← Të gjitha leximetmrekulli

Shërimi në sinagogën e Kapernaumit

Mark 1:21–28; Luke 4:31–37 · Shërbesa e hershme në Galile

Shkrimi i Shenjtë

Mark 1:21–28

nd they went into Capernaum; and straightway on the sabbath day he entered into the synagogue, and taught. 22And they were astonished at his doctrine: for he taught them as one that had authority, and not as the scribes. 23And there was in their synagogue a man with an unclean spirit; and he cried out, 24Saying, Let us alone; what have we to do with thee, thou Jesus of Nazareth? art thou come to destroy us? I know thee who thou art, the Holy One of God. 25And Jesus rebuked him, saying, Hold thy peace, and come out of him. 26And when the unclean spirit had torn him, and cried with a loud voice, he came out of him. 27And they were all amazed, insomuch that they questioned among themselves, saying, What thing is this? what new doctrine is this? for with authority commandeth he even the unclean spirits, and they do obey him. 28And immediately his fame spread abroad throughout all the region round about Galilee.

King James Version · public domain

Marku 1:21–28

dhe hyjnë ndë Kapernaum; edhe Jisuj për-një-here ditën’ e-shëtunë hyri ndë sinagogjit’ e mësonte. 22Edhe çuditeshinë për mësimn’ e ati; sepse ishte dyke mësuar’ ata si ndonjë që ka pushtet, edhe jo si shkronjësitë. 23Edhe ishte ndë sinagogjit’ t’atyre një njeri që kish frymë të-ndyrë, edhe bërtiti dyke thënë, 24Mjerë! ç’ke ti me ne, Jisu Nazarinas? erdhe të na humbaç? të di cili je, Shenjti i Perëndisë. 25Po Jisuj e qërtoj, dyke thënë, Mbyll gojënë, edhe dil nga ay. 26Edhe frym’ e-ndyrë, si e shkleu, edhe bërtiti me zë të-math, dolli nga ay. 27Edhe të-gjithë uhabitnë kaqë sa pyesninë njëri tjatrinë, dyke thënë, Ç’është këjo? ç’është ky mësim i-ri? sepse me pushtet urdhëron edhe frymat’ e-ndyra, edhe i bindenë. 28Edhe për-një-here i dolli zëri ndëpër gjithë vëndinë rreth Galilesë.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik

Përmbledhje

Etërit vënë re se demonët e rrëfejnë Krishtin përpara se ta bëjnë njerëzit («E di kush je, i Shenjti i Perëndisë»), dhe se Ai i heshton: nuk do të shpallet nga frymë të papastra, as nuk pranon dëshmi nga goja të tilla. Habia e turmës që Ai mëson «me pushtet, dhe jo si skribët» shënon ndryshimin mes vetë Fjalës dhe atyre që vetëm shtjellojnë fjalën. Origjeni, kundër Celsit, përdor dëbime të tilla demonësh për të treguar se pushteti i Krishtit mbi demonët është i vërtetë dhe krejt i ndryshëm nga teknikat e magjistarëve.

Me fjalët e tyre

Sepse nuk është me anë magjish që të krishterët duket se ngadhënjejnë (mbi shpirtrat e ligj), por me anë të emrit të Jisuit, të shoqëruar me shpalljen e rrëfimeve që lidhen me Të; sepse përsëritja e tyre shpesh ka qenë mjeti për t'i dëbuar demonët nga njerëzit, sidomos kur ata që i përsëritnin e bënin këtë me një frymë të shëndoshë dhe vërtet besimtare.

Origjeni i Aleksandrisë, Kundër Celsit, Libri 1, Kapitulli 6 (ANF, Vëll. 4)

Shërimi në Sinagogën e Kapernaumit (Marku 1:21–28; Lluka 4:31–37)

Komente Patristike në Zotërim Publik

Njeriu me një frymë të ndyrë, i shëruar në sinagogën e Kapernaumit, është dëbimi i parë i demonit që rrëfejnë Marku dhe Lluka.

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik (Library of Fathers dhe Nicene and Post-Nicene Fathers) të cituara në çdo pjesë, si edhe nga Catena Aurea mbi Markun (Shën Thoma Akuini, përkth. J. H. Newman, 1841); asgjë nuk është shkurtuar a parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi XII (mbi Llukën 4:31–41) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_02_sermons_12_25.htm

Mbi autoritetin e mësimit të Tij në sinagogë (Lluka 4:31–32):

Ata të cilët argumentimi nuk mund t'i sjellë te njohja e sigurt e Atij që nga natyra dhe në të vërtetë është Perëndi dhe Zot, ndoshta mund të fitohen me anë të mrekullive për një bindje të përulur. Dhe prandaj në mënyrë të dobishme, ose më saktë, në mënyrë të domosdoshme, Ai shpeshherë i plotëson mësimet e Tij duke kaluar te kryerja e ndonjë vepre të fuqishme ... Pra, Ai mësonte në sinagogat e tyre me liri të madhe në të folur ... Prandaj ata u mrekulluan nga fuqia e mësimit të Tij dhe nga madhështia e autoritetit të Tij, sepse, siç thotë Shkrimi, "fjala ishte me autoritet". Ai nuk përdorte lajka, por i nxiste drejt shpëtimit. Sepse Judenjtë vërtet mendonin se Krishti nuk ishte gjë tjetër veçse një nga shenjtorët, dhe se ishte shfaqur mes tyre vetëm në rangun e një profeti: por që ata të kishin një mendim e ide më të lartë për Të, Ai e tejkalon masën profetike; sepse Ai kurrë nuk tha "Kështu thotë Zoti", siç ishte zakoni i tyre, por si Zot i ligjit foli gjëra që e kapërcejnë ligjin.

Por Zoti ynë Jisu Krisht foli fjalë tepër të denja për Perëndinë; dhe prandaj u admirua edhe nga vetë Judenjtë, sepse fjala e Tij ishte me autoritet, dhe sepse Ai i mësonte si një që kishte autoritet, e jo si skribët e tyre. Sepse fjala e Tij nuk ishte prej hijes së ligjit, por, duke qenë Vetë ligjvënësi, Ai e ktheu shkronjën në të vërtetë, dhe figurat në kuptimin e tyre shpirtëror. Sepse Ai ishte një sundimtar, dhe zotëronte autoritetin e një sundimtari për të urdhëruar.

Mbi qortimin e frymës së ndyrë dhe rrëfimin e saj dinak (Lluka 4:35):

Me fuqi hyjnore Ai i qortoi frymërat e ndyra dhe bëri që mrekullia të pasonte menjëherë fjalët e Tij, që ne të mos dyshonim. E pamë Satanain fajtor të mundur prej Tij në shkretëtirë e të thyer me tri rrëzime. E pamë fuqinë e tij të tronditur sërish dhe pushtetin që ishte kundër nesh tek binte. E pamë veten tonë tek i qortonim frymërat e liga në Krishtin si fryti ynë i parë ... Sepse, thotë Ai, nëse Unë, që u bëra njeri si ju, i qortoj frymërat e ndyra me fuqi e madhështi hyjnore, është natyra juaj që kurorëzohet me këtë lavdi të madhe.

Demonët e ligj, pra, u dëbuan, dhe u bënë të ndienin sa e papushtueshme është fuqia e Tij; dhe, duke mos qenë në gjendje të duronin përleshjen me Hyjninë, thirrën me fjalë urdhëruese e dinake: "Na lër! Ç'ka mes nesh e teje?", duke nënkuptuar kështu: Përse nuk na lejon ta mbajmë vendin tonë, ndërsa Ti po e shkatërron gabimin e mungesës së devotshmërisë? Por ata veshën gjithashtu pamjen e rreme të fjalëve që tingëllojnë mirë, dhe e quajnë të Shenjtin e Perëndisë. Sepse menduan se me këtë lloj të folure mashtruese mund të nxisnin dëshirën e lavdisë së rreme, dhe kështu të pengonin qortimin që vinte nga Ai për ta, duke këmbyer një të mirë për një tjetër. Por sado dinak të jetë, ai s'do ta arrijë prenë e tij, sepse "Perëndia nuk tallet". Dhe kështu Zoti ua mbyll gjuhët e papastra dhe i urdhëron të dalin prej atyre që i kishin pushtuar. Dhe shikuesit, duke u bërë dëshmitarë të veprave kaq të mëdha, u mahnitën nga fuqia e fjalës së Tij.

Mbi arsyen pse i heshti demonët (Lluka 4:41):

Ai nuk do t'u lejonte demonëve të ndyrë ta rrëfenin; sepse nuk u shkonte atyre të pushtonin pa të drejtë lavdinë e detyrës apostolike, as me gjuhë të papastër të flisnin për misterin e Krishtit. Po! ndonëse thonë diçka që është e vërtetë, askush të mos u zërë besë: sepse drita nuk njihet me ndihmën e errësirës, siç na mëson dishepulli i Krishtit, ku thotë: "Sepse ç'bashkësi ka drita me errësirën? ose ç'pajtim ka Krishti me Belialin?"

Shën Athanasi i Madh (rreth 296–373)

Letër Ipeshkvijve të Egjiptit (Ad Episcopos Aegypti et Libyae), Kreu I Burimi: Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Dytë, Vëll. 4, red. Schaff dhe Wace, 1892. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf204.xvii.ii.i.html

Athanasi e merr heshtjen e këtij demoni (ai citon fjalët e tij, "i Shenjti i Perëndisë", nga Marku 1:24) si rregullin që e vërteta nuk duhet të dalë nga një gojë e papastër.

Sepse edhe sikur të flasë të vërtetën, mashtruesi nuk është i denjë për besim.

Dhe përsëri, Ai u vuri fre gojëve të demonëve që thërrisnin pas Tij ... Edhe pse ajo që thanë ishte e vërtetë, dhe nuk gënjyen, duke thënë "Ti je Biri i Perëndisë" dhe "i Shenjti i Perëndisë"; megjithatë Ai nuk donte që e vërteta të dilte nga një gojë e papastër, e aq më pak nga të tillë si ata; sepse, nën këtë maskë, ata mund të përzienin me të vërtetën dredhitë e tyre të liga dhe t'i mbillnin edhe ato ndërsa njerëzit flinin. Prandaj nuk i lejoi të flisnin fjalë të tilla, as nuk do që ne të lejojmë të tilla, por na ka porositur me gojën e Tij, duke thënë: "Ruhuni nga profetët e rremë, që vijnë te ju me rroba delesh, por përbrenda janë ujqër grabitqarë"; dhe me gojën e Apostujve të Tij të shenjtë: "Mos i besoni çdo fryme."

E njëjta letër, pak më parë, e vendos dëbimin e demonit brenda fitores më të gjerë të Krishtit mbi djallin nëpërmjet mishit që mori për Vete:

Por kur Zoti erdhi mbi dhe, e armiku vuri në provë Ekonominë e Tij njerëzore, ai nuk mundi ta mashtronte mishin që Ai kishte marrë për Vete. Që nga ai çast, ky armik, që i kishte premtuar vetes pushtimin e gjithë botës, për hirin e Përendise përqeshet madje edhe nga fëmijët ... Sepse tani foshnja e vogël vë dorën mbi vrimën e nepërkës, dhe qesh me atë që mashtroi Evën; dhe të gjithë ata që besojnë drejt te Zoti shkelin nën këmbë atë që tha: "Do të ngjitem mbi lartësitë e reve: do të jem i ngjashëm me Më të Lartin."

Teofilakti i Ohrit (rreth 1050–pas 1107)

Nga Shpjegimi i tij mbi Ungjillin sipas Markut, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi mësimin me fuqi të Krishtit në sinagogë (Marku 1:21–22):

Duke lënë Nazaretin. Tani, ditën e shtunë, kur skribët ishin mbledhur bashkë, Ai hyri në një sinagogë dhe mësonte. ... Për këtë qëllim Ligji i urdhëroi të pushonin ditën e shtunë, që të mblidheshin bashkë e t'i përkushtoheshin leximit të shenjtë. Sërish, Krishti i mësoi me anë qortimi, jo me anë lajke, siç bënin Farisenjtë. ... Ai i mësoi gjithashtu me fuqi, duke i shndërruar njerëzit në të mirë, dhe u kanosi ndëshkim atyre që nuk besuan tek Ai.

Mbi arsyen pse demoni druan të dalë prej njeriut (Marku 1:24):

Sepse të dali prej njeriut djalli e quan humbjen e vet; demonët janë të pamëshirshëm dhe mendojnë se pësojnë ndonjë të keqe sa kohë që nuk i mundojnë njerëzit.

Mbi qëllimin e mrekullisë (Marku 1:26):

Që, kur ta shihnin, të dinin nga sa e keqe e madhe ishte çliruar njeriu, dhe për shkak të mrekullisë të besonin.

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Nga Qyteti i Perëndisë, Libri XXI, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi njohurite e demonëve pa dashuri (Marku 1:24):

Veç kësaj, sa e madhe është fuqia që përulësia e Perëndisë, që shfaqet në trajtën e një shërbëtori, ka mbi krenarinë e demonëve, vetë demonët e dinë aq mirë, sa ia shprehin po atij Zoti të veshur me dobësinë e mishit. ... Sepse është e qartë në këto fjalë se në ta kishte njohuri, por nuk kishte dashuri; dhe arsyeja ishte se ata druheshin nga ndëshkimi qe vinti prej Tij, dhe nuk e donin drejtësinë në Të.

Mbi sa shumë e njihnin demonët Krishtin:

Sepse Ai u njoh prej tyre aq sa deshi të njihej; dhe deshi aq sa ishte e udhës. Ai nuk u njoh prej tyre ashtu si prej Engjëjve të shenjtë, që e gëzojnë Atë duke marrë pjesë në përjetësinë e Tij sipas faktit që Ai është Fjala e Perëndisë; por ashtu siç do të bëhej i njohur me tmerr, atyre qenieve nga pushteti tiranik i të cilave Ai ishte gati të çlironte të paracaktuarit. ... Pra, Ai u njoh prej demonëve, jo në faktin që është Jetë e përjetshme ... por nga disa pasoja të përkohshme të Fuqisë së Tij, që mund të ishin më të qarta për shqisat engjëllore qoftë edhe të frymërave të liga sesa për dobësinë e njerëzve.

Beda i Nderuari (rreth 672–735)

Nga Komenti i tij mbi Markun, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi autoritetin e mësimit të Krishtit, që tejkalon skribët (Marku 1:22):

Vetë skribët i mësonin njerëzit atë që ishte shkruar te Moisiu dhe te Profetët; por Jezui, si Perëndia dhe Zoti i Moisiut, vetë, me lirinë e vullnetit të Tij, ose shtonte ato gjëra që dukeshin se mungonin në Ligj, ose ndryshonte gjëra kur u predikonte njerëzve.

Mbi arsyen pse shërimi godet së pari autorin e vdekjes (Marku 1:23):

Meqenëse me anë të smirës së djallit vdekja hyri së pari në botë, ishte e drejtë që ilaçi i shërimit të vepronte së pari kundër autorit të vdekjes.

Mbi frikën e demonëve nga gjykimi (Marku 1:24):

Sepse demonët, duke parë Zotin mbi dhe, menduan se do të gjykoheshin menjëherë.

Mbi qëllimin e mrekullive (Marku 1:27):

Sepse mrekullitë bëheshin që ata të besonin më fort Ungjillin e mbretërisë së Perëndisë, që po predikohej, meqenëse ata që u premtonin njerëzve mbi dhe gëzime qiellore, po tregonin gjëra qiellore dhe vepra hyjnore edhe mbi dhe.

Shënim mbi Etër të tjerë

Dy pjesët kryesore të mësipërme (Shën Kirili dhe Shën Athanasi) janë marrë nga përkthime të plota anglisht në zotërim publik; pjesët nga Teofilakti i Ohrit, Shën Agustini dhe Beda i Nderuari janë marrë fjalë për fjalë nga përkthimi në zotërim publik i vitit 1841 (Oksford) i Catena Aurea-s së Shën Thoma Akuinit, e cila mbledh një zinxhir Etërsh mbi këto vargje. Edhe Shën Ambrozi i Milanos (Shtjellim i Ungjillit sipas Llukës, Libri IV) e shtjellon këtë pjesë; origjinali i tij është në zotërim publik, por përkthimi i plotë anglisht është modern. Zinxhiri mbi Markun i Catena-s ruan veç kësaj shënime anonime dhe pasazhe që ua atribuon "Jeronimit" dhe "Gojartit", të cilat në të vërtetë janë të rreme (vepra autorësh të mëvonshëm, pseudonimë), prandaj këto nuk janë cituar këtu.

Burimet patristike

Lexo burimet: Origen, Against Celsus (CCEL)