← Të gjitha leximetmrekulli

Peshkimi i parë i mrekullueshëm

Luke 5:1–11 · Shërbesa e hershme në Galile

Shkrimi i Shenjtë

Luke 5:1–11

nd it came to pass, that, as the people pressed upon him to hear the word of God, he stood by the lake of Gennesaret, 2And saw two ships standing by the lake: but the fishermen were gone out of them, and were washing their nets. 3And he entered into one of the ships, which was Simon’s, and prayed him that he would thrust out a little from the land. And he sat down, and taught the people out of the ship. 4Now when he had left speaking, he said unto Simon, Launch out into the deep, and let down your nets for a draught. 5And Simon answering said unto him, Master, we have toiled all the night, and have taken nothing: nevertheless at thy word I will let down the net. 6And when they had this done, they inclosed a great multitude of fishes: and their net brake. 7And they beckoned unto their partners, which were in the other ship, that they should come and help them. And they came, and filled both the ships, so that they began to sink. 8When Simon Peter saw it, he fell down at Jesus’ knees, saying, Depart from me; for I am a sinful man, O Lord. 9For he was astonished, and all that were with him, at the draught of the fishes which they had taken: 10And so was also James, and John, the sons of Zebedee, which were partners with Simon. And Jesus said unto Simon, Fear not; from henceforth thou shalt catch men. 11And when they had brought their ships to land, they forsook all, and followed him.

King James Version · public domain

Lluka 5:1–11

dhe gjindja tek po ishte dyke shtrënguar’ atë që të dëgjoninë fjalën’ e Perëndisë, ay qëndronte përanë lëqerit Gjenisaret. 2Edhe pa dy lundra dyke qëndruarë përanë buzës’ së lëqerit; edhe peshkatarëtë duallë nga ato, e laninë rrietatë. 3Edhe ay hyri mbë njërënë nga lundratë, mb’atë që ishte e Simonit, edhe i ulut ati të largonej pak prej tokësë. Edhe si ndënji mësonte gjindjenë nga lundra. 4Edhe si pushoj së-foluri, i tha Simonit, Sill lundrënë ndë ujërat të-thella, edhe hithni rrietatë t’uaj, që të zini pishq. 5Edhe Simoni upërgjeq e i tha, Mësonjës, gjithë natën’ umunduamë, edhe nukë zumë gjë; po për fjalënë t’ënde dot’ e heth rrietënë. 6Edhe si bënë këtë, mbyllnë brënda një shumicë pishqish të-madhe, edhe rrieta e atyreve po çirej. 7Edhe u bënë me shënjë shokëvet që ishinë ndë lundrët tjetërë, që të vinin’ e t’u ndih-moninë; edhe ata erdhë, edhe mbushnë të dy lundratë, kaqë, sa ato zunë të fundoseshinë. 8Edhe Simon Pjetri, kur pa, ra ndër gjunjët të Jisujt, dyke thënë, Dil prej meje, Zot, sepse jam njeri fajtuar. 9Sepse të-habiturë e pushtoj atë edhe ata që ishinë bashkë me atë, për gjahun’ e pishqvet që zunë; 10Gjithashtu edhe Jakovin’ e Joannë, të bijt’ e Zevedheut, të-cilëtë ishin shokë të Simonit. Edhe Jisuj i tha Simonit, Mos ki frikë, se paskëtaj dotë gjuanç njerës. 11Edhe si suallë lundratë mbë tokët, i lanë të-gjitha edhe vanë pas ati.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Me fjalët e tyre

në emër të Krishtit, megjithatë, ata e hodhën rrjetën, dhe menjëherë ajo u mbush me peshq; që, përmes një vepre të dukshme dhe një figure e paraqitjeje, të kryera në mënyrë të mrekullueshme, ata të bindeshin plotësisht se mundi i tyre nuk do të mbetej pa shpërblim.

Shën Kirili i Aleksandrisë, Komentet mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi 12 (mbi Llukën 5:4) (përkth. R. Payne Smith, 1859)

Peshkimi i Parë i Mrekullueshëm (Lluka 5:1–11)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi XII (mbi Llukën 5:1–11) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_02_sermons_12_25.htm

Mbi peshkimin si thirrja e Apostujve për të mbledhur botën (Lluka 5:2):

Le të çuditemi me mjeshtërinë me të cilën u bënë pre ata që do të bënin pre gjithë dheun, domethënë apostujt e shenjtë, të cilët, ndonëse vetë të zotë në peshkim, megjithatë ranë në rrjetat e Krishtit, që edhe ata, duke hedhur rrjetën e madhe e predikimeve apostolike, të mblidhnin tek ai banorët e mbarë botës. Sepse me të vërtetë, diku ka thënë me gojën e një prej profetëve të shenjtë: «Ja, po dërgoj shumë peshkatarë, thotë Zoti, edhe do t'i zënë ata si peshq; edhe pastaj do të dërgoj shumë gjuetarë, edhe do t'i gjuajnë ata si gjah.» Me peshkatarët ai nënkupton apostujt e shenjtë; kurse me gjuetarët, ata që njëri pas tjetrit u bënë prijës dhe mësues të kishave të shenjta. Dhe vër re, të lutem, se ai jo vetëm predikon, por edhe shfaq shenja: kështu jep prova të fuqisë së tij dhe i vërteton fjalët e tij duke shfaqur mrekulli. Sepse, pasi bisedoi sa duhej me turmat, kthehet te veprat e fuqishme që bënte zakonisht dhe, nëpërmjet zanatit të tyre si peshkatarë, i zë nxënësit si peshq, që njerëzit të dinë se vullneti i tij është i tërëfuqishëm dhe se krijimi i shërben urdhrave të tij tejet hyjnorë.

Mbi bindjen e Pjetrit dhe rrjetën që u mbush (Lluka 5:4):

Meqë tani i kishte mësuar sa duhej dhe ishte e udhës që fjalëve të tij t'u shtohej edhe ndonjë vepër hyjnore për dobi të shikuesve, i urdhëroi Simonin dhe shokët e tij të largoheshin pak nga bregu e të hidhnin rrjetën për të zënë peshk. Po ata u përgjigjën se kishin punuar tërë natën dhe s'kishin zënë asgjë; megjithatë, në emër të Krishtit, hodhën rrjetën dhe ajo përnjëherë u mbush me peshq. Kjo ndodhi që ata, nëpërmjet një ngjarjeje të dukshme, një figure e paraqitjeje të shfaqur mrekullisht, të bindeshin plotësisht se mundi i tyre nuk do të mbetej pa shpërblim, as nuk do të ishte i pafrytshëm zelli që tregonin duke shtrirë rrjetën e mësimit ungjillor. Sepse pa dyshim do të zinin brenda saj tufat e paganëve.

Mbi shokët e thirrur me shenjë, dhe rrjetën që ende tërhiqet:

Por vër re këtë, se as Simoni as shokët e tij nuk mundën ta tërhiqnin rrjetën në breg. Prandaj, të mbetur pa gojë nga frika e habia (sepse çudia i kishte bërë memecë), u bënë me shenjë, thotë, ortakëve të tyre, domethënë atyre që ndanin me ta mundin e peshkimit, që të vinin e t'i ndihmonin të siguronin prenë. Sepse shumë veta kanë marrë pjesë në mundin e apostujve të shenjtë, dhe këtë e bëjnë ende, sidomos ata që hulumtojnë kuptimin e asaj që është shkruar në Ungjijtë e shenjtë; dhe të tjerë veç tyre, madje barinjtë, mësuesit dhe prijësit e popullit, që janë të zotë në mësimet e së vërtetës. Sepse rrjeta tërhiqet ende, ndërsa Krishti e mbush dhe i thërret në kthim ata që janë në thellësitë e detit, sipas shprehjes së Shkrimit; domethënë ata që jetojnë në dallgët e valët e kësaj bote.

Mbi frikën e Pjetrit (Lluka 5:8):

Prandaj edhe Pjetri, kur i kthehen ndër mend mëkatet e tij të mëparshme, dridhet e frikësohet dhe, si i papastër, nuk guxon të presë atë që është i pastër. Dhe frika e tij ishte e lavdërueshme, sepse ligji e kishte mësuar të dallonte të shenjtën nga e pashenjta.

Shën Joan Gojarti (rreth 349–407)

Nga predikimet e Shën Joan Gojartit, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi mënyrën se si Krishti thirri secilin sipas zanatit të vet:

Sepse, në përuljen e tij ndaj njerëzve, të diturit i thirri me një yll, e peshkatarët me mjeshtërinë e tyre të peshkimit.

Mbi varfërinë e Apostujve (Lluka 5:2):

Kjo ishte shenjë pushimi, po sipas Mateut, ai i gjen duke ndrequr rrjetat. Sepse aq e madhe ishte varfëria e tyre, sa i arnonin rrjetat e vjetra, ngaqë s'mund të blinin të reja.

Mbi besimin dhe bindjen e tyre (Lluka 5:11):

Po vini re besimin dhe bindjen e tyre. Sepse, ndonëse ishin zhytur me zell në punën e peshkimit, sapo dëgjuan urdhrin e Jisuit, nuk u vonuan, po lanë gjithçka dhe shkuan pas tij. E tillë është bindja që kërkon Krishti prej nesh. Nuk duhet të heqim dorë prej saj, edhe sikur të na shtrëngojë ndonjë nevojë e madhe.

Teofilakti i Ohrit (rreth 1050–1107)

Nga Shpjegimi i tij i Ungjillit sipas Llukës, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi butësinë e Krishtit dhe gatishmërinë e Pjetrit:

Ja butësia e Krishtit, që i kërkonte Pjetrit, dhe gatishmëria e Pjetrit, që bindej në gjithçka.

Mbi përgjigjen e Pjetrit dhe mirësinë e dyfishtë që iu tregua (Lluka 5:5):

Nuk vazhdoi të thoshte: «Nuk do të të dëgjoj, as do të lodhem më tej», por përkundrazi shtoi: «Megjithatë, me fjalën tënde do ta hedh rrjetën.» Por Zoti ynë, meqë kishte mësuar popullin nga varka, nuk e la pa shpërblim të zotin e varkës, por i dhuroi një mirësi të dyfishtë: së pari i dha një mori peshqsh dhe pastaj e bëri nxënësin e tij.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Traktate mbi Ungjillin sipas Joanit, Traktati 122 Burimi: përkth. John Gibb, Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 7, red. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.newadvent.org/fathers/1701122.htm

Duke shpjeguar peshkimin e mëvonshëm të Joanit 21, Agustini e vendos atë përballë këtij peshkimi të parë në Llukën 5, dhe kështu shpjegon kuptimin e kësaj pjese.

Mbi të dy peshkimet dhe çfarë shenjon ky i pari:

Duke e bërë të parin në fillim të predikimit të tij dhe këtë të dytin pas Ngjalljes së tij, tregoi kështu, në rastin e parë, se peshkimi i peshqve shenjonte të mirët dhe të këqijtë që gjenden tani në Kishë; kurse në të dytin, vetëm të mirët, të cilët ajo do t'i mbajë përjetësisht, kur ngjallja e të vdekurve të jetë plotësuar në fund të kësaj bote.

Për më tepër, në atë rast të mëparshëm Jisui nuk qëndroi, si këtu, në breg, kur dha urdhër për zënien e peshqve, po «hyri në një nga varkat, që ishte e Simonit, dhe iu lut ta largonte pak nga toka; edhe u ul brenda saj dhe mësonte turmat. Edhe kur pushoi së foluri, i tha Simonit: ‹Hyr në të thella, edhe lëshoni rrjetat tuaja për të zënë peshk›». Edhe atje peshqit e zënë i vunë brenda varkës, dhe nuk e tërhoqën rrjetën në breg, si këtu.

Mbi rrjetat që nuk lëshohen nga njëra anë, duke shenjuar të mirët dhe të këqijtë bashkë:

Në atë rast rrjetat nuk lëshohen nga ana e djathtë, që të mos shenjoheshin vetëm të mirët, as nga e majta, që kuptimi të mos ngushtohej vetëm te të këqijtë; po, pa përmendur asnjërën anë, thotë: «Lëshoni rrjetat tuaja për të zënë peshk», që t'i kuptojmë të mirët e të këqijtë të përzier bashkë

Mbi shqyerjen e rrjetës:

Atje rrjeta u shqye për shkak të përçarjeve që synohej të shenjoheshin

Mbi të dy barkat e mbushura deri në pikën e fundosjes:

Atje shumësia e peshqve të zënë ishte aq e madhe, saqë të dyja varkat u mbushën dhe nisën të fundoseshin, domethënë u rënduan gjer në pikën e fundosjes; sepse në të vërtetë nuk u fundosën, po ishin në rrezik të skajshëm. Sepse prej nga vijnë në Kishë të këqijat e mëdha nën të cilat rënkojmë, veçse prej pamundësisë për t'i bërë ballë turmës së stërmadhe që hyn, gati duke përmbysur krejt rregullin, me sjellje krejt të papajtueshme me udhën e shenjtorëve?

Mbi dy barkat si Judeu dhe Johebreu:

Dhe, ashtu si në atë rast të parë u bë me dy varka, si shenjë e rrethprerjes dhe e parrethprerjes

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Nga Shtjellimi i tij i Ungjillit sipas Llukës (Libri IV), siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi barkën e Pjetrit si Kisha:

Në kuptim mistik, varka e Pjetrit, sipas Mateut, përplaset nga valët, kurse sipas Llukës, mbushet me peshq, që të kuptosh Kishën, në fillim të luhatur, e më në fund plot e përplot.

Mbi «Hyr në të thella» (Lluka 5:4):

Së fundi, ndonëse të tjerëve u urdhërohet: «Lëshoni rrjetat», vetëm Pjetrit i thuhet: «Hyr në të thella», domethënë në kërkime të thella. Ç'gjë tjetër është aq e thellë sa njohja e Birit të Perëndisë!

Mbi rrjetat e Apostujve:

Po ç'janë rrjetat e apostujve që urdhërohen të lëshohen, veçse thurja e fjalëve dhe, si të thuash, disa pala të ligjëratës e ndërlikime arsyetimi, të cilat kurrë nuk i lënë të ikin ata që i kanë zënë njëherë? Dhe me të drejtë rrjetat janë mjetet apostolike të peshkimit, të cilat nuk i vrasin peshqit e zënë, po i ruajnë të paprekur e i ngrenë ata që tunden mes valëve, nga thellësitë poshtë drejt lartësive sipër.

Mbi rrëfimin e Pjetrit (Lluka 5:8):

Thuaj edhe ti: «Largohu prej meje, se jam njeri mëkatar, o Zot», që Perëndia të përgjigjet: «Mos ki frikë». Rrëfe mëkatin tënd, e Zoti do të të falë.

Shën Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Ungjillin sipas Llukës, siç përmblidhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi dy barkat si rrethprerja dhe johebrenjtë (Lluka 5:2):

Në kuptimin mistik, të dyja varkat përfaqësojnë rrethprerjen dhe parrethprerjen. Zoti i sheh këto, sepse në secilin popull njeh të vetët, dhe, duke i parë, domethënë me një vizitë të mëshirshme, i sjell më pranë qetësisë së jetës së ardhshme. Peshkatarët janë mësuesit e Kishës, sepse me rrjetën e besimit na zënë dhe na nxjerrin, si të thuash, në breg, në tokën e të gjallëve.

Mbi barkën e Simonit si Kisha e parë:

Varka e Simonit është Kisha e parë, për të cilën Shën Pavli thotë: «Ai që veproi fuqishëm në Pjetrin për apostullimin e rrethprerjes». Me të drejtë varka quhet një e vetme, sepse te tërë turma e besimtarëve ishte një zemër e vetme dhe një shpirt i vetëm.

Mbi Pjetrin si figura e Kishës (Lluka 5:10):

Kjo i përket veçanërisht vetë Pjetrit, sepse Zoti i shpjegon se ç'do të thotë ky peshkim; domethënë, se ashtu si tani zë peshq me rrjetë, kështu, që tani e tutje, do të zërë njerëz me fjalë. Dhe e gjithë rrjedha e kësaj ngjarjeje tregon çfarë ndodh përditë në Kishë, figura e së cilës është Pjetri.

Mbi peshkimin që vazhdon deri në fund të botës:

Por mbushja e këtyre varkave vazhdon deri në fund të botës.

Burimet patristike

Lexo burimet: Cyril on Luke, Sermons 12–25 (Tertullian.org)