Mbi Rendin e Rrëfimeve Ungjillore (Mateu 8:16–17)

Mateu nuk e ka treguar kohën e kësaj ngjarjeje; domethënë, nuk ka shënuar as para cilës ngjarje, as pas cilës ndodhi ajo. Sepse, sigurisht, nuk jemi aspak të detyruar të mendojmë se, ngaqë rrëfehet pas një ngjarjeje të caktuar, duhet edhe të ketë ndodhur vërtet pas asaj ngjarjeje. Dhe, pa dyshim, në këtë rast duhet të kuptojmë se ai ka vënë këtu, për ta shënuar, diçka që më parë e kishte lënë pa e përmendur. Sepse Marku e sjell këtë rrëfim para rrëfimit të vet për pastrimin e lebrozit, të cilin duket se e ka vendosur pas mbajtjes së predikimit në mal; por atë predikim ai vetë e ka lënë pa e rrëfyer. Kështu edhe Lluka e fut këtë rrëfim për vjehrrën e Pjetrit pas një ngjarjeje pas së cilës vjen po ashtu edhe në rrëfimin e Markut, por edhe para atij fjalimi të gjatë që e ka rrëfyer vetë. Ky mund të duket i njëjtë me predikimin që, sipas Mateut, u mbajt në mal. Sepse ç'rëndësi ka se në cilin vend e jep secili prej tyre rrëfimin e vet? Apo ç'ndryshim sjell nëse e fut çështjen në rendin e duhur, apo sjell në një pikë të caktuar atë që më parë e kishte lënë pa përmendur, apo përmend më herët atë që në të vërtetë ndodhi më vonë, mjafton vetëm që të mos e kundërshtojë as veten, as një shkrimtar tjetër në rrëfimin e po atyre ngjarjeve ose të tjerave? Në fund të fundit, nuk është në dorën e njeriut të përcaktojë rendin me të cilin do t'i sjellë ndër mend ngjarjet, sado e shkëlqyer dhe e besueshme të jetë njohja që dikur ka fituar për to (ngaqë mënyra si një gjë i vjen ndër mend njeriut para a pas një tjetre nuk varet nga vullneti ynë, por thjesht ashtu siç na jepet). Prandaj është mjaft e arsyeshme të mendojmë se secili prej Ungjillorëve besonte se detyra e tij ishte të tregonte atë që kishte për të treguar, sipas atij rendi me të cilin Perëndisë i pëlqeu t'ia sillte ndër mend çështjet që po shkruante. Të paktën kjo mund të vlejë për ato ngjarje për të cilat çështja e rendit, qoftë kjo apo ajo, nuk u heq asgjë autoritetit dhe së vërtetës së Ungjillit.