Mateu 8:14-15

Marku shton edhe fjalën «menjëherë», sepse do të tregojë edhe kohën; ky Ungjillor, përkundrazi, shënon vetëm mrekullinë, pa e treguar kohën. Dhe ndërsa të tjerët thonë se ajo që dergjej e sëmurë e luti gjithashtu, edhe këtë ai e ka lënë në heshtje. Por kjo nuk vjen nga ndonjë mospërputhje: njëri shkurton, tjetri rrëfen me hollësi. Po për ç'arsye hyri Jisui në shtëpinë e Pjetrit? Siç më duket mua, që të hante. Këtë e tregon ajo që thuhet:

«U ngrit dhe i shërbente.»

Sepse ai i vizitonte nxënësit e vet (siç bëri edhe me Mateun, pasi e thirri): kështu i nderonte dhe i bënte më të zellshëm.

Por vër re, të lutem, edhe këtu nderimin e Pjetrit ndaj tij. Ndonëse e kishte të vjehrrën në shtëpi të shtrirë e të sëmurë rëndë nga ethet, nuk e tërhoqi Jisuin brenda, po priti më parë të mbaronte mësimi, pastaj të shëroheshin gjithë të tjerët; dhe vetëm atëherë, kur ai hyri, iu lut. Kështu, që në fillim, mësoi t'i vinte punët e të gjithëve përpara të vetave.

Prandaj as ai vetë nuk e fut brenda, po Jisui hyri me dëshirën e vet (pasi kryeqindësi kishte thënë: «Nuk jam i denjë të hysh nën strehën time»), për të treguar sa hir i fali nxënësit të vet. Dhe mendo pak ç'lloj shtëpish kishin këta peshkatarë; e megjithatë, ai nuk e pati për turp të hynte në kasollet e tyre të varfra, duke të mësuar në çdo mënyrë të shkelësh nën këmbë kryelartësinë njerëzore.

Ndonjëherë ai shëron vetëm me fjalë, ndonjëherë shtrin edhe dorën, e ndonjëherë i bën të dyja bashkë, që të nxjerrë në dritë mënyrën e tij të shërimit. Sepse nuk deshi të bënte gjithmonë mrekulli në mënyrën më të jashtëzakonshme: i duhej të rrinte i fshehur për ca kohë, sidomos përpara nxënësve, sepse ata, nga gëzimi i madh, do të kishin shpallur gjithçka. Kjo duket qartë edhe nga një gjë tjetër: edhe pasi hipi në mal, iu desh t'i porosiste të mos i tregonin askujt.

Prandaj, si i preku trupin, jo vetëm ia shoi ethet, po ia ktheu edhe shëndetin e plotë. Kështu, ndonëse sëmundja ishte e zakonshme, ai e tregoi fuqinë e tij nga mënyra e shërimit, diçka që s'do ta kishte arritur zanati i asnjë mjeku. Sepse ju e dini se, edhe pasi largohen ethet, të sëmurëve u duhet ende shumë kohë që të rikthehen në shëndetin e mëparshëm. Këtu, përkundrazi, gjithçka ndodhi menjëherë.

Dhe kjo nuk ndodhi vetëm këtu, po edhe në det. Sepse atje ai nuk qetësoi vetëm erërat dhe stuhinë, po ndaloi menjëherë edhe fryrjen e valëve; edhe kjo ishte gjë e çuditshme. Sepse, edhe sikur të pushojë stuhia, valët vazhdojnë të fryhen për një kohë të gjatë.

Po me Krishtin nuk qe kështu: gjithçka mori fund menjëherë. Kështu i ndodhi edhe kësaj gruaje. Prandaj edhe Ungjillori, që ta tregonte këtë, tha: «U ngrit dhe i shërbente.» Kjo qe shenjë e fuqisë së Krishtit, po edhe e gatishmërisë që gruaja tregoi ndaj Krishtit.

Dhe bashkë me këto mund të vëmë re edhe një gjë tjetër: se Krishti ua fal shërimin disave për hir të besimit të të tjerëve. Sepse edhe këtu të tjerët iu lutën për të, ashtu si në rastin e shërbëtorit të kryeqindësit. Këtë dhuratë ai e bën kur në atë që do të shërohet nuk ka mosbesim, po ose nga sëmundja nuk mund të vijë tek ai, ose nga padija nuk mendon asgjë të madhe për të, ose për shkak të moshës së njomë.

2. «Kur u ngrys, i prunë shumë të pushtuar nga demonët; edhe i dëboi frymët me një fjalë, edhe shëroi gjithë të sëmurët, që të përmbushej ajo që qe thënë me anë të profetit Isaia: ‹Ai mori dobësitë tona dhe barti sëmundjet tona.›»

A e sheh turmën, që tashmë po rritej në besim? Sepse, edhe kur koha shtrëngonte, s'duronin dot të largoheshin, as e quanin të papërshtatshme t'i sillnin të sëmurët e tyre në të ngrysur.

Po vër re, të lutem, sa e madhe qe turma e njerëzve të shëruar, që Ungjillorët e kalojnë me shpejtësi, pa i përmendur një nga një dhe pa na treguar për secilin, po me një fjalë të vetme përshkojnë një det të papërshkrueshëm mrekullish. Pastaj, që madhështia e mrekullisë të mos na shpjerë sërish në mosbesim, se një popull kaq i madh, me sëmundjet e tij të ndryshme, u çlirua e u shërua prej tij në një çast të vetëm, ai sjell edhe profetin që të dëshmojë për atë që po ndodh. Kështu tregon sa të bollshme i kemi provat, në çdo rast, nga Shkrimet, aq sa nga vetë mrekullitë s'kemi më tepër. Dhe thotë se edhe Isaia foli për këto gjëra: «Ai mori dobësitë tona dhe barti sëmundjet tona.» Nuk tha «i zhduku», po «i mori dhe i barti». Kjo, siç më duket mua, është thënë nga profeti më tepër për mëkatet, në pajtim me Joanin, që thotë: «Ja Qengji i Perëndisë, që mban mëkatin e botës.»

Po atëherë, si e zbaton Ungjillori këtu për sëmundjet? Ose duke e lexuar atë vend sipas kuptimit historik, ose për të treguar se pjesa më e madhe e sëmundjeve tona lind nga mëkatet e shpirtit. Sepse, në qoftë se ajo që i përmbledh të gjitha, vetë vdekja, e ka rrënjën dhe themelin te mëkati, aq më tepër edhe shumica e sëmundjeve tona: sepse vetë aftësia jonë për të vuajtur pikërisht andej e ka burimin.

3. «Kur pa Jisui turma të mëdha rreth tij, urdhëroi të kalonin në bregun tjetër.»

A e sheh përsëri se sa larg qëndronte nga mburrja? Sepse, ashtu si thonë të tjerët, «I porositi demonët të mos thoshin se ishte ai», kështu ky Ungjillor thotë se ai i largon turmat prej vetes. Duke vepruar kështu, ai njëherësh na mësonte të ishim të matur, qetësonte smirën e hebrenjve dhe na mësonte të mos bënim asgjë sa për t'u dukur. Sepse ai, siç e dimë, nuk ishte shërues vetëm i trupave, po edhe mjek i shpirtit dhe mësues i vetëpërmbajtjes: e zbulonte veten në të dyja mënyrat, edhe kur largonte sëmundjet e tyre, edhe kur nuk bënte asgjë sa për t'u dukur. Sepse ata, vërtet, i rrinin ngjitur, e donin, e admironin dhe dëshironin ta shihnin. Sepse cili do të largohej nga një njeri që bënte mrekulli të tilla? Cili nuk do të digjej nga malli qoftë edhe vetëm për t'i parë fytyrën dhe gojën që shqiptonte fjalë të tilla?

Sepse ai nuk ishte i mrekullueshëm vetëm kur bënte çudira, po edhe kur thjesht tregonte veten ishte plot hir të madh; dhe, që ta tregonte këtë, profeti tha: «I bukur në hijeshi përmbi bijtë e njerëzve.» Po nëse Isaia thotë «Nuk ka as trajtë as hijeshi», ai e pohon këtë ose në krahasim me lavdinë e hyjnisë së tij, që tejkalon çdo fjalë e çdo përshkrim, ose duke treguar atë që ndodhi në Pësimin e tij, çnderimin që pësoi në kohën e kryqit dhe gjendjen e përvuajtur që tregoi në çdo gjë përgjatë gjithë jetës.

Për më tepër, ai nuk e dha që në fillim urdhrin «të kalonin në bregun tjetër», as para se t'i shëronte. Sepse me siguri ata nuk do ta kishin duruar. Ashtu si në mal, ku ata nuk qëndruan me të vetëm kur i këshillonte, po e ndoqën edhe kur ra heshtja, kështu edhe këtu: jo vetëm te mrekullitë e tij i qëndruan pranë, po edhe kur ai pushoi, morën jo pak dobi nga vetë fytyra e tij. Sepse, nëse Moisiu e pati fytyrën të lavdishme dhe Stefani si të një engjëlli, mendo ti për Zotin tonë të përbashkët, ç'lloj njeriu ka gjasa të dukej në një çast të tillë.

Ndoshta shumë veta tani janë kapluar nga një dëshirë e zjarrtë për ta parë atë fytyrë; por, po të duam, do të shohim një shumë më të bukur se ajo. Sepse, në qoftë se e kalojmë këtë jetën tonë me guxim të krishterë, do ta presim atë në re dhe do ta takojmë me një trup të pavdekshëm e të paprishshëm.

Po vër re si ai nuk i largon thjesht, që të mos i lëndojë. Sepse nuk tha «tërhiquni», po «urdhëroi të kalonin në bregun tjetër», duke u dhënë të kuptonin se me siguri do të vinte atje.

4. Turmat, nga ana e tyre, tregonin këtë dashuri të madhe dhe e ndiqnin me shumë përzemërsi; po një farë njeriu, skllav i pasurisë dhe plot mendjemadhësi, i afrohet dhe i thotë:

«Mësues, do të të ndjek kudo që të shkosh.»

A e sheh sa e madhe qe mendjemadhësia e tij? Sepse afrohet si një njeri që nuk pranon të numërohet me turmën dhe që tregon se qëndron mbi njerëzit e thjeshtë. Sepse i tillë është karakteri i hebrenjve: plot vetëbesim të pavend. Kështu edhe një tjetër më vonë, kur të gjithë heshtnin, ngrihet vetë dhe thotë: «Cili është urdhërimi i parë?»

Megjithatë Zoti nuk ia qortoi këtë vetëbesim të pavend, e kështu na mësoi t'i durojmë edhe njerëz të tillë. Prandaj ata që kurdisin të keqen nuk i qorton haptas, po u përgjigjet mendimit të tyre të fshehtë dhe i lë vetëm ata ta dinë se janë zbuluar. Kështu u bën dy herë mirë: së pari u tregon se e di ç'kanë në ndërgjegje, e pastaj u fal një mbulesë pas kësaj shfaqjeje, që të mund të ndreqen sërish, po të duan. Këtë e bën edhe me këtë njeri.

Sepse ai, kur pa shenjat e shumta dhe shumë veta që shkonin pas tij, mendoi të nxirrte fitim nga mrekulli të tilla; prandaj edhe nxitonte ta ndiqte. E nga duket kjo? Nga përgjigjja që jep Krishti, i cili nuk i përgjigjet pyetjes ashtu siç tingëllon me fjalë, po prirjes që tregohet në kuptimin e saj. Sepse ai thotë: «Ç'është kjo? Shpreson të mbledhësh pasuri duke më ndjekur? A nuk e sheh se s'kam as ku të fle, as aq sa kanë zogjtë?»

Sepse, thotë ai, «Dhelprat kanë strofka, edhe zogjtë e qiellit fole, po Biri i Njeriut nuk ka ku të mbështesë kokën.»

Këto nuk qenë fjalët e dikujt që largohet, po të dikujt që vinte në provë prirjen e tij të keqe dhe, prapëseprapë, e lejonte ta ndiqte, po të pranonte një jetë të tillë. Dhe që të bindesh për ligësinë e tij, ai, si i dëgjoi këto gjëra dhe u vu në provë, nuk tha: «Jam gati të të ndjek.»

5. Edhe në shumë vende të tjera Krishti e bën qartë këtë: nuk qorton haptas, po me përgjigjen e tij zbulon qëllimin e atyre që i vijnë pranë. Kështu, atij që i tha «Mësues i mirë», duke menduar se me një lajkë të tillë do t'i fitonte pëlqimin, sipas qëllimit të tij iu përgjigj: «Përse më quan të mirë? Askush nuk është i mirë, veç një, Perëndia.»

Dhe kur i thanë «Ja, jot ëmë dhe vëllezërit e tu të kërkojnë», meqë këta ishin nën ndikimin e ndonjë dobësie njerëzore, sepse nuk donin të dëgjonin diçka të dobishme, po të tregonin lidhjen e tyre me të e të mburreshin me këtë, dëgjo ç'thotë: «Kush është ime më dhe cilët janë vëllezërit e mi?»

Dhe përsëri vetë vëllezërve të tij, që i thoshin «Tregoju botës» dhe dëshironin kështu të ushqenin mendjemadhësinë e tyre, u tha: «Koha juaj» (kështu thotë) «është përherë gati, po koha ime ende nuk ka ardhur.»

Dhe në raste të kundërta ai vepron po kështu; si me Natanaelin, kur tha: «Ja një izraelit i vërtetë, tek i cili s'ka mashtrim.» Dhe përsëri: «Shkoni dhe i tregoni Joanit ato që dëgjoni e shihni.» Sepse as këtu nuk iu përgjigj fjalëve, po qëllimit të atij që i dërgoi. Edhe me popullin po ashtu, ai ia drejton fjalën ndërgjegjes së tyre, kur thotë: «Ç'dolët të shihni në shkretëtirë?» Kjo, sepse ndoshta mendonin për Joanin sikur të ishte një njeri i lëkundshëm e i paqëndrueshëm; për t'ua ndrequr këtë dyshim, ai thotë: «Ç'dolët të shihni në shkretëtirë? Një kallam të tundur nga era?» ose «Një njeri të veshur me rroba të buta?» Me këto dy figura tregon se Joani as ishte vetë i lëkundshëm, as do të zbutej nga ndonjë luks. Kështu, pra, edhe në rastin e tanishëm ai u përgjigjet sipas kuptimit të tyre.

Dhe shih si edhe këtu tregon një maturi të madhe: sepse nuk tha «E kam, por e përçmoj», po «Nuk e kam». A e sheh sa kujdes i hollë shoqëron përuljen e tij? Ashtu si kur ha e pi, kur duket sikur vepron në të kundërt me Joanin, edhe këtë e bën për shpëtimin e hebrenjve, ose më mirë të gjithë botës: njëherësh ua mbyll gojën heretikëve dhe dëshiron t'i fitojë më me tepri edhe njerëzit e asaj kohe.

6. Po një tjetër, siç lexojmë, i tha:

«Zot, më lër më parë të shkoj e të varros tim atë.»

A e vure re ndryshimin? Si njëri thotë me paturpësi «Do të të ndjek kudo që të shkosh», kurse ky tjetri, ndonëse kërkon një gjë me detyrë të shenjtë, thotë «Më lër». Megjithatë ai nuk e lejoi, po tha: «Lëri të vdekurit të varrosin të vdekurit e tyre, po ti ndiqmë.» Sepse në çdo rast ai shihte qëllimin. E përse nuk e lejoi? mund të pyesë dikush. Sepse, nga njëra anë, kishte të tjerë që do ta kryenin atë detyrë, dhe i vdekuri nuk do të mbetej pa u varrosur; nga ana tjetër, nuk ishte e udhës që ky njeri të shkëputej nga punët më të rëndësishme. Po duke thënë «të vdekurit e tyre», ai nënkupton se ky nuk është nga të vdekurit e tij. Dhe kjo, sepse ai që kishte vdekur ishte, të paktën siç mendoj unë, nga jobesimtarët.

Tani, po ta admirosh të riun, sepse për një gjë kaq të nevojshme iu lut Jisuit dhe nuk iku me kokën e vet, admiroje edhe më tepër që qëndroi kur ia ndaluan.

A nuk ishte, pra, mund të thotë dikush, mosmirënjohje e madhe të mos ndodhej në varrimin e të atit? Po ta kishte bërë nga shkujdesja, do të ishte mosmirënjohje; po ta bënte për të mos ndërprerë një punë më të nevojshme, largimi i tij do të ishte, me siguri, pamatësi e madhe. Sepse Jisui nuk ia ndaloi si të urdhëronte të përbuznim nderin që u kemi borxh prindërve, po për të treguar se asgjë nuk duhet të na jetë më e ngutshme se gjërat e qiellit, dhe se duhet t'u përmbahemi atyre me çdo zell, pa i shtyrë as për një çast, sado të domosdoshme e të ngutshme të jenë detyrat tona. Sepse ç'mund të jetë më e nevojshme se të varrosësh një baba? Ç'mund të jetë më e lehtë? Sepse s'do të hante as shumë kohë.

Po nëse s'duhet të harxhojmë as aq kohë sa lyp varrimi i një babai, as nuk është e sigurt të ndahemi qoftë edhe kaq pak nga punët tona shpirtërore, mendo ç'meritojmë ne, që gjithë kohën rrimë larg gjërave që i takojnë Krishtit, që parapëlqejmë gjëra fare të zakonshme para atyre që janë të nevojshme, dhe rrimë përtacë edhe kur asgjë nuk na shtrëngon?

Edhe këtu duhet të admirojmë sa mësimdhënëse është mësimi i tij: se e ngjiti fort atë njeri pas fjalës së vet dhe me këtë e çliroi nga ato të këqija të pafundme, si vajtimet, zitë dhe gjërat që vijnë pas tyre. Sepse pas varrimit atij do t'i duhej patjetër të merrej me testamentin, pastaj me ndarjen e trashëgimisë dhe me gjithë të tjerat që rrjedhin prej andej; e kështu, valë pas vale që do t'i vinin njëra pas tjetrës, do ta largonin fort nga limani i së vërtetës. Për këtë arsye ai e tërheq dhe e lidh pas vetes.

Po nëse ende çuditesh dhe ngec, që atij s'iu lejua të ndodhej në varrimin e të atit, mendo se shumë veta nuk i lënë të sëmurët, kur u vdes një baba, një nënë, një fëmijë a ndonjë tjetër i afërm, as ta marrin vesh, as ta përcjellin deri te varri; dhe për këtë ne nuk i quajmë as të pamëshirshëm as çnjerëzorë, e me të drejtë. Sepse, përkundrazi, do të ishte mizori t'i nxirrje njerëz në një gjendje të tillë në ceremoninë e varrimit.

Po nëse është e keqe të vajtojmë dhe të pikëllohemi për të afërmit tanë, aq më keq është të shkëputemi nga bisedat shpirtërore. Për të njëjtën arsye ai tha edhe diku tjetër: «Asnjeri që vë dorë në parmendë dhe kthen sytë prapa, nuk është i përshtatshëm për mbretërinë e qiejve.» Dhe, sigurisht, është shumë më mirë të shpallësh mbretërinë dhe të largosh të tjerët nga vdekja, sesa të varrosësh një trup të vdekur, që s'ka asnjë dobi prej saj; sidomos kur ka të tjerë që i kryejnë gjithë ato detyra.

7. Asgjë tjetër, pra, s'mësojmë këtu, veçse që s'duhet të humbim kot asnjë çast, as më të voglin, edhe sikur të na shtrëngojnë dhjetë mijë punë; po duhet ta vëmë atë që është shpirtërore përpara çdo gjëje, madje edhe përpara punëve më të domosdoshme, dhe të dimë ç'është jeta e ç'është vdekja. Sepse shumë prej atyre që duken sikur jetojnë s'janë aspak më mirë se të vdekurit, meqë jetojnë në ligësi; ose, më mirë, këta janë më keq se të vdekurit. «Sepse ai që ka vdekur, thuhet, është çliruar nga mëkati», kurse ky njeri është skllav i mëkatit. Mos më thuaj se atë s'e hanë krimbat, se s'dergjet në arkivol, se s'i ka mbyllur sytë, se s'është mbështjellë me pëlhurat e varrit. Përkundrazi, ai i pëson këto gjëra më rëndë se të vdekurit: nuk e brejnë krimbat, po pasionet e shpirtit të tij e copëtojnë më egër se bishat.

Dhe po të jenë sytë e tij hapur, edhe kjo është shumë më keq sesa t'i kishte mbyllur. Sepse sytë e të vdekurit s'shohin asgjë të keqe, kurse ky njeri mbledh mbi vete sëmundje pa numër, ndërsa sytë i ka hapur. Kurse tjetri dergjet në arkivol, i patrazuar nga asgjë, ky është varrosur në varrin e sëmundjeve të tij të panumërta.

Po ti s'e sheh trupin e tij në kalbje. E ç'rëndësi ka? Sepse para trupit të tij, shpirti i tij është prishur e shkatërruar dhe pëson një kalbje më të madhe. Sepse tjetri qelbet për pak ditë, kurse ky nxjerr erë të keqe gjithë jetën, me një gojë më të fëlliqur se kanalet e ujërave të zeza.

Kështu, njëri ndryshon nga tjetri pikërisht për kaq: i vdekuri pëson vetëm atë kalbje që vjen nga natyra, kurse ky njeri, bashkë me atë, sjell edhe atë kalbje që vjen nga shthurja, duke shpikur çdo ditë shkaqe të panumërta prishjeje.

Po a mbahet mbi kalë? E ç'rëndësi ka? Se edhe tjetri çohet mbi vig. Dhe, ajo që është shumë e rëndë: ndërsa tjetrin s'e sheh njeri në shpërbërjen e kalbjen e tij, sepse e ka arkivolin si perde, ky sillet kudo me erën e tij të keqe dhe mbart në trupin e vet një shpirt të vdekur si në varr.

Dhe po të mundej dikush ta shihte qoftë edhe një herë shpirtin e një njeriu që jeton në luks e në vese, do të kuptoje se është shumë më mirë të rrish i lidhur në një varr, sesa i mbërthyer me zinxhirët e mëkateve tona, dhe të kesh një gur të vënë mbi ty, sesa atë mbulesë të rëndë të pandjeshmërisë. Prandaj, mbi çdo gjë, u takon miqve të këtyre të vdekurve, meqë ata s'ndiejnë më, të afrohen te Jisui për hir të tyre, ashtu si bëri atëherë Maria për Llazarin. Edhe pse ai «qelbet», edhe pse është «i vdekur prej katër ditësh», mos u dëshpëro, po afrohu dhe hiqe më parë gurin. Po, sepse atëherë do ta shohësh të shtrirë si në varr dhe të lidhur me pëlhurat e varrit.

Dhe, po të doni, le të jetë ndonjë prej atyre që janë të mëdhenj e të shquar, ai që po sjellim para jush. Po mos u trembni, sepse do ta parashtroj shembullin pa emër; ose më mirë, edhe sikur ta përmendja emrin, as atëherë s'ka pse të keni frikë. Sepse cili ka frikë ndonjëherë nga një i vdekur? Meqë, çdo gjë që të bëjë njeriu, ai mbetet i vdekur, dhe të vdekurit s'mund t'u bëjnë dëm të gjallëve as pak, as shumë.

Le të shohim, pra, kokën e tyre të lidhur. Sepse, vërtet, kur janë përherë të dehur, ashtu si të vdekurit me mbështjellëset dhe pëlhurat e tyre të varrit, kështu i kanë të gjitha shqisat të mbyllura e të lidhura. Dhe po të duash t'u vësh re edhe duart, do t'i shohësh sërish të lidhura pas barkut, si ato të të vdekurve, e të shtrënguara jo me pëlhurat e varrit, po, ajo që është shumë më e rëndë, me litarët e lakmisë: sepse ajo s'u jep leje t'i shtrijnë për lëmoshë ose për ndonjë vepër tjetër të mirë të këtij lloji; përkundrazi, ajo i bën më të pavlefshme se ato të të vdekurve. Do të doje t'i shihje edhe këmbët të lidhura bashkë? Shihi sërish të shtrënguara me brenga, dhe për këtë arsye kurrë s'janë në gjendje të vrapojnë drejt shtëpisë së Perëndisë.

E pe të vdekurin? Shih tani edhe atë që e balsamos. Po cili është ai që i balsamos këta? Djalli, që i lidh me kujdes dhe s'e lë më njeriun të duket njeri, po një trung i thatë. Sepse aty ku s'ka as sy, as duar, as këmbë, as ndonjë gjë tjetër të tillë, si mund të duket njeri ai njeri? Kështu mund ta shohim edhe shpirtin e tyre të mbështjellë me pelena, më tepër një hije sesa një shpirt.

Meqë, pra, ndodhen në një gjendje pandjeshmërie, të kthyer në të vdekur, le t'i afrohemi Jisuit për hir të tyre, le t'i lutemi t'i ngrejë, le ta heqim gurin, le t'i zgjidhim pëlhurat e varrit. Sepse, po ta heqësh gurin, domethënë pandjeshmërinë e tyre ndaj mjerimeve të veta, do të mundësh shpejt t'i nxjerrësh edhe nga varri; e si t'i nxjerrësh, do t'i çlirosh më lehtë nga prangat. Atëherë Krishti do të të njohë, kur të jesh ngritur, kur të jesh zgjidhur; atëherë do të të thërrasë madje edhe në darkën e tij. Sa prej jush, pra, jeni miq të Krishtit, sa jeni nxënës, sa e doni atë që iku, afrohuni te Jisui dhe lutuni. Sepse, edhe sikur era e tij e keqe të jetë e shumtë dhe sado e fortë, prapëseprapë as atëherë s'duhet ta braktisim, ne, miqtë e tij, po duhet t'i afrohemi aq më tepër, ashtu si bënë atëherë motrat e Llazarit; as s'duhet të pushojmë së ndërmjetuari, së luturi, së përgjëruari, derisa ta marrim atë të gjallë.

Sepse, po t'i rregullojmë kështu punët tona dhe ato të të afërmve tanë, do të arrijmë shpejt edhe në jetën që vjen; të cilën e arrifshim të gjithë, me hirin dhe dashurinë për njerëzit të Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia në jetë të jetëve. Amin.