Shërbëtorët e Padobishëm (Lluka 17:7–10)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Koment mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_11_sermons_110_123.htm

Mbi: "Cili nga ju, që ka një shërbëtor duke lëruar ose duke kullotur bagëtinë":

Por mendja e njeriut e ka në natyrën e vet që përherë të rrëmbehet drejt lavdisë së kotë dhe të preket fare lehtë nga prirja për të ... për të na larguar nga pasione të tilla, ai na vë përpara kuptimin e asaj që sapo u lexua. Dhe kështu na mëson, në trajtën e një shembulli, se fuqia e pushtetit të plotë u kërkon kudo shërbëtorëve të vet nënshtrimin si një borxh. Sepse zotëria, thotë ai, nuk do t'i ketë borxh asnjë mirënjohje shërbëtorit, edhe në qoftë se ky bën gjithçka që i takon, ashtu siç i ka hije gjendjes së shërbëtorit.

Mbi mënyrën se si bindja është borxh, jo hatër, që kështu të zhduket sëmundja e lavdisë së kotë:

Vër re këtu, të lutem, se nxënësit, madje të gjithë ata që i nënshtrohen skeptrit të Krishtit, Shpëtimtarit tonë të përbashkët, nxiten të tregohen të zellshëm, jo sikur t'i bënin atij një nder me shërbimin e tyre, por si ata që shlyejnë borxhin e bindjes që u takon shërbëtorëve. Dhe kështu zhduket sëmundja e mallkuar e lavdisë së kotë. Sepse, po të bësh atë që të takon, përse mburresh? A nuk e sheh se, po të mos e shlyesh borxhin tënd, ka rrezik, kurse, po ta shlyesh, nuk të detyrohet asnjë mirënjohje?

Mbi të kërkuarit prej Perëndisë një dhuratë e jo pagë, meqë Ai i kurorëzon skllevërit e Vet si bij:

Pra, po të kesh bërë mirë, po të kesh zbatuar urdhërimet hyjnore dhe po t'i jesh bindur Zotit tënd, mos i kërko Perëndisë nder si diçka që të takon, por, përkundrazi, afrohu, duke u lutur për dhuratat e bujarisë së tij. ... Po ashtu edhe Perëndia kërkon prej nesh shërbimin e shërbëtorëve, duke ushtruar të drejtën që i jep pushteti i tij i plotë; por, si i mirë dhe bujar që është, u premton edhe shpërblime atyre që mundohen. Dhe madhështia e bujarisë së tij i tejkalon së tepërmi mundimet e nënshtetasve të tij ... Po! Ndonëse jemi shërbëtorë, ai na quan bij dhe na kurorëzon me nderin që u ka hije bijve.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Shpjegim i Ungjillit sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi arsyen përse Zoti i ruan Apostujt nga krenaria për virtytet e tyre:

Sepse besimi e bën atë që e zotëron një ruajtës të urdhërimeve të Perëndisë dhe e stolis me vepra të mrekullueshme; prej andej do të dukej se një njeri mund të binte kështu në mëkatin e krenarisë. Prandaj Zoti ynë i paralajmëroi Apostujt e Tij me një shembull të përshtatshëm, që të mos mburreshin për virtytet e tyre.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi shërbëtorin që, pas mundimeve të veta në arë, duhet të kthehet në shtëpi te Kisha:

Le të jetë, pra, shërbëtori në arë duke lëruar ose duke kullotur, domethënë në këtë jetë duke ndjekur ose punët e veta të kësaj bote, ose duke u shërbyer njerëzve të marrë, si të ishin bagëti, ai duhet pas mundimeve të veta të kthehet në shtëpi, domethënë të bashkohet me Kishën.

Mbi gostinë e përjetshme që pason punën e predikimit:

Ndërkohë që edhe shërbëtorët e Tij shërbejnë, domethënë predikojnë Ungjillin, Zoti ynë ha e pi besimin dhe rrëfimin e johebrenjve. ... Sikur të thoshte: Pasi të jem kënaqur me punën e predikimit tuaj dhe të jem freskuar me ushqimin e zgjedhur të pendimit tuaj, atëherë më në fund do të shkoni dhe do të gostiteni përjetësisht me gostinë e përjetshme të urtësisë.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Shtjellim i Ungjillit sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi mundin e pandërprerë që Zoti kërkon sa jemi gjallë:

Meqenëse, pra, ti jo vetëm i thua shërbëtorit tënd "Ulu të hash", por i kërkon edhe një shërbim tjetër, kështu edhe në këtë jetë Zoti nuk mjaftohet me kryerjen e një pune e mundi të vetëm, sepse, sa të jemi gjallë, duhet të punojmë përherë.

Mbi të mos kërkuarit lavdërim se kemi bërë vetëm detyrën tonë:

Mos u mburr, pra, se ke qenë një shërbëtor i mirë. Ke bërë atë që duhej të bëje. Dielli bindet, hëna nënshtrohet, engjëjt janë të nënshtruar; le të mos kërkojmë, pra, lavdërim për veten tonë.

Shën Beda i Nderuari (rreth 673–735)

Koment mbi Ungjillin sipas Shën Llukës (mbi Llukën 17:7–10) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://isidore.co/aquinas/english/CALuke.htm

Mbi të ngjeshurit e vetes dhe shërbimin, që do të thotë të pranosh se s'kemi asnjë fuqi pa hirin:

Por të ngjeshësh veten do të thotë të mbledhësh mendjen që është mbështjellë në lëmshin e ulët të mendimeve të luhatshme, prej të cilave hapat e saj në punën e veprave të mira zakonisht ngatërrohen. Sepse ai që ngjesh rrobat e veta e bën këtë që, kur ecën, të mos pengohet. Kurse t'i shërbesh Perëndisë do të thotë të pranosh se s'kemi asnjë fuqi pa ndihmën e hirit të Tij.

Mbi arsyen përse shërbëtorët quhen të padobishëm, dhe se ku bëhet i përsosur besimi i tyre:

Shërbëtorë, them, sepse janë blerë me një çmim; të padobishëm, sepse Zoti nuk ka nevojë për të mirat tona, ose sepse vuajtjet e kësaj kohe të tanishme nuk vlejnë të krahasohen me lavdinë që do të zbulohet në ne. Këtu, pra, është besimi i përsosur i njerëzve: kur, pasi kanë bërë të gjitha ato që u ishin urdhëruar, e pranojnë veten të papërsosur.