Monedha e vejushës (Marku 12:41–44; Lluka 21:1–4)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Joan Gojarti (rreth 347–407)

Dy monedhat e vejushës (mbi Llukën 21:1–4) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://archive.org/details/CatenaAureaNewEdV5

Mbi arsyen pse monedhat e vogla të vejushës peshuan më shumë se dhuratat e mëdha të të pasurve:

Sepse Perëndia nuk vështroi pakësinë e blatës, por vërshimin e dashurisë. Lëmoshë nuk është t'u japësh të tjerëve pak gjëra nga shumë që ke, por të bësh si vejusha, që u zbraz nga gjithë pasuria e vet. Por, në qoftë se nuk mund të japësh aq sa vejusha, jep të paktën gjithë atë që të tepron.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 138 (mbi Llukën 21:1–4) Burimi: përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_13_sermons_135_145.htm

Mbi vejushën e varfër që hyri pas të pasurve, e munduar nga varfëria e saj:

Dhe kështu, pas tyre, hyri një grua e munduar nga një varfëri e rëndë e e padurueshme, e cila tërë shpresën e jetesës e kishte te dashamirësia e të mëshirshmëve dhe që, me thërrime, mblidhte mezi e me mundim një ushqim të pakët e të mjerueshëm, mezi sa i mjaftonte për ditën.

Mbi dy paret e saj dhe se si ajo që u lypte të tjerëve i huante Perëndisë:

Dhe në fund ajo dha dy pare, sepse s'i ishte e mundur të jepte më shumë; përkundrazi, si të thuash, ishte zhveshur nga gjithë ç'kishte dhe po dilte nga oborret e shenjta duarbosh. Vepër e mrekullueshme! Ajo që u kërkonte vazhdimisht lëmoshë të tjerëve, i jep hua Perëndisë, duke e bërë të frytshme për nder të tij edhe vetë varfërinë. Prandaj ajo i mund të tjerët dhe, me një gjykim të drejtë, kurorëzohet nga Perëndia.

Mbi arsyen pse dora e saj bosh e mori kurorën përmbi gjithë të pasurit:

Gruaja dha dy pare, por nuk zotëronte më shumë se ç'dha; asgjë nuk i mbeti. Me dorë bosh, por me një dorë bujare nga e pakta që kishte, u largua nga thesari. A nuk e mori atëherë me të drejtë kurorën? A nuk i ra asaj, me një gjykim të shenjtë, vendimi i epërsisë?

Mbi blatën që Perëndia pranon dhe hijet nga të cilat i largon sytë:

Sepse ai pranon erën e ëmbël të shërbesës shpirtërore, por i largon sytë nga ajo që bëhet me figura e hije.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1055–1107)

Shpjegim i Ungjillit sipas Markut (mbi Markun 12:41–44) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena2.iii.xii.html

Mbi zakonin e thesarit dhe vejushën që tregoi dashurinë e saj sipas mundësisë:

Ndër judenjtë kishte një zakon të lavdërueshëm, që ata të cilët mundnin e donin të hidhnin diçka në thesar, për të mbajtur priftërinjtë, të varfrit dhe vejushat. ... Por, ndërsa shumë veta ishin të zënë kështu, u afrua një vejushë e varfër dhe tregoi dashurinë e saj duke dhënë para sipas mundësisë së vet.

Mbi vejushën mistike — shpirtin që hedh mishin dhe mendjen e vet:

ajo vejushë është shpirti i njeriut, që, duke lënë Satanain me të cilin qe bashkuar, hedh në tempull dy monedha, domethënë mishin dhe mendjen — mishin me vetëpërmbajtje, mendjen me përulësi — që kështu të mund të dëgjojë se ka flakur gjithë jetesën e vet dhe ia ka kushtuar Perëndisë, pa lënë asgjë për botën nga gjithçka që zotëronte.

Shën Beda i Nderuar (rreth 673–735)

Komente mbi Ungjillin sipas Markut (mbi Markun 12:41–44) Siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/aquinas/catena2.iii.xii.html

Mbi provën e sigurt me anë të së cilës Zoti dallon ata që sjellin dhuratat e tyre:

Zoti, që i kishte paralajmëruar të shmangnin dëshirën për vend të lartë e për lavdi të kotë, tani dallon me një provë të sigurt ata që sillnin dhurata.

Mbi Perëndinë që peshon ndërgjegjen, jo pasurinë, e atij që jep:

sepse Perëndia nuk peshon pasurinë, por ndërgjegjen e atyre që blatojnë; as nuk vështroi vogëlsinë e shumës në blatën e saj, por se cila ishte rezerva prej së cilës vinte.

Mbi vejushën mistike si thjeshtësia e Kishës:

vejusha e varfër është thjeshtësia e Kishës: e varfër vërtet, sepse ka flakur frymën e krenarisë dhe të dëshirave për gjërat e botës; dhe vejushë, sepse Jisui, burri i saj, pësoi vdekjen për të. Ajo hedh dy monedha në thesar, sepse sjell dashurinë për Perëndinë e për të afërmin, ose dhuratat e besimit dhe të lutjes; të cilat, në parëndësinë e tyre, shihen si monedha të vogla, por, të matura sipas meritës së një qëllimi të përshpirtshëm, janë më të larta se gjithë veprat krenare të judenjve.

Mbi Kishën që jep gjithë jetesën e saj, duke ditur se gjithçka është prej hirit:

por Kisha e dërgon gjithë jetesën e saj në thesarin e Perëndisë, sepse e kupton se edhe vetë jetesa e saj nuk vjen nga merita e vet, por nga hiri hyjnor.