoluri; 35(Edhe tyj vetë shpirtinë një shpatë t’a ka për të depërtuarë); që të sbulonenë mendimet’ e shumë zëmërave. 36Edhe atje ishte Anna, një profitëreshë, e bij’ e Fanuilit, prej farës’ s’Asirit; këjo ishte shum’ e shkuarë ndë dit, edhe kishte rruarë me burrinë shtatë vjet pas virgjëris’ së saj; 37Edhe këjo ishte grua e-ve sindonja tetë-dhjet’ e katrë vjeç, e-cila nukë ndahej prej hieroresë, dyke luturë me agjërime e me të-falura nat’ e ditë. 38Edhe kjo, passi arriti nd’atë orë, lavdëronte Zonë, edhe u fliste për atë gjith’ atyreve që prisninë çpërblim ndë Jerusalim.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Me fjalët e tyre

Shiheni, pra, si dikë që, në gjendjen tonë, paraqitet para Atit dhe i bindet hijeve të ligjit, e kushton veç kësaj flijim sipas zakonit, ndonëse është e vërtetë se këto gjëra u bënë me anë të së ëmës sipas mishit.

Shën Kirili i Aleksandrisë, Komente mbi Llukën, Predikimi IV (mbi Llukën 2:25–35)

Paraqitja në Tempull: Simeoni dhe Ana (Lluka 2:22–38)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi IV (mbi Llukën 2:25–35) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_01_sermons_01_11.htm

Mbi Zotin e Ligjit që i bindet Ligjit dhe kushton flijimin nëpërmjet së ëmës:

Shiheni, pra, si dikë që, në gjendjen tonë, paraqitet para Atit dhe i bindet hijeve të ligjit, e kushton veç kësaj flijim sipas zakonit, ndonëse është e vërtetë se këto gjëra u bënë me anë të së ëmës sipas mishit.

Mbi "dritë për të ndriçuar johebrenjtë, dhe lavdi e popullit tënd Izrael":

Sepse misteri i Krishtit ishte përgatitur qysh para vetë themelit të botës, por u shfaq në epokat e fundit të kohës, dhe u bë dritë për ata që, në errësirë e lajthitje, kishin rënë nën dorën e djallit.

Mbi "Po, edhe një shpatë do të të shpojë vetë shpirtin tënd":

Edhe Simeoni i tha më tej Virgjëreshës së shenjtë: "Po, edhe një shpatë do të të shpojë vetë shpirtin tënd", duke nënkuptuar me shpatë dhembjen që pësoi për Krishtin, kur e pa të kryqëzuar Atë që e kishte lindur; dhe pa ditur aspak se Ai do të ishte më i fuqishëm se vdekja dhe do të ngrihej sërish nga varri.

Shën Grigori i Nisës (rreth 335–395)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi "Çdo mashkull që hap barkun do të quhet i shenjtë për Zotin":

Sepse vetëm Ai, i ngjizur në mënyrë të pashprehshme dhe i lindur në mënyrë të pakuptueshme, hapi barkun e virgjëreshës, të pahapur deri atëherë nga martesa, e që, edhe pas kësaj lindjeje, ruajti mrekullisht vulën e dëlirësisë.

Mbi mënyrën se si shpata e paralajmëruar për Birin prek edhe nënën:

Ndonëse këto gjëra thuhen për Birin, ato kanë të bëjnë edhe me nënën e tij, e cila e merr mbi vete çdo gjë, qoftë të rrezikut, qoftë të lavdisë.

Shën Athanasi i Madh (rreth 296–373)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi arsyen pse Ai që mbush të gjitha u soll në tempull dhe u paraqit:

Por ndoshta këto gjëra u shkruan për ne. Sepse, ashtu si Ai u bë njeri dhe u rrethpre në mish jo për t'i dhënë hir vetes, por për të na bërë ne perëndi me anë të hirit dhe që të rrethpritemi në Frymë, kështu edhe për ne Ai paraqitet te Zoti, që edhe ne të mësojmë të paraqitemi te Zoti.

Mbi dy zogjtë e kushtuar, për trupin dhe për shpirtin:

Ai urdhëroi të kushtoheshin dy gjëra, sepse, ashtu si njeriu përbëhet nga trupi dhe shpirti, Zoti kërkon prej nesh një kthim të dyfishtë, dëlirësinë dhe butësinë, jo vetëm të trupit, por edhe të shpirtit.

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi "ky fëmijë është vënë për rënien dhe ngritjen e shumëve në Izrael":

Ashtu si drita, ndonëse mund të bezdisë sytë e dobët, prapë mbetet dritë, po kështu Shpëtimtari duron, ndonëse shumë rrëzohen, sepse detyra e tij nuk është të shkatërrojë; por udha e tyre është marrëzi.

Mbi ngjalljen si një jetë të re:

Ngjallja është jetë e re dhe sjellje e re. Sepse kur njeriu epsharak bëhet i dëlirë, lakmitari i mëshirshëm, mizori i butë, ndodh një ngjallje. Kur vdes mëkati, ngjallet drejtësia.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi "Zot, tani po e lë shërbëtorin tënd të shkojë" — Simeoni që rrëfen Fëmijën si Perëndi:

Kur thotë "Zot", ai rrëfen se Ai është vetë Zoti i jetës dhe i vdekjes, e kështu e pranon si Perëndi Fëmijën që e mbante në krahë.

Mbi "të cilën e ke përgatitur përpara faqes së gjithë popujve":

Me këto fjalë, "Përpara faqes", ai tregon se mishërimi i Zotit tonë do të ishte i dukshëm për të gjithë njerëzit.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi Simeonin, njeriun e drejtë, dhe frikën e Zotit që mbetet përgjithmonë:

Sepse drejtësia mezi ruhet pa frikë; nuk e kam fjalën për atë frikë që druan humbjen e të mirave të kësaj bote, ... por për atë frikë të shenjtë të Zotit që mbetet përgjithmonë, me anë të së cilës i drejti, sa më e zjarrtë të jetë dashuria e tij për Perëndinë, aq më i kujdesshëm bëhet që të mos e fyejë Atë.

Mbi ardhjen në tempull për ta pritur Fjalën në krahët e besimit:

Por kush do të pastrohet, le të vijë në tempull; ... le të presë Krishtin e Zotit, le ta marrë në duart e veta fjalën e Perëndisë dhe le ta përqafojë, si të thuash, me krahët e besimit të tij. Atëherë le të niset, që të mos shohë vdekje ai që ka parë jetën.

Shën Beda i Nderuar (rreth 673–735)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi "një çift turtujsh, ose dy pëllumba të rinj" — flijimi i të varfërve:

Prandaj Zoti, ndonëse ishte i pasur, denjoi të bëhej i varfër, që me anë të varfërisë së tij të na bënte pjesëtarë të pasurisë së tij.

Mbi Anën e ve si figurë të Kishës:

Sipas kuptimit mistik, Ana përfaqëson Kishën, e cila tani është vërtet e ve nga vdekja e Burrit të saj; edhe numri i viteve të vejërisë së saj shënon kohën e Kishës, gjatë së cilës, ndërsa qëndron në trup, ajo është e ndarë nga Zoti.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril of Alexandria, Commentary on Luke, Sermon IV (tertullian.org) · Catena Aurea on Luke (Isidore)