Rivendosja e Pjetrit (Joani 21:15–23)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Predikime mbi Ungjillin sipas Joanit, Predikimi 88 (mbi Joanin 21:15–23) Burimi: përkth. te Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 14. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf114.iv.xc.html

Mbi "A më do ti mua më tepër se këta?", dhe përse porosia i besohet vetëm Pjetrit:

Ai ishte i zgjedhuri i apostujve, goja e dishepujve, kryetari i çetës ... për t'i treguar se tani duhej të merrte zemër, sepse mohimi ishte shlyer, Jisui i vë në duar autoritetin kryesor midis vëllezërve; dhe nuk e nxjerr në pah mohimin, as e qorton për atë që kishte ndodhur, por thotë: "Në më do, prij mbi vëllezërit e tu, dhe atë dashuri të ngrohtë që e shfaqe përherë e në të cilën gëzoheshe, tregoje tani; dhe jetën që the se do ta jepje për Mua, jepe tani për delet e Mia."

Mbi pyetjen e trefishtë dhe çmimin që Zoti u vë deleve të Tij:

Por Jisui e pyet për të tretën herë, dhe për të tretën herë i jep të njëjtën porosi, për të treguar me ç'çmim e vlerëson kujdesin për delet e Veta, dhe se pikërisht kjo është shenjë dashurie ndaj Tij.

Mbi "duke shënuar me ç'vdekje do të lavdëronte Perëndinë":

Nuk tha "do të vdesë", por "do të lavdërojë Perëndinë", që të mësosh se të vuash për Krishtin është lavdi e nder për vuajtësin.

Mbi "Në dua që ai të mbetet gjersa të vij unë, ç'të duhet ty?":

Me këto fjalë na mëson të mos jemi të paduruar, as kureshtarë përtej asaj që Atij i duket e mirë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Joanit, Libri XII (mbi Joanin 21:15–19) Burimi: përkth. T. Randell, Library of Fathers, 1885. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_john_12_book12.htm

Mbi rrëfimin e përsëritur tri herë që i përgjigjet mohimit të përsëritur tri herë:

Krishti i vjen në ndihmë dishepullit të Tij që kishte gabuar dhe me pyetje të ndryshme nxjerr prej tij rrëfimin e përsëritur tri herë; kështu, si të thuash, ia kundërpeshon gabimin dhe e bën ringritjen e tij po aq të dukshme sa rënien.

Mbi "Kullot qengjat e Mi" si përtëritje të apostullisë:

me fjalën e Zotit tonë, "Kullot qengjat e Mi", duhet të kuptojmë një përtëritje, si të thuash, të apostullisë që i ishte dhënë tashmë, e cila lan turpin e rënies që kishte ndodhur ndërkohë dhe fshin ligështinë e zemrës që kishte lindur nga dobësia njerëzore.

Mbi porosinë si mësim për të gjithë mësuesit e barinjtë në Kishë:

mësuesit e fesë mund të arrijnë të kuptojnë se nuk mund t'i pëlqejnë Kryebariut, domethënë Krishtit, po të mos kujdesen për shëndetin e deleve të vathës së Tij dhe për qëndrimin e tyre në mirëqenie.

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik.

Mbi porosinë që iu dha Pjetrit kur mbaroi vakti:

Kur mbaroi dreka, Ai i beson Pjetrit mbikëqyrjen mbi delet e botës, e jo të tjerëve.

Mbi ndryshimin midis qengjave dhe deleve:

Ndoshta ka një ndryshim midis qengjave dhe deleve. Qengjat janë ata që sapo janë nisur në besim, delet janë të përsosurit.

---

Origjeni (rreth 185–254)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Joanin. Në zotërim publik.

Mbi "kur të plakesh ... një tjetër do të të ngjeshë":

Nuk është e lehtë të gjesh ndonjë të gatshëm të kalojë menjëherë nga kjo jetë; prandaj i thotë Pjetrit: "Kur të plakesh, do të shtrish dorën tënde."

---

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktatet 123–124 (mbi Joanin 21:15–23) Burimi: përkth. te Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 7. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf107.iii.cxxiv.html

Mbi atë që mohoi e deshi, sjellë më në fund te një dashuri e përsosur:

I tillë ishte fundi te i cili arriti ai që mohoi e deshi: i ngritur nga mendjemadhësia e tij, i rrëzuar nga mohimi i tij, i pastruar nga vaji i tij, i miratuar nga rrëfimi i tij, i kurorëzuar nga vuajtja e tij, ky ishte fundi te i cili arriti, të vdiste me një dashuri të përsosur për emrin e Atij me të cilin, prej një guximi të pavend, kishte premtuar të vdiste.

Mbi rrëfimin e trefishtë që i përgjigjet mohimit të trefishtë:

Mohimit të trefishtë tani i shtohet një rrëfim i trefishtë, që gjuha të mos i bëjë dashurisë një shërbim më të dobët se frikës, dhe që vdekja e afërt të mos duket se nxori më shumë nga buzët sesa jeta e tanishme. Le të jetë detyra e dashurisë të ushqejë kopenë e Zotit, ashtu si ishte shenja e frikës mohimi i Bariut.

Mbi "A më do? Kullot delet e Mia", dhe bariun që nuk duhet të ushqejë veten:

Sepse ç'tjetër duan të thonë fjalët "A më do? Kullot delet e Mia", veçse sikur të thuhej: Në më do, mos mendo të ushqesh veten, por kullot delet e Mia si të Miat, e jo si të tuat; kërko lavdinë Time te ato, e jo tënden; sundimin Tim, e jo tëndin; fitimin Tim, e jo tëndin.

Mbi "Në dua që ai të mbetet gjersa të vij unë", kuptuar për të dyja jetët, veprimtare dhe soditëse:

Për aq sa arrin mendja ime, për aq sa e kuptoj, ç'është kjo veçse kaq: Ti ndiqmë duke më imituar në durimin e të këqijave të kohës; le të mbetet ai gjersa të vij Unë për të rikthyer të mirën e përjetshme?