Shërbëtorët e Padobishëm (Lluka 17:7–10)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Koment mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_11_sermons_110_123.htm

Mbi: "Cili nga ju, që ka një shërbëtor duke lëruar ose duke kullotur bagëtinë":

Por, meqenëse është në natyrën e mendjes së njeriut që përherë të rrëmbehet drejt lavdisë së kotë dhe të lëngojë fare lehtë nga një prirje drejt saj ... që të na largojë nga pasione të tilla, Ai na vë përpara thelbin e mësimeve që sapo u lexuan, duke na mësuar kështu, në trajtën e një shembulli, se fuqia e pushtetit sovran u kërkon kudo skllevërve të vet nënshtrimin si borxh. Sepse zotëria, thotë Ai, nuk do t'i jetë aspak mirënjohës skllavit, edhe sikur ai t'i kryejë të gjitha detyrat e veta, sipas asaj që i ka hije gjendjes së skllavit.

Mbi mënyrën se si bindja është borxh, jo hatër, që kështu të zhduket sëmundja e lavdisë së kotë:

Vër re këtu, të lutem, se dishepujt — po, të gjithë ata që i nënshtrohen skeptrit të Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve ne — nxiten drejt zellit, por jo sikur t'ia bënin shërbimin Atij si hatër, por si të shlyenin borxhin e bindjes që u takon skllevërve. Dhe kështu zhduket sëmundja e mallkuar e lavdisë së kotë. Sepse, po të bësh atë që të takon, përse mburresh? A nuk e sheh se, po të mos e shlyesh borxhin, ka rrezik; kurse, po ta shlyesh, nuk të detyrohet asnjë mirënjohje?

Mbi të kërkuarit prej Perëndisë një dhuratë e jo pagë, meqë Ai i kurorëzon skllevërit e Vet si bij:

Në qoftë se, pra, ke bërë mirë, ke ruajtur urdhërimet hyjnore dhe i je bindur Zotit tënd, mos i kërko Perëndisë nder si diçka që të takon, por më tepër afrohu, duke u lutur për dhuratat e bujarisë së Tij. ... Po ashtu, Perëndia kërkon prej nesh shërbimin e skllevërve, duke përdorur të drejtën e pushtetit të Vet sovran; por, si i mirë e bujar që është, u premton edhe shpërblime atyre që mundohen. Dhe madhështia e bujarisë së Tij e tejkalon shumë mundin e nënshtetasve të Tij ... Po! Ndonëse jemi skllevër, Ai na quan bij dhe na kurorëzon me nderin që u ka hije fëmijëve.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Shpjegim i Ungjillit sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi arsyen përse Zoti i ruan Apostujt nga krenaria për virtytet e tyre:

Sepse besimi e bën atë që e zotëron një ruajtës të urdhërimeve të Perëndisë dhe e stolis me vepra të mrekullueshme; prej andej do të dukej se një njeri mund të binte kështu në mëkatin e krenarisë. Prandaj Zoti ynë i paralajmëroi Apostujt e Tij me një shembull të përshtatshëm, që të mos mburreshin për virtytet e tyre.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi shërbëtorin që, pas mundimeve të veta në arë, duhet të kthehet në shtëpi te Kisha:

Le të jetë, pra, shërbëtori në arë duke lëruar ose duke kullotur, domethënë në këtë jetë duke ndjekur ose punët e veta të kësaj bote, ose duke u shërbyer njerëzve të marrë, si të ishin bagëti, ai duhet pas mundimeve të veta të kthehet në shtëpi, domethënë të bashkohet me Kishën.

Mbi gostinë e përjetshme që pason punën e predikimit:

Ndërkohë që edhe shërbëtorët e Tij shërbejnë, domethënë predikojnë Ungjillin, Zoti ynë ha e pi besimin dhe rrëfimin e johebrenjve. ... Sikur të thoshte: Pasi të jem kënaqur me punën e predikimit tuaj dhe të jem freskuar me ushqimin e zgjedhur të pendimit tuaj, atëherë më në fund do të shkoni dhe do të gostiteni përjetësisht me gostinë e përjetshme të urtësisë.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Shtjellim i Ungjillit sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi mundin e pandërprerë që Zoti kërkon sa jemi gjallë:

Meqenëse, pra, ti jo vetëm i thua shërbëtorit tënd "Ulu të hash", por i kërkon edhe një shërbim tjetër, kështu edhe në këtë jetë Zoti nuk mjaftohet me kryerjen e një pune e mundi të vetëm, sepse, sa të jemi gjallë, duhet të punojmë përherë.

Mbi të mos kërkuarit lavdërim se kemi bërë vetëm detyrën tonë:

Mos u mburr, pra, se ke qenë një shërbëtor i mirë. Ke bërë atë që duhej të bëje. Dielli bindet, hëna nënshtrohet, engjëjt janë të nënshtruar; le të mos kërkojmë, pra, lavdërim për veten tonë.

Shën Beda i Nderuari (rreth 673–735)

Koment mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi të ngjeshurit e vetes dhe shërbimin, që do të thotë të pranosh se s'kemi asnjë fuqi pa hirin:

Por të ngjeshësh veten do të thotë të mbledhësh mendjen që është mbështjellë në lëmshin e ulët të mendimeve të luhatshme, prej të cilave hapat e saj në punën e veprave të mira zakonisht ngatërrohen. Sepse ai që ngjesh rrobat e veta e bën këtë që, kur ecën, të mos pengohet. Kurse t'i shërbesh Perëndisë do të thotë të pranosh se s'kemi asnjë fuqi pa ndihmën e hirit të Tij.

Mbi arsyen përse shërbëtorët quhen të padobishëm, dhe se ku bëhet i përsosur besimi i tyre:

Shërbëtorë, them, sepse janë blerë me një çmim; të padobishëm, sepse Zoti nuk ka nevojë për të mirat tona, ose sepse vuajtjet e kësaj kohe të tanishme nuk vlejnë të krahasohen me lavdinë që do të zbulohet në ne. Këtu, pra, është besimi i përsosur i njerëzve: kur, pasi kanë bërë të gjitha ato që u ishin urdhëruar, e pranojnë veten të papërsosur.