Shërimi në Sinagogën e Kapernaumit (Marku 1:21–28; Lluka 4:31–37)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)lexo homilinë e plotë ›

Komente mbi Ungjillin sipas Llukës, Predikimi XIV (mbi Llukën 4:31–41) Burimi: përkth. R. Payne Smith, Library of Fathers, 1859. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.tertullian.org/fathers/cyril_on_luke_02_sermons_12_25.htm

Mbi autoritetin e mësimit të Tij në sinagogë (Lluka 4:31–32):

Ata që arsyetimi s'mund t'i sjellë në njohjen e sigurt të Atij që nga natyra dhe në të vërtetë është Perëndi e Zot, ndoshta fitohen me anë të mrekullive dhe sillen drejt një bindjeje të përulur. Prandaj është e dobishme, madje e domosdoshme, që Ai shpesh t'i plotësojë mësimet e Veta duke kryer ndonjë vepër të fuqishme. ... Ai, pra, mësonte në sinagogat e tyre me guxim të madh ... Ata, pra, çuditeshin nga fuqia e mësimit të Tij dhe nga madhështia e pushtetit të Tij: «Sepse fjala, thuhet, ishte me pushtet»; sepse nuk përdorte lajka, po i nxiste drejt shpëtimit. Hebrenjtë, në të vërtetë, mendonin se Krishti nuk ishte gjë tjetër veçse një nga shenjtorët dhe se ishte shfaqur ndër ta vetëm në shkallën profetike; por, që të kishin për Të një mendim e një përfytyrim më të lartë, Ai e tejkalon masën profetike; sepse kurrë nuk tha «Kështu thotë Zoti», siç ishte, sigurisht, zakoni i tyre, por, si Zot i ligjit, foli gjëra që e kalojnë ligjin.

Kurse Zoti ynë Jisu Krisht foli fjalë tejet të denja për Perëndinë; prandaj edhe vetë hebrenjtë e admironin, sepse fjala e Tij ishte me pushtet dhe sepse i mësonte si ndonjë që ka pushtet, e jo si skribët e tyre. Sepse fjala e Tij nuk ishte prej hijes së ligjit, por, duke qenë Vetë ligjvënësi, e ktheu shkronjën në të vërtetën, edhe figurat në kuptimin e tyre frymëror. Sepse Ai ishte prijës dhe kishte pushtetin e një prijësi për të urdhëruar.

Mbi qortimin e frymës së ndyrë dhe rrëfimin e saj dinak (Lluka 4:35):

Me fuqi hyjnore Ai i qortoi frymët e ndyra, duke bërë që mrekullia të ndiqte menjëherë fjalët e Tij, që të mos binim në mosbesim. E kemi parë Satananë fajtor të mundur prej Tij në shkretëtirë e të thyer me tri rrëzime; e kemi parë fuqinë e tij sërish të tronditur dhe pushtetin, që ishte kundër nesh, të rrëzuar; e kemi parë veten tonë duke i qortuar frymët e liga në Krishtin, frytin tonë të parë. ... Sepse, në qoftë se unë, thotë Ai, që u bëra njeri si ju, i qortoj frymët e ndyra me fuqi e madhështi hyjnore, është natyra juaj që kurorëzohet me këtë lavdi të madhe

Demonët e ligj, pra, u dëbuan dhe u detyruan veç kësaj të ndienin sa e pamposhtur ishte fuqia e Tij. Dhe, meqë nuk ishin në gjendje ta duronin përballjen me Hyjninë, thirrën me fjalë urdhëruese e dinake: «Lëna të qetë; ç'ke me ne?», domethënë: Përse nuk na lejon ta ruajmë vendin tonë, ndërsa Ti po e shkatërron mashtrimin e paperëndishmërisë? Por ata, për më tepër, veshën pamjen e rreme të fjalëve që tingëllojnë bukur dhe e quajnë Atë të Shenjtin e Perëndisë. Sepse kujtonin se me këtë lloj gjuhe mashtruese mund të nxisnin te Ai dëshirën e lavdisë së kotë dhe kështu ta pengonin që t'i qortonte, duke i kthyer, si të thuash, një mirësi për një tjetër. Por, ndonëse është dinak, do t'i shpëtojë preja; sepse «Perëndia nuk përqeshet»; e kështu Zoti ua ndal gjuhët e ndyra dhe i urdhëron të largohen prej atyre që i kishin pushtuar. Dhe ata që rrinin aty, të bërë dëshmitarë të veprave kaq të mëdha, u mahnitën nga fuqia e fjalës së Tij.

Mbi arsyen pse i heshti demonët (Lluka 4:41):

Ai nuk i lejonte demonët e ndyrë ta pohonin Atë; sepse nuk u takonte atyre të rrëmbenin lavdinë e shërbesës apostolike, as të flisnin me gjuhë të ndyrë për misterin e Krishtit. Po! Edhe në thënçin diçka të vërtetë, askush le të mos u zërë besë; sepse drita nuk njihet me ndihmën e errësirës, siç na mëson nxënësi i Krishtit, kur thotë: «Sepse ç'pjesë ka drita me errësirën? A ç'pajtim ka Krishti me Beliarin?»

---

Shën Athanasi i Madh (rreth 296–373)lexo homilinë e plotë ›

Letër Ipeshkvijve të Egjiptit (Ad Episcopos Aegypti et Libyae), Kreu I Burimi: Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Dytë, Vëll. 4, red. Schaff dhe Wace, 1892. Në zotërim publik. Teksti i plotë: https://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf204.xvii.ii.i.html

Athanasi e merr heshtjen e këtij demoni (ai citon fjalët e tij, "i Shenjti i Perëndisë", nga Marku 1:24) si rregullin që e vërteta nuk duhet të dalë nga një gojë e papastër.

Sepse edhe sikur të flasë të vërtetën, mashtruesi nuk është i denjë për besim.

Dhe përsëri, Ai u vuri fre gojëve të demonëve që thërrisnin pas Tij ... Edhe pse ajo që thanë ishte e vërtetë, dhe nuk gënjyen, duke thënë «Ti je Biri i Perëndisë» dhe «i Shenjti i Perëndisë»; megjithatë Ai nuk donte që e vërteta të dilte nga një gojë e ndyrë, e aq më pak nga të tillë si ata; sepse, nën këtë maskë, ata mund të përzienin me të vërtetën dredhitë e tyre të liga dhe t'i mbillnin edhe ato ndërsa njerëzit flinin. Prandaj nuk i lejoi të flisnin fjalë të tilla, as nuk do që ne të lejojmë të tilla, por na ka porositur me gojën e Tij, duke thënë: «Ruhuni nga profetët e rremë, që vijnë te ju me rroba delesh, por përbrenda janë ujqër grabitqarë»; dhe me gojën e Apostujve të Tij të shenjtë: «Mos i besoni çdo fryme.»

E njëjta letër, pak më parë, e vendos dëbimin e demonit brenda fitores më të gjerë të Krishtit mbi djallin nëpërmjet mishit që mori për Vete:

Por kur Zoti erdhi mbi dhe, e armiku vuri në provë Ekonominë e Tij njerëzore, ai nuk mundi ta mashtronte mishin që Ai kishte marrë për Vete. Që nga ai çast, ky armik, që i kishte premtuar vetes pushtimin e gjithë botës, për hir të Tij përqeshet madje edhe nga fëmijët ... Sepse tani foshnja e vogël vë dorën mbi vrimën e nëpërkës e qesh me atë që mashtroi Evën; e të gjithë ata që i besojnë siç duhet Zotit shkelin nën këmbë atë që tha: «Do të ngjitem mbi lartësitë e reve: do të jem i ngjashëm me Më të Lartin.»

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1050–pas 1107)lexo homilinë e plotë ›

Nga Shpjegimi i tij mbi Ungjillin sipas Markut, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi mësimin me fuqi të Krishtit në sinagogë (Marku 1:21–22):

Duke lënë Nazaretin. Tani, ditën e shtunë, kur skribët ishin mbledhur, Ai hyri në një sinagogë dhe mësonte. ... Për këtë qëllim Ligji i urdhëroi t'i jepeshin pushimit ditën e shtunë, që të mblidheshin e t'i përkushtoheshin leximit të shenjtë. Sërish, Krishti i mësoi me qortim, jo me lajka, siç bënin Farisenjtë. ... Gjithashtu i mësonte me fuqi, duke i shndërruar njerëzit në të mirë, dhe i kërcënonte me ndëshkim ata që nuk besonin tek Ai.

Mbi arsyen pse demoni druan të dalë prej njeriut (Marku 1:24):

Sepse të dalë prej njeriut, djalli e quan humbje të veten; demonët janë të pamëshirshëm dhe mendojnë se pësojnë ndonjë të keqe sa kohë që nuk i mundojnë njerëzit.

Mbi qëllimin e mrekullisë (Marku 1:26):

Që, kur ta shihnin, të dinin nga ç'e keqe e madhe ishte çliruar njeriu, dhe për shkak të mrekullisë të besonin.

---

Shën Agustini i Hiponit (354–430)lexo homilinë e plotë ›

Nga Qyteti i Perëndisë, Libri XXI, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi njohurite e demonëve pa dashuri (Marku 1:24):

Veç kësaj, vetë demonët e dinë aq mirë se sa e madhe është fuqia që përulësia e Perëndisë, që shfaqet në trajtën e një shërbëtori, ka mbi krenarinë e demonëve, saqë ia shprehin po atij Zoti të veshur me dobësinë e mishit. ... Sepse nga këto fjalë duket qartë se në ta kishte njohuri, por nuk kishte dashuri; dhe arsyeja ishte se ata kishin frikë nga ndëshkimi që vinte prej Tij, dhe nuk e donin drejtësinë në Të.

Mbi sa shumë e njihnin demonët Krishtin:

Sepse ata e njihnin Atë aq sa deshi të njihej; dhe deshi aq sa ishte e udhës. Nuk e njihnin ashtu siç e njohin engjëjt e shenjtë, të cilët e gëzojnë Atë duke marrë pjesë në përjetësinë e Tij, për aq sa është Fjala e Perëndisë; por ashtu siç do të bëhej i njohur me tmerr, atyre qenieve prej pushtetit tiran të të cilave po gatitej t'i çlironte të paracaktuarit. Demonët, pra, e njohën, jo pse është Jetë e përjetshme ... por nga disa pasoja të përkohshme të Fuqisë së Tij, që mund të ishin më të qarta për shqisat engjëllore qoftë edhe të frymërave të liga sesa për dobësinë e njerëzve.

---

Shën Beda i Nderuari (rreth 672–735)lexo homilinë e plotë ›

Nga Komenti i tij mbi Markun, siç ruhet në Catena Aurea mbi Markun. Në zotërim publik.

Mbi autoritetin e mësimit të Krishtit, që tejkalon skribët (Marku 1:22):

Vetë skribët i mësonin njerëzit atë që ishte shkruar te Moisiu dhe te Profetët; por Jisui, si Perëndia dhe Zoti i Moisiut, me lirinë e vullnetit të vet, ose i shtonte vetë ato gjëra që dukeshin se mungonin në Ligj, ose ndryshonte gjëra kur u predikonte njerëzve

Mbi arsyen pse shërimi godet së pari autorin e vdekjes (Marku 1:23):

Meqë vdekja hyri e para në botë nga smira e djallit, ishte e drejtë që ilaçi i shërimit të vepronte së pari kundër autorit të vdekjes

Mbi frikën e demonëve nga gjykimi (Marku 1:24):

Sepse demonët, duke parë Zotin mbi dhe, menduan se do të gjykoheshin menjëherë.

Mbi qëllimin e mrekullive (Marku 1:27):

Sepse mrekullitë bëheshin që ata të besonin më fort Ungjillin e mbretërisë së Perëndisë, që po predikohej, meqenëse ata që u premtonin njerëzve mbi dhe gëzime qiellore, po tregonin gjëra qiellore dhe vepra hyjnore edhe mbi dhe.