Shëmbëlltyra e Fikut të Pafrytshëm (Lluka 13:6–9)

Tekstet patristike janë përkthyer nga përkthimet anglisht në zotërim publik; asgjë nuk është parafrazuar. Vargjet e Shkrimit ndjekin Dhiatën e Re të Kostandin Kristoforidhit (Toskërisht, 1879, në zotërim publik); emrat e shenjtorëve ndjekin përdorimin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

---

Shën Kirili i Aleksandrisë (rreth 376–444)

Nga Komentet e tij mbi Llukën (mbi "sëpatën te rrënja," Lluka 3:9), ku shtjellon shëmbëlltyrën e fikut, përkth. R. Payne Smith, 1859. Në zotërim publik.

Mbi pemën e pafrytshme që u pre nga Perëndia, megjithatë jo krejtësisht, sepse një mbetje u shpëtua:

Dhe kësaj mund t'i shtosh edhe shëmbëlltyrën në Ungjijtë për fikun. Duke qenë pra një bimë e pafrytshme, dhe jo më e fisme, ajo u pre nga Perëndia. Megjithatë, ai nuk thotë se sëpata u vu në rrënjë, por te rrënja, domethënë afër rrënjës. Sepse degët u prenë, por bima nuk u shkul nga rrënja, ngaqë mbetja e Izraelit u shpëtua dhe nuk humbi krejtësisht.

---

Titi i Bostrës (vdiq rreth 378)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi rastin e shëmbëlltyrës, mburrjen e atyre që mendonin se ishin kursyer:

Judenjtë mburreshin se, ndërsa të tetëmbëdhjetët kishin vdekur, ata të gjithë mbetën të padëmtuar. Prandaj ai u vë përpara shëmbëlltyrën e fikut.

---

Teofilakti i Ohrit (rreth 1050–1108)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi fikun si secili prej nesh, i mbjellë në Kishë ose në botë:

Por edhe secili prej nesh është një fik i mbjellë në vreshtin e Perëndisë, domethënë në Kishë, ose në botë.

Mbi tri herët kur natyra jonë u kërkua më kot, dhe tri epokat e jetës njerëzore:

Natyra jonë nuk jep fryt, megjithëse kërkohet tri herë; herën e parë kur shkelëm urdhërimin në parajsë; herën e dytë, kur bënë viçin e derdhur nën Ligjin; herën e tretë, kur e refuzuan Shpëtimtarin. Por ajo kohë prej tre vjetësh duhet kuptuar gjithashtu si tri moshat e jetës: fëmijëria, burrëria, dhe pleqëria.

Mbi Atin si i zoti i shtëpisë dhe Krishtin si vreshtarin që ndërmjetëson me mundimet e Tij:

Ose i zoti i shtëpisë është Perëndia Atë, vreshtari është Krishti, i cili nuk do që fiku të pritet si i pafrytshëm, sikur t'i thoshte Atit: Megjithëse përmes Ligjit dhe Profetëve nuk dhanë fryt pendimi, unë do t'i ujis me mundimet dhe mësimin Tim, dhe ndoshta do të na japin fryte bindjeje.

---

Shën Grigori Nazianzen (rreth 329–390)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi mposhtjen me butësi në vend që të godasim befas:

Le të mos godasim, pra, befas, por le të mposhtim me butësi, që të mos e presim fikun që ende mund të japë fryt, të cilin ndoshta kujdesi i një vreshtari të zoti do ta rikthejë.

---

Shën Ambrozi i Milanos (rreth 339–397)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi fikun si sinagoga, plot me gjethe e megjithatë e shterpë në fryt:

Ishte një vresht i Zotit të ushtrive, të cilin Ai ia dha si plaçkë johebrenjve. ... Ashtu si ajo pemë mbushet plot me gjethe të gjera e të shtrira dhe ua mashtron shpresat të zotërve me pritjen e kotë të frytit të premtuar, kështu ndodh edhe me sinagogën. Mësuesit e saj janë të pafrytshëm në vepra të mira, e megjithatë lartësojnë veten me fjalë si me gjethe të bollshme, ndërsa hija e zbrazët e ligjit shtrihet larg e gjerë.

Mbi ardhjen e trefishtë të Zotit, dhe dhuratat e pastrimit, shenjtërimit, dhe drejtësimit:

Por Zoti ynë kërkoi, jo sepse nuk e dinte se fiku nuk kishte fryt, por që të tregonte me figurë se sinagoga duhej që tashmë të kishte fryt. ... Ai erdhi te Abrahami, Ai erdhi te Moisiu, Ai erdhi te Maria, domethënë, Ai erdhi në vulën e besëlidhjes, Ai erdhi në ligj, Ai erdhi në trup. Ardhjen e Tij e njohim nga dhuratat e Tij: herë pastrimi, herë shenjtërimi, herë drejtësimi. Rrethprerja pastroi, ligji shenjtëroi, hiri drejtësoi.

Mbi vreshtarin e mëshirshëm që ndërmjetëson, që edhe populli jude të shpëtohet përmes Kishës:

Por vreshtari i mëshirshëm — ndoshta ai mbi të cilin është themeluar Kisha — ndërmjetëson me përkushtim që pema të mos pritet, sepse parashikon se një tjetër do të dërgohej te johebrenjtë, kurse ai vetë te ata të rrethprerjes. I beson thirrjes së vet, që edhe populli jude të shpëtohet përmes Kishës.

---

Shën Agustini i Hiponit (354–430)

Nga Predikimi 60 mbi Dhiatën e Re (mbi Llukën 13:6 e vijim), Nicene and Post-Nicene Fathers, Seria e Parë, Vëll. 6, bot. Philip Schaff, 1888. Në zotërim publik.

Mbi fikun si raca njerëzore, dhe tre vjetët si tri epokat e kohës:

Fiku është raca njerëzore. Dhe tre vjetët janë tri kohërat: njëra para Ligjit, e dyta nën Ligjin, e treta nën hir ... Sepse, kur mëkatoi njeriu i parë, ai mbuloi lakuriqësinë e tij me gjethe fiku; mbuloi ato gjymtyrë, nga të cilat e marrim lindjen tonë. Sepse ajo që para mëkatit të tij duhej të kishte qenë lavdia e tij, pas mëkatit u bë turpi i tij.

Mbi kopshtarin që ndërmjetëson, shenjtin që lutet për ata jashtë Kishës:

Kopshtari ndërmjetëson për të, ndëshkimi shtyhet, që të jepet ndihmë. Tani kopshtari që ndërmjetëson është çdo shenjt që brenda Kishës lutet për ata që janë jashtë Kishës. Dhe çfarë lutet? "Zot, lëre edhe këtë vit;" domethënë, në këtë kohë hiri, kurseji mëkatarët, kurseji mosbesimtarët, kurseji të pafrytshmit, kurseji të shterpët.

Mbi kuptimin e punimit dhe të plehut, përuljen dhe dhembjet e mëkatarit që prapëseprapë japin fryt:

Por çfarë është "punimi"? Çfarë është "të punuarit përreth tij," veçse mësimi i përuljes dhe i pendimit? Sepse një hendek është tokë e ulët. Plehun kuptoje nga frytet e mira që sjell. Është i ndyrë, por jep fryt. Ndyrësia e kopshtarit është dhembjet e mëkatarit. Ata që pendohen, pendohen me rroba të ndyra; nëse, domethënë, e kuptojnë drejt, dhe pendohen me të vërtetë.

Mbi paralajmërimin për të mos u mbështetur te vonesa, dhe thirrjen për të dhënë fryt:

Ah! pemë e pafrytshme, mos u tall, sepse je ende e kursyer; sëpata është vonuar, mos u ndje e sigurt; Ai do të vijë dhe ti do të pritesh. Beso se Ai do të vijë ... Le të pendohet, pra, ai që është i shterpë, dhe le të japë "fryt të denjë pendimi."

---

Shën Grigori i Madh (rreth 540–604)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi ardhjen e trefishtë të Zotit te natyra njerëzore, dhe zemrat që asnjë pritje nuk i ndreq:

Por Zoti ynë erdhi tri herë te fiku, sepse e kërkoi natyrën e njeriut para ligjit, nën ligjin, dhe nën hir, duke pritur, duke këshilluar, duke vizituar; megjithatë Ai ankohet se për tre vjet nuk gjeti fryt, sepse ka disa njerëz të ligj, zemrat e të cilëve as nuk ndreqen nga ligji i natyrës i frymëzuar në ta, as nuk mësohen nga urdhërimet, as nuk kthehen nga mrekullitë e mishërimit të Tij.

Mbi fjalën e tmerrshme "preje," dhe se si njeriu pa fryt zë kot tokën për të tjerët:

Por me frikë e dridhje të madhe duhet të dëgjojmë fjalën që vijon, Preje, pse të zërë kot tokën. Sepse secili sipas masës së tij, në çfarëdo gjendjeje jete që të jetë, po qe se nuk i tregon frytet e veprave të mira, si një pemë e pafrytshme, zë kot tokën; sepse kudo që është vendosur ai vetë, ai i mohon një tjetri mundësinë e punimit.

Mbi vreshtarin si rendi i Peshkopëve:

Me vreshtarin përfaqësohet rendi i Peshkopëve, të cilët, duke sunduar mbi Kishën, kujdesen për vreshtin e Zotit tonë.

Mbi plehun si mëkatet e mishit, nga kujtimi i të cilave shpirti gjallërohet për vepra të mira:

Ose, mëkatet e mishit quhen pleh. Prej kësaj, pra, pema rigjallërohet për të dhënë sërish fryt, sepse nga kujtimi i mëkatit shpirti e gjallëron veten për vepra të mira.

---

Shën Beda i Nderuari (rreth 673–735)

Siç ruhet në Catena Aurea mbi Llukën. Në zotërim publik.

Mbi Zotin që kërkon frytet e besimit në sinagogë dhe nuk gjen asnjë:

Vetë Zoti, i cili e themeloi sinagogën përmes Moisiut, erdhi i lindur në mish, dhe duke mësuar shpesh në sinagogë, kërkoi frytet e besimit, por në zemrat e Farisenjve nuk gjeti asnjë.

Mbi prerjen e përmbushur nën Romakët:

Kjo vërtet ndodhi nën Romakët, nga të cilët kombi jude u pre dhe u dëbua nga toka e premtimit.