Mateu 3:13

Bashkë me shërbëtorët vjen Zoti, bashkë me fajtorët vjen Gjykatësi, që të pagëzohet. Por ti mos u trondit, sepse pikërisht në këto përulje shkëlqen më së shumti lartësimi i Tij. Ai që pranoi të mbahej kaq gjatë në barkun e një Virgjëreshe, të dilte prej andej me natyrën tonë, të rrihej me shkopinj, të kryqëzohej e të pësonte gjithçka tjetër që pësoi, pse çuditesh po qe se pranoi edhe të pagëzohej e të vinte bashkë me të tjerët tek shërbëtori i Tij? Sepse çudia qëndronte vetëm në një gjë: që, duke qenë Perëndi, deshi të bëhej njeri. Gjithçka tjetër, pas kësaj, rrjedh vetvetiu sipas arsyes.

Pikërisht për këtë arsye, po e shtoj, edhe Joani, si për t'i paraprirë, i pati thënë që më parë të gjitha këto: se «nuk ishte i denjë të zgjidhte lidhësen e këpucës së Tij», e mandej gjithë të tjerat, bie fjala, se Ai është Gjykatës, se ia shpërblen secilit sipas meritës e se do të derdhte me bollëk Frymën e Tij mbi të gjithë. Këtë e tha që, kur ta shihje duke ardhur për pagëzim, të mos të shkonte mendja për asgjë të ulët. Prandaj e ndalon, edhe pasi Ai erdhi, duke thënë:

«Unë kam nevojë të pagëzohem prej Teje, e Ti vjen tek unë?» Meqenëse pagëzimi ishte «pagëzim pendimi» dhe i shtynte njerëzit të fajësonin veten për shkeljet e tyre, që të mos kujtonte kush se edhe Ai «vjen te Jordani» me një ndjenjë të tillë, Joani e sqaron këtë që më parë, duke e quajtur njëherësh Qengj dhe Shpengues nga çdo mëkat që ka bota. Sepse Ai që ishte i zoti të hiqte mëkatet e mbarë njerëzimit, aq më tepër ishte Vetë pa mëkat. Prandaj nuk tha «Ja, Ai që është pa mëkat», po diçka shumë më të madhe: Ai «që mban mbi vete mëkatin e botës», që, bashkë me këtë të vërtetë, ti të merrje edhe atë tjetrën me plot bindje, dhe, si ta kishe marrë, të kuptoje se Ai vjen te pagëzimi për të përmbushur një farë ikonomie tjetër. Prandaj edhe i tha, kur Ai erdhi: «Unë kam nevojë të pagëzohem prej Teje, e Ti vjen tek unë?»

Dhe nuk tha «A pagëzohesh Ti prej meje?», jo, sepse këtë kishte frikë ta thoshte, po çfarë? «E Ti vjen tek unë?» Ç'bën atëherë Krishti? Atë që bëri më vonë me Pjetrin, po atë bëri edhe atëherë. Sepse edhe Pjetri do ta kishte ndaluar t'i lante këmbët, po, kur dëgjoi «Atë që bëj unë, ti nuk e di tani, po do ta marrësh vesh më pas» dhe «nuk ke pjesë me mua», hoqi dorë menjëherë nga vendimi i tij e kaloi në të kundërtën. Po ashtu edhe ky, Joani, kur dëgjoi «Lëre të bëhet kështu tani, sepse kështu na ka hije të përmbushim çdo drejtësi», u bind menjëherë. Sepse nuk ngulmonin pa vend, po tregonin dashuri e bindje, dhe përpiqeshin që Zoti i tyre t'i drejtonte në çdo gjë.

Dhe vër re si Ai e shtyn pikërisht nga ajo anë që më së shumti e bënte të shihte me dyshim çka po ndodhte, sepse nuk tha «kështu është e drejtë», por «kështu ka hije». Meqë ajo që Joanit i dukej e padenjë për Të ishte para së gjithash kjo, që të pagëzohej nga shërbëtori i Tij, Ai theksoi pikërisht këtë e jo diçka tjetër, gjë që i bie ndesh drejt për së drejti asaj përshtypjeje. Sikur t'i thoshte: «A nuk është po aq e pahijshme që ti e shmang dhe e ndalon këtë? Jo, sepse pikërisht për këtë arsye po të them ta lejosh, ngaqë kjo ka hije, madje në shkallën më të lartë.»

Dhe nuk tha vetëm «lëre», po shtoi edhe «tani». «Se nuk do të jetë kështu përgjithmonë», thotë Ai, «po do të më shohësh ashtu si dëshiron; tani për tani, sidoqoftë, duroje këtë.» Pastaj tregon edhe se si kjo «i ka hije» Atij. Po si, atëherë? «Duke përmbushur gjithë ligjin.» Dhe, për ta shprehur këtë, tha «çdo drejtësi». Sepse drejtësi do të thotë përmbushja e urdhërimeve. «Meqë, pra, i kemi kryer gjithë urdhërimet e tjera», thotë Ai, «dhe mbetet vetëm ky, duhet shtuar edhe ai. Sepse unë erdha të heq mallkimin që është caktuar për shkeljen e ligjit. Prandaj më duhet së pari ta përmbush krejt ligjin dhe, si t'ju çliroj nga dënimi i tij, kështu t'i jap fund. Më ka hije, pra, të përmbush gjithë ligjin, po me atë rregull që më ka hije të heq mallkimin që është shkruar kundër jush në ligj. Sepse pikërisht për këtë u mishërova dhe erdha këtu.»

2. «Atëherë e lejon. Dhe Jisui, si u pagëzua, doli menjëherë nga uji, dhe ja, iu hapën qiejt, dhe pa Frymën e Perëndisë duke zbritur si pëllumb e duke u ulur mbi Të.»

Shumë veta kujtonin se Joani ishte më i madh se Ai. Joani ishte rritur tërë jetën në shkretëtirë, ishte biri i një kryeprifti, vishej me atë lloj rrobe, i thërriste të gjithë njerëzit në pagëzimin e tij dhe kishte lindur nga një nënë shterpë. Jisui, përkundrazi, ishte biri i një vajze të thjeshtë (sepse lindja nga Virgjëresha nuk u ishte shfaqur ende të gjithëve), veç kësaj ishte rritur në shtëpi, bisedonte me këdo dhe vishte këtë rrobë të rëndomtë. Prandaj e merrnin për më të vogël se Joanin, ngaqë s'dinin ende asgjë nga ato gjëra të fshehta. Për më tepër, kështu ndodhi, Ai u pagëzua nga Joani, dhe kjo i shtonte krah kësaj hamendjeje, edhe sikur asnjë nga ato që përmendëm më parë të mos kishte qenë. Sepse do t'u shkonte mendja se ky njeri ishte një nga shumica (se, po të mos ishte një nga shumica, nuk do të kishte ardhur bashkë me shumicën në pagëzim), kurse Joani ishte më i madh se Ai dhe shumë më i admirueshëm. Që të mos mbizotëronte, pra, ky mendim te turma, pikërisht atëherë kur Ai pagëzohet, hapen qiejt, zbret Fryma, dhe bashkë me Frymën një zë, që shpall madhështinë e të Vetëmlindurit. Sepse zëri që tha «Ky është Biri im i dashur» turmës do t'i dukej më fort se i takonte Joanit, ngaqë nuk shtoi «Ky që pagëzohet», po thjesht «Ky», dhe çdo dëgjues do të mendonte se ishte thënë për atë që pagëzonte e jo për atë që pagëzohej, pjesërisht për shkak të nderit të vetë Pagëzorit, pjesërisht për gjithçka që u tha. Prandaj Fryma erdhi në trajtën e një pëllumbi, duke e tërhequr zërin drejt Jisuit dhe duke ua bërë të qartë të gjithëve se kjo nuk u tha për Joanin që pagëzonte, po për Jisuin që u pagëzua.

Po si ndodhi, mund të thotë ndokush, që nuk besuan, ndonëse ngjanë këto gjëra? Sepse edhe në kohën e Moisiut u bënë shumë vepra të mrekullueshme, ndonëse jo të tilla si këto, e prapëseprapë, pas gjithë atyre zërave, borive e vetëtimave, ata farkëtuan një viç dhe «iu bashkuan Baal-Peorit». Madje po ata njerëz që ishin të pranishëm atëherë e panë Llazarin të ngjallej, po, në vend që të besonin tek Ai që i kishte bërë këto gjëra, madje u përpoqën shumë herë ta vrisnin. E tani, po qenë kaq të ligj kur panë me sytë e tyre një njeri të ngjallej prej së vdekurish, pse të çuditemi që s'e pranuan një zë të ardhur nga lart? Sepse, kur shpirti është i paçiltër dhe i shtrembër, i pushtuar nga sëmundja e smirës, asnjëra prej këtyre gjërave nuk e bind, ashtu siç, kur është i çiltër, i pranon të gjitha me besim dhe s'ka ndonjë nevojë të madhe për to.

Mos thuaj, pra, kështu: «Nuk besuan», po pyet më mirë: «A nuk ndodhën të gjitha ato që duhej t'i bënin të besonin?» Sepse edhe me anë të profetit Perëndia e mbron kështu, në përgjithësi, mënyrën e vet të veprimit. Domethënë, kur hebrenjtë ishin në prag të shkatërrimit e gati për t'u dhënë në ndëshkimin më të rëndë, që të mos i shpifte kush providencës së Tij, duke u nisur nga ligësia e tyre, Ai thotë: «Ç'duhej t'i bëja këtij vreshti e nuk ia bëra?» Po ashtu edhe këtu mendo ti: «Ç'duhej të bëhej e nuk u bë?» Dhe vërtet, sa herë që ngrihen fjalë për providencën e Perëndisë, përdore ti këtë mbrojtje kundër atyre që, duke u nisur nga ligësia e shumicës, përpiqen të krijojnë paragjykim ndaj saj. Shih, bie fjala, ç'gjëra të mahnitshme bëhen, si parashenja të atyre që do të vinin, sepse tashmë nuk hapet parajsa, po vetë qielli.

Por polemikën me hebrenjtë le ta shtyjmë për një herë tjetër, tani për tani, me Perëndinë që punon bashkë me ne, le t'ia drejtojmë fjalën asaj që kemi përpara.

3. «Dhe Jisui, si u pagëzua, doli menjëherë nga uji, dhe ja, iu hapën qiejt.»

Pse u hapën qiejt? Që të mësosh se edhe në pagëzimin tënd bëhet po kjo, se Perëndia të thërret në atdheun tënd lart e të bind të mos kesh të bësh fare me tokën. Edhe po të mos shohësh gjë, prapë mos e vër kurrë në dyshim. Sepse gjithnjë, në fillimet e çdo vepre të mrekullueshme e frymërore, shfaqen pamje të dukshme dhe shenja të tilla, për hir të atyre që janë paksa të ngathët nga natyra, që kanë nevojë të shohin me sy, që s'arrijnë kurrsesi të përfytyrojnë një natyrë të patrupshme, po nxiten vetëm nga gjërat që shihen. Kështu, edhe sikur më pas të mos ndodhë gjë e tillë, ajo që u shpall një herë e mirë që në krye të mund ta presësh me besim.

Sepse edhe te apostujt pati një «gjëmim ere të fortë» dhe u shfaqën pamje gjuhësh të zjarrta, po jo për hir të apostujve, por për shkak të hebrenjve që ishin atëherë të pranishëm. Megjithatë, edhe pa ndodhur shenja të dukshme, ne i pranojmë gjërat që u shfaqën një herë me anë të tyre. Kështu, pëllumbi u shfaq atëherë që, si të thuash, në vend të një gishti, t'ua tregonte të pranishmëve dhe Joanit Birin e Perëndisë. Po jo vetëm për këtë, por edhe që të të mësojë ty se po ashtu edhe mbi ty, në pagëzimin tënd, zbret Fryma. Mirëpo tani nuk kemi nevojë për pamje të dukshme, sepse besimi na mjafton në vend të të gjithave. Sepse shenjat «nuk janë për ata që besojnë, po për ata që nuk besojnë».

Po pse në trajtën e një pëllumbi? Sepse ajo krijesë është e butë dhe e pastër. Meqë edhe Fryma është «Frymë butësie», prandaj shfaqet në këtë mënyrë. Veç kësaj, na kujton një ngjarje të lashtë. Njëherë, kur mbarë botën e kishte mbuluar një mbytje e përbashkët dhe fisi ynë ishte në rrezik të zhdukej, u shfaq kjo krijesë, tregoi çlirimin nga stuhia dhe, duke mbajtur një degë ulliri, kumtoi lajmin e mirë se mbarë bota ishte qetësuar. E gjithë kjo ishte një parafigurë e gjërave që do të vinin. Sepse në të vërtetë gjendja e njerëzve atëherë ishte shumë më e keqe dhe ata meritonin një ndëshkim shumë më të rëndë. Prandaj, që të mos biesh në dëshpërim, Fryma të kujton atë ngjarje. Ngaqë edhe atëherë, kur gjërat ishin të pashpresa, pati një farë çlirimi e ripërtëritjeje, po atëherë me anë të ndëshkimit, kurse tani, përkundrazi, me anë të hirit dhe të një dhurate të patregueshme. Prandaj edhe pëllumbi shfaqet, jo duke mbajtur një degë ulliri, po duke na treguar Çliruesin tonë nga çdo e keqe dhe na ngjall shpresa plot hir. Sepse ai nuk nxjerr nga një arkë vetëm një njeri të vetëm, po, me t'u shfaqur, e ngre në qiell mbarë botën, dhe, në vend të një dege paqeje ulliri, u sjell birërinë të gjithë pasardhësve të botës njësoj.

Vër mendjen tani te madhështia e dhuratës dhe mos e çmo më të vogël madhështinë e Frymës ngaqë u shfaq nën një shëmbëllim të tillë. Sepse dëgjoj vërtet disa që thonë: «Sa është ndryshimi midis një njeriu dhe një pëllumbi, aq i madh është ndryshimi midis Krishtit dhe Frymës, sepse i pari u shfaq në natyrën tonë, kurse tjetri në shëmbëllimin e një pëllumbi.» Çfarë duhet të themi, atëherë, për këto fjalë? Se Biri i Perëndisë vërtet mori mbi vete natyrën e njeriut, po Fryma nuk mori mbi vete natyrën e një pëllumbi. Prandaj edhe Ungjillori nuk tha «në natyrën e një pëllumbi», po «në trajtën e një pëllumbi». Ndaj kurrë më pas nuk u shfaq në këtë mënyrë, veçse vetëm në atë çast. E po qe se për këtë arsye e quan më të vogël madhështinë e Frymës, atëherë, sipas kësaj logjike, edhe heruvimet do të dilnin shumë më lart se Ajo, aq sa është shqiponja më lart se pëllumbi, sepse edhe ata u paraqitën në atë trajtë të dukshme. Edhe engjëjt përsëri do të dilnin më lart, sepse edhe ata janë shfaqur shpeshherë në trajtën e njerëzve. Po nuk është kështu, aspak nuk është kështu. Sepse tjetër gjë është e vërteta e një ikonomie, e tjetër përulja e një pamjeje të përkohshme.

Mos u bëj, të lutem, mosmirënjohës ndaj Bamirësit tënd dhe mos ia shpërble me të kundërtat Atij që të dhuroi burimin e lumturisë. Sepse atje ku falet birëria, aty është edhe largimi i të këqijave dhe dhënia e çdo të mire.

4. Pikërisht për këtë arsye pushon pagëzimi i hebrenjve dhe fillon i yni. Dhe ç'u bë me Pashkën, po ajo ndodh edhe me pagëzimin. Sepse, ashtu si atje Ai veproi duke pasur parasysh të dyja, i dha fund njërës e i dha fillim tjetrës, kështu edhe këtu: si përmbushi pagëzimin e hebrenjve, në të njëjtën kohë hap edhe dyert e pagëzimit të Kishës. Si mbi një tryezë atëherë, ashtu në një lumë tani, Ai kishte skicuar hijen dhe tani i shton të vërtetën. Sepse vetëm ky pagëzim ka hirin e Frymës, kurse ai i Joanit ishte pa këtë dhuratë. Prandaj, te të tjerët që u pagëzuan, s'ndodhi asgjë e tillë, po vetëm te Ai që do të na e përcillte këtë, që, veç asaj që thamë, të mësoje edhe këtë: se këtë e bëri jo pastërtia e atij që pagëzon, po fuqia e Atij që pagëzohej. Vërtet, deri atëherë as qiejt nuk qenë hapur, as Fryma s'kishte ardhur. Sepse që tani e tutje Ai na shpie nga rendi i vjetër te i riu, na i hap portat lart dhe zbret prej andej Frymën e Tij që të na thërrasë në atdheun tonë atje. Dhe jo vetëm që të na thërrasë, po edhe me shenjën më të lartë të nderit. Sepse nuk na bëri engjëj e kryeengjëj, po na ngriti të bëhemi «bij të Perëndisë» dhe «të dashur», e kështu na tërheq drejt asaj pjese që na takon.

Prandaj, duke i pasur të gjitha këto në mendje, trego një jetë të denjë për dashurinë e Atij që të thërret, për qytetarinë tënde në atë botë dhe për nderin që të është dhënë. Meqë je i kryqëzuar për botën dhe e ke kryqëzuar atë për veten tënde, tregohu me çdo përpikëri qytetar i qytetit të qiejve. Dhe mos pandeh se ke ndonjë punë me tokën vetëm pse trupi yt nuk është ngjitur në qiell, sepse Kreu yt qëndron lart. Po, pikërisht për këtë Zoti, si erdhi më parë këtu dhe solli engjëjt e Tij, mandej të mori me vete dhe shkoi atje, që, edhe para se të ngjitesh ti në atë vend, të kuptoje se ke mundësi ta banosh tokën si të ishte qiell.

Le ta ruajmë, pra, atë lindje fisnike që morëm që në fillim, e le t'i kërkojmë çdo ditë e më shumë pallatet atje, duke i quajtur hije e ëndërr të gjitha ato që janë këtu. Sepse, po të të kishte gjetur ndonjë mbret nga këta të tokës të varfër e lypës dhe të të kishte bërë befas birin e tij, kurrë nuk do të kishe menduar më për kasollen tënde e për ato pak sende të mjera të saj. E megjithatë, në atë rast dallimi nuk është i madh. Mos u merr, pra, as në rastin tënd me asnjë nga gjërat e mëparshme, sepse je thirrur për diçka shumë më të madhe. Sepse Ai që të thërret është Zoti i engjëjve, dhe të mirat që të jepen kalojnë çdo fjalë e çdo mendim. Sepse Ai nuk të shpërngul nga toka në tokë, si mbreti, po nga toka në qiell, nga një natyrë e vdekshme në një të pavdekshme, drejt një lavdie të patregueshme, që vetëm atëherë mund të shfaqet siç i ka hije, kur ta gëzojmë vërtet.

E tani, ndonëse ke për të marrë pjesë në të tilla bekime, të shoh ty që merakosesh për paratë e që kapesh pas shkëlqimit të kësaj bote? A nuk i çmon të gjitha ato që shihen më të pavlera se leckat e një lypësi? Si do të dukesh, atëherë, i denjë për këtë nder? Ç'shfajësim do të kesh për të parashtruar? Madje, ç'ndëshkim s'do të të duhet të pësosh, ti që, pas një dhurate kaq të madhe, po kthehesh te të vjellat e tua të dikurshme? Sepse tashmë nuk ndëshkohesh thjesht si njeri, po si bir i Perëndisë që ka mëkatuar, dhe madhështia e nderit tënd bëhet mjet për të të sjellë një ndëshkim më të rëndë. Sepse edhe ne nuk i ndëshkojmë njësoj shërbëtorët që bëjnë keq dhe bijtë që kryejnë të njëjtin faj, sidomos kur kanë marrë ndonjë mirësi të madhe prej nesh.

Sepse, po qe se ai që kishte parajsën për trashëgim, për një mosbindje të vetme pësoi gjëra kaq të tmerrshme pas gjithë nderit të tij, ne, që kemi marrë Qiellin dhe jemi bërë bashkëtrashëgimtarë me të Vetëmlindurin, ç'shfajësim do të kemi po qe se, pas pëllumbit, vrapojmë te gjarpri? Sepse tashmë nuk do të na thuhet «Pluhur je dhe në pluhur do të kthehesh», as «do të punosh tokën», as ato fjalët e dikurshme, po diçka shumë më e rëndë se këto: «errësira e jashtme», prangat që s'këputen, krimbi helmues, «kërcëllima e dhëmbëve». Dhe kjo me plot arsye. Sepse ai që nuk bëhet më i mirë as nga një e mirë kaq e madhe, me të drejtë do të pësonte ndëshkimin më të skajshëm e më të rëndë. Ilia dikur i hapi dhe i mbylli qiejt, po ajo qe për të sjellë shiun e për ta ndaluar. Ty, përkundrazi, qielli nuk të hapet kështu, po që të ngjitesh atje, dhe, ç'është më tepër, jo vetëm të ngjitesh, po edhe të ngresh të tjerët me vete, po deshe. Kaq guxim e fuqi të ka dhënë Ai në gjithçka që është e Tija.

5. Meqë, pra, shtëpia jonë është atje, atje le t'i grumbullojmë të gjitha e të mos lëmë asgjë këtu, që të mos na humbasë. Sepse këtu, edhe sikur t'i vësh një dry, dyer e hekura, edhe sikur të vësh mijëra shërbëtorë ta ruajnë, edhe sikur t'ua hedhësh të gjithë dinakëve, edhe sikur t'u shpëtosh syve plot smirë, krimbave dhe tretjes që sjell koha, gjë që është e pamundur, prapë vdekjes kurrë nuk do t'i shpëtosh, po do të zhvishesh nga gjithë ato gjëra brenda një çasti. Dhe jo vetëm do të zhvishesh prej tyre, po do të të duhet t'ua dorëzosh, shpeshherë, në duart e vetë armiqve të tu. Kurse, po t'i shpije në atë shtëpi, do të jesh shumë më lart se çdo gjë. Sepse atje nuk duhet të vësh as çelës, as dyer, as hekura, aq i madh është virtyti i atij qyteti, aq i pacenueshëm është ai vend dhe, prej vetë natyrës, i paprekshëm nga prishja dhe nga çdo ligësi.

Si të mos jetë, pra, marrëzia më e madhe që, atje ku çdo gjë e ruajtur e pret shkatërrimi dhe humbja, aty t'i grumbullojmë të gjitha, kurse atje ku gjërat qëndrojnë të paprekura e shtohen, aty të mos vëmë mënjanë as pjesën më të vogël, madje kur do të jetojmë atje përgjithmonë? Prandaj vetë paganët nuk i besojnë ato që themi, sepse veprat tona, jo fjalët tona, janë dëshmia që duan të marrin prej nesh. Kur na shohin që ndërtojmë shtëpi të bukura, që shtrojmë kopshte e banja dhe blejmë ara, nuk duan të besojnë se po përgatitemi për një lloj tjetër banimi, larg qytetit tonë.

«Sepse, po të ishte kështu, thonë ata, do t'i kthenin në para të gjitha ç'kanë këtu dhe do t'i grumbullonin që më parë atje.» Dhe këtë e nxjerrin nga ato që bëhen në këtë botë. Sepse kështu i shohim ata që janë shumë të pasur: sigurojnë shtëpi, ara e gjithë të tjerat, kryesisht në ato qytete ku do të qëndrojnë. Kurse ne bëjmë të kundërtën. Me gjithë zellin tonë përpiqemi të zotërojmë tokën, të cilën pas pak do ta lëmë, duke dhënë jo vetëm para, po edhe vetë gjakun tonë për ca ara e banesa. Ndërkaq, për të blerë Qiellin, nuk durojmë të japim as atë që na tepron, edhe pse do ta blinim me çmim të vogël dhe do ta kishim përgjithmonë, veç ta blinim njëherë.

Prandaj them se do të pësojmë ndëshkimin më të rëndë, duke ikur atje lakuriq e të varfër. Ose më mirë, jo vetëm për varfërinë tonë do të vuajmë këto fatkeqësi që s'kanë shërim, po edhe sepse i bëjmë të tjerët të tillë siç jemi vetë. Sepse, kur paganët i shohin ata që kanë marrë pjesë në mistere kaq të mëdha të merakosur pas këtyre gjërave, aq më tepër do të kapen edhe vetë pas tyre, duke grumbulluar mbi kokën tonë shumë zjarr. Sepse, kur ne, që duhej t'i mësonim ata të përçmojnë gjithçka që duket, jemi mu ata që më së shumti i nxitim drejt lakmisë së këtyre gjërave, kur do të mund të shpëtojmë ne, që do të japim llogari për humbjen e të tjerëve? A nuk e dëgjon Krishtin që thotë se na la të jemi kripë e dritë në këtë botë, që t'i forcojmë ata që po shkrihen në luks dhe t'i ndriçojmë ata që i ka errësuar kujdesi për pasurinë? Kur, pra, ne i zhysim edhe më thellë në errësirë e i bëjmë edhe më të shthurur, ç'shpresë shpëtimi do të kemi? S'ka fare. Po, duke vajtuar e duke kërcëllitur dhëmbët, të lidhur këmbë e duar, do të ikim në zjarrin e ferrit, pasi të jemi rraskapitur mirë e bukur nga kujdesi për pasuritë.

Duke i pasur, pra, parasysh të gjitha këto, le t'i zgjidhim vargonjtë e një gënjeshtre të tillë, që të mos biem aspak në ato gjëra që na dorëzojnë te zjarri i pashuar. Sepse atë që është skllav i parasë, zinxhirët këtu edhe atje do ta mbajnë përherë të lidhur pas tyre, kurse ai që shpëton nga kjo dëshirë do të arrijë lirinë prej të dyjave. Që ta arrijmë edhe ne këtë, le ta thyejmë copë-copë zgjedhën e rëndë të lakmisë dhe le t'i bëjmë vetes krahë drejt Qiellit, me anë të hirit dhe të njeridashurisë së Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia dhe pushteti, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.