← Të gjitha leximetmrekulli

Peshkimi i parë i mrekullueshëm

Luke 5:1–11 · Shërbesa e hershme në Galile

Shkrimi i Shenjtë

Luke 5:1–11

nd it came to pass, that, as the people pressed upon him to hear the word of God, he stood by the lake of Gennesaret, 2And saw two ships standing by the lake: but the fishermen were gone out of them, and were washing their nets. 3And he entered into one of the ships, which was Simon’s, and prayed him that he would thrust out a little from the land. And he sat down, and taught the people out of the ship. 4Now when he had left speaking, he said unto Simon, Launch out into the deep, and let down your nets for a draught. 5And Simon answering said unto him, Master, we have toiled all the night, and have taken nothing: nevertheless at thy word I will let down the net. 6And when they had this done, they inclosed a great multitude of fishes: and their net brake. 7And they beckoned unto their partners, which were in the other ship, that they should come and help them. And they came, and filled both the ships, so that they began to sink. 8When Simon Peter saw it, he fell down at Jesus’ knees, saying, Depart from me; for I am a sinful man, O Lord. 9For he was astonished, and all that were with him, at the draught of the fishes which they had taken: 10And so was also James, and John, the sons of Zebedee, which were partners with Simon. And Jesus said unto Simon, Fear not; from henceforth thou shalt catch men. 11And when they had brought their ships to land, they forsook all, and followed him.

King James Version · public domain

Lluka 5:1–11

dhe gjindja tek po ishte dyke shtrënguar’ atë që të dëgjoninë fjalën’ e Perëndisë, ay qëndronte përanë lëqerit Gjenisaret. 2Edhe pa dy lundra dyke qëndruarë përanë buzës’ së lëqerit; edhe peshkatarëtë duallë nga ato, e laninë rrietatë. 3Edhe ay hyri mbë njërënë nga lundratë, mb’atë që ishte e Simonit, edhe i ulut ati të largonej pak prej tokësë. Edhe si ndënji mësonte gjindjenë nga lundra. 4Edhe si pushoj së-foluri, i tha Simonit, Sill lundrënë ndë ujërat të-thella, edhe hithni rrietatë t’uaj, që të zini pishq. 5Edhe Simoni upërgjeq e i tha, Mësonjës, gjithë natën’ umunduamë, edhe nukë zumë gjë; po për fjalënë t’ënde dot’ e heth rrietënë. 6Edhe si bënë këtë, mbyllnë brënda një shumicë pishqish të-madhe, edhe rrieta e atyreve po çirej. 7Edhe u bënë me shënjë shokëvet që ishinë ndë lundrët tjetërë, që të vinin’ e t’u ndih-moninë; edhe ata erdhë, edhe mbushnë të dy lundratë, kaqë, sa ato zunë të fundoseshinë. 8Edhe Simon Pjetri, kur pa, ra ndër gjunjët të Jisujt, dyke thënë, Dil prej meje, Zot, sepse jam njeri fajtuar. 9Sepse të-habiturë e pushtoj atë edhe ata që ishinë bashkë me atë, për gjahun’ e pishqvet që zunë; 10Gjithashtu edhe Jakovin’ e Joannë, të bijt’ e Zevedheut, të-cilëtë ishin shokë të Simonit. Edhe Jisuj i tha Simonit, Mos ki frikë, se paskëtaj dotë gjuanç njerës. 11Edhe si suallë lundratë mbë tokët, i lanë të-gjitha edhe vanë pas ati.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Përmbledhje

Shën Kirili dhe Shën Ambrozi e lexojnë natën pa fryt si mundimin e besëlidhjes së vjetër, që lodhet pa zënë gjë derisa del fjala e Krishtit; ujërat e thella ku hidhet rrjeta janë bota e johebrenjve, kurse pesha dërrmuese është të korrat e Kishës nëpërmjet predikimit apostolik. Përgjigja e Pjetrit — «Largohu prej meje, sepse jam njeri mëkatar» — jepet si qëndrimi i drejtë përpara pranisë hyjnore: afria me Perëndinë na zbulon padenjësinë, e megjithatë nuk e largon Atë. Rrjetat që tendosen gati sa për t'u shqyer parafytyrojnë sa e madhe do të dilte ajo peshë. Premtimi se tani Pjetri do të zinte njerëz e kthen tërë çudinë përpara: peshqit e nxjerrë nga uji ngordhin, kurse njerëzit e tërhequr nga ungjilli nxirren nga thellësia e kësaj bote në jetë — kështu një ditë peshkimi bëhet thirrje për të lënë gjithçka e për ta ndjekur Atë.

Me fjalët e tyre

në emër të Krishtit, megjithatë, ata e hodhën rrjetën, dhe menjëherë ajo u mbush me peshq; që, përmes një vepre të dukshme dhe një figure e paraqitjeje, të kryera në mënyrë të mrekullueshme, ata të bindeshin plotësisht se mundi i tyre nuk do të mbetej pa shpërblim.

Shën Kirili i Aleksandrisë, Komentet mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 12 (mbi Llukën 5:4) (përkth. R. Payne Smith, 1859)

Peshkimi i Parë i Mrekullueshëm (Lluka 5:1–11)

Komente Patristike në Zotërim Publik

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik (Library of Fathers, Nicene and Post-Nicene Fathers, dhe Catena Aurea e Shën Thoma Akuinit në përkthimin e J. H. Newman të vitit 1841) të cituara në çdo pjesë; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi XII (mbi Llukën 5:1–11) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_02_sermons_12_25.htm

Mbi peshkimin si thirrja e Apostujve për të mbledhur botën (Lluka 5:2):

Le të admirojmë mjeshtërinë e mënyrës së përdorur për t'i bërë pre ata që do të bënin pre gjithë dheun; pikërisht Apostujt e shenjtë, të cilët, ndonëse vetë të zotë në peshkim, megjithatë ranë në rrjetat e Krishtit, që edhe ata, duke lëshuar rrjetën e predikimeve apostolike, të mblidhnin tek Ai banorët e gjithë botës. Sepse vërtet Ai diku tha me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: "Ja, po dërgoj shumë peshkatarë, thotë Zoti, dhe ata do t'i zënë si peshq; e pastaj do të dërgoj shumë gjuetarë, dhe ata do t'i gjuajnë si gjah." Me peshkatarët Ai nënkupton Apostujt e shenjtë; e me gjuetarët, ata që njëri pas tjetrit u bënë udhëheqësit dhe mësuesit e kishave të shenjta. Dhe vër re, të lutem, se Ai jo vetëm predikon, por edhe shfaq shenja, duke dhënë kështu premtime të fuqisë së Tij dhe duke vërtetuar fjalët e Tij me shfaqjen e mrekullive.

Mbi bindjen e Pjetrit dhe rrjetën që u mbush (Lluka 5:4):

Pasi tashmë i kishte mësuar mjaftueshëm, dhe ishte e përshtatshme t'u shtoheshin fjalëve të Tij edhe ndonjë vepër hyjnore për të mirën e shikuesve, Ai i urdhëroi Simonin dhe shokët e tij të shtyheshin pak nga toka dhe të lëshonin rrjetën për të zënë peshk. Por ata u përgjigjën se ishin munduar gjithë natën dhe nuk kishin zënë asgjë. Megjithatë, në emër të Krishtit e lëshuan rrjetën, dhe menjëherë ajo u mbush me peshk. Kjo ndodhi që, nëpërmjet një ngjarjeje të dukshme dhe nëpërmjet një figure e paraqitjeje të kryer mrekullisht, ata të bindeshin plotësisht se mundi i tyre nuk do të mbetej pa shpërblim dhe se zelli që tregonin në shtrirjen e rrjetës së mësimit ungjillor nuk do të ishte i kotë; sepse me siguri do të zinin brenda saj turmat e johebrenjve.

Mbi shokët e thirrur me shenjë, dhe rrjetën që ende tërhiqet:

Por vër re këtë, se as Simoni e as shokët e tij nuk mund ta tërhiqnin rrjetën në breg; dhe prandaj, të heshtur nga frika dhe habia, sepse mahnitja i kishte bërë memecë, u bënë shenjë, thotë, shokëve të tyre, domethënë atyre që ndanin me ta mundin e peshkimit, që të vinin e t'i ndihmonin në sigurimin e gjahut. Sepse shumë veta kanë marrë pjesë me Apostujt e shenjtë në mundimet e tyre, dhe ende e bëjnë, sidomos ata që hulumtojnë kuptimin e asaj që është shkruar në Ungjijtë e shenjtë; dhe të tjerë veç tyre, edhe barinjtë, mësuesit e udhëheqësit e popullit, që janë të zotë në mësimet e së vërtetës. Sepse ende tërhiqet rrjeta, ndërsa Krishti e mbush dhe i thërret në kthim ata që janë në thellësitë e detit, sipas shprehjes së Shkrimit; domethënë, ata që jetojnë në dallgët dhe valët e gjërave të botës.

Mbi frikën e Pjetrit (Lluka 5:8):

Për këtë arsye edhe Pjetri, kur i vjen ndër mend kujtimi i mëkateve të tij të mëparshme, dridhet dhe ka frikë, dhe, si i papastër, nuk guxon ta presë Atë që është i pastër. Dhe frika e tij ishte e lavdërueshme, sepse ishte mësuar nga ligji të dallonte midis të shenjtës dhe të përdhosurës.

Shën Joan Gojarti (rreth 349–407)

Nga predikimet e Shën Joan Gojartit, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi mënyrën se si Krishti thirri secilin sipas zanatit të vet:

Sepse, në përuljen e Tij ndaj njerëzve, Ai i thirri të diturit me anë të një ylli, e peshkatarët me anë të zanatit të tyre të peshkimit.

Mbi varfërinë e Apostujve (Lluka 5:2):

Kjo ishte shenjë e kohës së lirë, por sipas Mateut Ai i gjen duke ndrequr rrjetat e tyre. Sepse aq e madhe ishte varfëria e tyre, sa i arnonin rrjetat e vjetra, pasi nuk kishin si të blinin të reja.

Mbi besimin dhe bindjen e tyre (Lluka 5:11):

Por vër re besimin dhe bindjen e tyre. Sepse, ndonëse ishin zhytur me zell në punën e peshkimit, prapëseprapë, kur dëgjuan urdhrin e Jisuit, nuk vonuan, por lanë gjithçka dhe e ndoqën Atë. E tillë është bindja që Krishti kërkon prej nesh; nuk duhet ta lëmë mënjanë, edhe sikur ndonjë nevojë e madhe të na shtrëngojë.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1050–1107)

Nga Shpjegimi i tij i Ungjillit sipas Llukës, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi butësinë e Krishtit dhe gatishmërinë e Pjetrit:

Vër re butësinë e Krishtit — Ai i lutet Pjetrit — dhe gatishmërinë e Pjetrit, që ishte i bindur në çdo gjë.

Mbi përgjigjen e Pjetrit dhe mirësinë e dyfishtë që iu tregua (Lluka 5:5):

Ai nuk vazhdoi të thoshte: "Nuk do të të dëgjoj, as nuk do ta vë veten para një mundimi të mëtejshëm", por më tepër shton: Megjithatë, nga fjala jote do ta lëshoj rrjetën. Por Zoti ynë, mbasi e kishte mësuar popullin nga barka, nuk e la të zotin e barkës pa shpërblim, por i dhuroi një mirësi të dyfishtë: i dha së pari një numër të madh peshqsh, e pastaj e bëri dishepullin e Tij.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktati 122 Burimi: përkth. John Gibb, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 7, red. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.newadvent.org/fathers/1701122.htm

Duke shpjeguar peshkimin e mëvonshëm të Joanit 21, Agustini e vendos atë përballë këtij peshkimi të parë në Llukën 5, dhe kështu shpjegon kuptimin e kësaj pjese.

Mbi të dy peshkimet dhe çfarë shenjon ky i pari:

Duke kryer njërin në fillim të predikimit të Tij dhe këtë të dytin pas ngjalljes së Tij, Ai tregoi se, në rastin e parë, zënia e peshqve shenjonte të mirët dhe të këqijtë që ndodhen tani në Kishë; por në të dytin, vetëm të mirët, të cilët ajo do t'i mbajë përjetësisht, kur ngjallja e të vdekurve të jetë plotësuar në fund të kësaj bote.

Për më tepër, në atë rast të mëparshëm Jisui nuk qëndroi, si këtu, në breg, kur dha urdhrin për të zënë peshkun, por "hyri në një nga ato barka, në atë që ishte e Simonit, dhe iu lut që të largohej pak nga bregu; dhe u ul dhe mësonte turmat nga barka. Dhe kur mbaroi së foluri, i tha Simonit: Lundro në të thella, dhe hidhni rrjetat tuaja për të zënë peshk." Edhe atje ata i vunë në barkë peshqit që u zunë, dhe nuk e tërhoqën rrjetën në breg, si këtu.

Mbi rrjetat që nuk lëshohen nga njëra anë, duke shenjuar të mirët dhe të këqijtë bashkë:

Në atë rast rrjetat nuk lëshohen nga ana e djathtë, që të mos shenjoheshin vetëm të mirët, as nga e majta, që zbatimi të mos kufizohej te të këqijtë; por pa asnjë lidhje me njërën a tjetrën anë, Ai thotë: "Hidhni rrjetat tuaja për të zënë peshk", që të kuptojmë të mirët dhe të këqijtë të përzier bashkë.

Mbi shqyerjen e rrjetës:

Atje rrjeta u shqye për shkak të përçarjeve që do të shenjoheshin.

Mbi të dy barkat e mbushura deri në pikën e fundosjes:

Atje sasia e peshqve të zënë ishte aq e madhe, sa të dy barkat u mbushën dhe filluan të fundoseshin, domethënë, u rënduan deri në pikën e fundosjes; sepse në të vërtetë nuk u fundosën, por ishin në rrezik të pamasë. Sepse nga vijnë vallë në Kishë të këqijat e mëdha nën të cilat rënkojmë, veçse nga pamundësia për t'i bërë ballë turmës së stërmadhe që, gati deri në përmbysjen e plotë të disiplinës, hyn brenda, me zakone krejt në kundërshtim me udhën e shenjtorëve?

Mbi dy barkat si Judeu dhe Johebreu:

Dhe ashtu si në atë rast të parë u bë me dy barka, në lidhje me rrethprerjen dhe parrethprerjen.

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Nga Shtjellimi i tij i Ungjillit sipas Llukës (Libri IV), siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi barkën e Pjetrit si Kisha:

Tani, në mënyrë mistike, barka e Pjetrit, sipas Mateut, rrahet nga dallgët, e sipas Llukës, mbushet me peshq, që të kuptosh Kishën në fillim të lëkundur, e në fund me bollëk.

Mbi "Lundro në të thella" (Lluka 5:4):

Më në fund, ndonëse të tjerëve u urdhërohet, Lëshoni rrjetat tuaja, vetëm Pjetrit i thuhet, Lundro në të thella, domethënë në kërkime të thella. A ka gjë aq të thellë sa njohja e Birit të Perëndisë!

Mbi rrjetat e Apostujve:

Po cilat janë rrjetat e Apostujve që urdhërohen të lëshohen, veçse ndërthurja e fjalëve dhe disa palosje, si të thuash, të ligjërimit, dhe ndërlikime arsyetimi, që nuk i lënë kurrë të shpëtojnë ata që i kanë zënë njëherë? Dhe me të drejtë rrjetat janë mjetet apostolike të peshkimit, të cilat nuk i vrasin peshqit që zihen, por i ruajnë të paprekur, dhe i sjellin lart ata që përpëliten në dallgë, nga thellësitë poshtë drejt viseve të epërme.

Mbi rrëfimin e Pjetrit (Lluka 5:8):

Thuaj edhe ti, Largohu prej meje, sepse jam njeri mëkatar, o Zot, që Perëndia të të përgjigjet, Mos ki frikë. Rrëfe mëkatin tënd, dhe Zoti do të të falë.

Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Ungjillin sipas Llukës, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi dy barkat si rrethprerja dhe johebrenjtë (Lluka 5:2):

Tani, në mënyrë mistike, të dy barkat përfaqësojnë rrethprerjen dhe parrethprerjen. Zoti i sheh këto, sepse në secilin popull Ai i njeh ata që janë të Atij, dhe duke parë, domethënë me anë të një vizite mëshirplote, i afron më pranë qetësisë së jetës që vjen. Peshkatarët janë mësuesit e Kishës, sepse me rrjetën e besimit na zënë ne, dhe na sjellin si të thuash në breg, në dheun e të gjallëve.

Mbi barkën e Simonit si Kisha e parë:

Barka e Simonit është Kisha e parë, për të cilën Shën Pavli thotë, Ai që veproi me fuqi në Pjetrin për Apostullimin e rrethprerjes. Barka me të drejtë quhet një, sepse në shumicën e besimtarëve ishte një zemër e vetme dhe një shpirt i vetëm.

Mbi Pjetrin si figura e Kishës (Lluka 5:10):

Kjo i përket veçanërisht vetë Pjetrit, sepse Zoti i shpjegon atij se ç'do të thotë kjo zënie peshqsh; domethënë, ashtu si tani ai zë peshq me rrjetë, kështu më pas do të zërë njerëz me fjalë. Dhe i gjithë rendi i kësaj ngjarjeje tregon atë që ndodh përditë në Kishë, së cilës Pjetri është figura.

Mbi peshkimin që vazhdon deri në fund të botës:

Por mbushja e këtyre barkave vazhdon deri në fund të botës.

Shënim mbi burimet dhe Etër të tjerë

Dy komentet kryesore të cituara nga vepra të vijueshme janë ato të Shën Kirilit (Komenti i tij mbi Llukën në përkthimin e Payne Smith-it) dhe të Shën Agustinit (Traktati 122 mbi Joanin, ku ai e shtjellon këtë peshkim të parë përballë atij të mëvonshëm në Joanin 21). Zërat e tjerë vijnë nëpërmjet Catena Aurea-s mbi Llukën, siç shënohet. Zinxhiri i Catena-s mbi këtë pjesë përmend gjithashtu Grigorin Nazianzen dhe Grigorin e Nisës — ky i fundit vëren se peshkimi qe aq i madh sa "deshi Zoti i detit dhe i tokës", sepse "zëri i Fjalës është zëri i fuqisë" — bashkë me disa përpilues perëndimorë; këta përmenden, por nuk citohen këtu. Shën Grigori i Madh e trajton pjesën në Dyzet Predikimet e tij Ungjillore (Predikimi 24), që ruhet në anglisht vetëm në botime moderne nën të drejtën e autorit, dhe prandaj nuk riprodhohet.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril on Luke, Sermons 12–25 (Tertullian.org)