Mateu 12:38-39

A mund të kishte gjë më të marrë se këta njerëz (jo vetëm më të paudhë), të cilët, pas kaq shumë mrekullish, sikur të mos ishte bërë asnjëra, thonë: «Duam të shohim një shenjë prej teje»? Me ç'qëllim, pra, folën kështu? Që ta zinin sërish në grackë. Meqenëse me fjalët e tij ua kishte mbyllur gojën, një herë, dy herë e shpesh, dhe ua kishte ndalur gjuhën e paturpshme, i kthehen përsëri veprave të tij. Për këtë edhe ungjillori, i çuditur sërish, tha:

«Atëherë disa nga skribët iu përgjigjën, duke i kërkuar një shenjë.»

«Atëherë», po kur? Kur duhej të përkuleshin para tij, të mahniteshin, të çuditeshin e t'i dorëzoheshin, «atëherë» ata nuk heqin dorë nga ligësia e tyre.

Shihni edhe fjalët e tyre, plot lajka e shtirje. Sepse mendonin ta tërhiqnin drejt vetes në atë mënyrë. Herë e fyejnë, herë e lajkatojnë; herë e quajnë të pushtuar nga demoni, herë përsëri «Mësues», të dyja nga një zemër e ligë, sado të kundërta qofshin fjalët që thonë.

Prandaj edhe i qorton ashpër. Kur e pyesnin me vrazhdësi dhe e fyenin, ai u fliste me butësi; kur e lajkatonin, u përgjigjej me qortim e me ashpërsi të madhe. Kështu tregonte se qëndron mbi të dyja këto ndjenja: as njëherë s'e merr zemërimi, as herën tjetër s'e zbut lajka. Dhe shihni qortimin e tij: nuk është thjesht fjalë të rënda, po përmban një dëshmi të ligësisë së tyre. Sepse ç'thotë ai?

«Një brez i lig dhe kurorëshkelës kërkon shenjë.» Ja ç'do të thotë me këto fjalë: ç'të çuditshme ka po të silleni kështu me mua, që deri tani s'më keni njohur, kur të njëjtën gjë ia bëtë edhe Atit, të cilin e keni provuar aq shumë? E braktisët dhe u turrët drejt demonëve, duke tërhequr drejt vetes dashnorë të ligj. Për këtë i qortonte pareshtur edhe Ezekieli.

Me këto fjalë ai tregonte se është në një mendje me Atin e tij, dhe se ata nuk po bënin asgjë të re; njëkohësisht zbulonte të fshehtat e tyre, se si me hipokrizi dhe si armiq e bënin kërkesën. Prandaj i quajti «brez i lig», sepse kanë qenë përherë mosmirënjohës ndaj bamirësve të tyre; sepse nga të mirat që marrin bëhen më të këqij, gjë që i takon ligësisë së skajshme.

Dhe e quajti «kurorëshkelës», duke shpallur mosbesimin e tyre të dikurshëm dhe të tanishëm; me këtë lë të kuptohet përsëri se është i barabartë me Atin, po qe se mosbesimi ndaj tij e bën brezin «kurorëshkelës».

2. Atëherë, pas qortimit, ç'thotë? «Nuk do t'i jepet shenjë, veç shenjës së profetit Jona.» Ja ku jep notën e parë të mësimit mbi Ngjalljen e tij dhe e përforcon me parafigurën.

Po ç'të themi? Mos nuk iu dha ndonjë shenjë? Nuk iu dha kur e kërkuan. Sepse ai i bënte shenjat jo për t'i fituar ata (se i dinte të ngurtësuar), po për të ndrequr të tjerët. Ose, pra, mund të thuhet kjo, ose se nuk do të merrnin një shenjë të tillë siç ishte ajo. Sepse një shenjë ra mbi ta, kur nga ndëshkimi i tyre e mësuan fuqinë e tij. Këtu, pra, ai flet si duke kërcënuar, me këtë kuptim të fshehur brenda: sikur të thoshte, «Ju tregova të mira të panumërta, po asnjëra nga këto nuk ju tërhoqi tek unë, as deshët t'i përuleshit fuqisë sime. Do ta njihni, pra, fuqinë time nga shenjat e kundërta, kur të shihni qytetin tuaj të rrëzuar përtokë, muret e shembura, tempullin bërë gërmadhë; kur të dëboheni edhe nga qytetaria dhe liria e dikurshme, e të endeni përsëri kudo, të pastrehë e në mërgim.» (Sepse të gjitha këto ndodhën pas kryqit.) Këto, pra, do të jenë për ju shenja të mëdha. Dhe vërtet është shenjë tepër e madhe që të këqijat e tyre mbeten të pandryshuara; që, ndonëse dhjetë mijë janë përpjekur, askush s'ka mundur ta ndryshojë gjykimin që doli një herë kundër tyre.

Gjithë këtë, megjithatë, ai nuk e thotë hapur, po ia lë kohës që do të vinte t'ua bënte të qartë; tani për tani po e parashtron mësimin mbi Ngjalljen e tij, të cilin do ta merrnin vesh nga ato që do të pësonin më vonë.

«Sepse, ashtu si Jona qëndroi tri ditë e tri net në barkun e balenës, kështu do të jetë edhe Biri i Njeriut tri ditë e tri net në zemër të dheut.» Kështu, ai nuk e tha hapur se do të ngjallej, sepse do ta kishin përqeshur; po e la të kuptohej në atë mënyrë, që ta besonin se e kishte ditur që më parë. Se e dinin këtë, duket nga fakti që i thonë Pilatit: «Ai mashtruesi tha, kur ishte ende gjallë, ‹Pas tri ditësh do të ngjallem›»; këto janë fjalët e tyre. E megjithatë e dimë se nxënësit e tij nuk e dinin këtë; ata madje kishin qenë që më parë më pa mend se këta. Prandaj edhe këta u dënuan me gojën e vet.

Por shihni sa saktë e shpreh, ndonëse me një thënie të errët. Sepse nuk tha «në dhé», po «në zemër të dheut», që të tregonte pikërisht varrin e tij dhe që askush të mos dyshonte se ishte thjesht dukje. Për këtë qëllim la edhe tri ditë, që të besohej se me të vërtetë kishte vdekur. Sepse ai nuk e vërteton vdekjen vetëm me kryqin dhe me sytë e të gjithëve, po edhe me kohën e atyre ditëve. Ngjalljen, pra, do ta dëshmonte gjithë koha që vinte pas; kurse kryqi, po të mos kishte pasur atëherë shumë shenja që e dëshmonin, nuk do të ishte besuar; e bashkë me këtë mosbesim do të vinte edhe mosbesimi i plotë ndaj Ngjalljes. Prandaj edhe kryqin e quan shenjë. Po të mos ishte kryqëzuar, shenja nuk do të ishte dhënë. Për këtë arsye sjell edhe parafigurën, që të besohet e vërteta. Sepse, më thuaj: mos ishte Jona në barkun e balenës thjesht një dukje? Jo, s'mund ta thuash këtë. Pra, as Krishti nuk ishte i tillë në zemër të dheut. Sepse, sigurisht, s'mund të jetë parafigura e vërtetë, kurse e vërteta vetë thjesht dukje. Për këtë arsye ne kudo shpallim vdekjen e tij, si në misteret, si në pagëzim, si në gjithçka tjetër. Prandaj edhe Pavli thërret me zë të qartë: «Larg qoftë që të mburrem, veç me kryqin e Zotit tonë Jisu Krisht.»

Nga kjo duket qartë se ata që lëngojnë nga sëmundja e Markionit janë bij të djallit, sepse i fshijnë këto të vërteta. Pikërisht që të mos shfuqizoheshin ato, Krishti bëri kaq gjëra, kurse djalli u mundua me aq përpjekje t'i asgjësonte: e kam fjalën për kryqin e tij dhe për Pësimin e tij.

3. Prandaj edhe diku tjetër tha: «Prisheni këtë tempull, edhe për tri ditë do ta ngre përsëri»; edhe: «Do të vijnë ditët kur Dhëndri do t'u merret»; edhe këtu: «Nuk do t'i jepet shenjë, veç shenjës së profetit Jona», duke shpallur kështu edhe se do të vdiste, edhe «kaun që njeh të zotin dhe gomarin që kujton grazhdin e të zotit». Po ashtu edhe këtu, pasi me një krahasim tregoi prapësinë e tyre, flet më pas edhe për ndëshkimin e tyre.

Ç'kuptim ka, pra, kjo thënie? Ashtu si i pushtuari nga demoni, thotë ai, kur çlirohet nga ajo sëmundje, po të tregohet sadopak i shkujdesur, tërheq mbi vete një mashtrim më të rëndë se kurrë, po kështu është edhe me ju. Sepse edhe më parë ishit të pushtuar nga një demon, kur adhuronit idhujt dhe thernit bijtë tuaj për demonët, duke treguar një marrëzi të madhe; megjithatë unë nuk ju braktisa, po e dëbova atë demon me anë të profetëve; dhe përsëri erdha vetë, me dëshirën t'ju pastroj më plotësisht. Po, meqë ju nuk doni të dëgjoni, po e keni fundosur veten në një ligësi më të madhe (sepse të vrisje profetët nuk ishte krim aq i madh e aq i rëndë sa ta vrisje Atë), prandaj vuajtjet tuaja do të jenë më të rënda se të parat, e kam fjalën për ato në Vavilon, në Egjipt e nën Antiokun e parë. Sepse ato që u ranë në kohën e Vespasianit dhe të Titit qenë shumë më të rënda se ato. Prandaj tha: «Do të ketë shtrëngim të madh, siç nuk ka pasur kurrë e as nuk do të ketë.» Por krahasimi nuk tregon vetëm këtë, po edhe se do të mbeteshin krejt të zhveshur nga çdo virtyt e më të cenueshëm nga fuqia e demonëve se atëherë. Sepse atëherë, ndonëse mëkatonin, kishte prapëseprapë ndër ta edhe të tillë që bënin drejtësi, dhe providenca e Perëndisë ishte me ta, bashkë me hirin e Frymës, që kujdesej, ndreqte e plotësonte gjithë pjesën e vet; por tani do të privohen krejt edhe nga kjo mbrojtje, kështu u thotë. Kështu, tani ka njëkohësisht edhe një mungesë më të madhe virtyti, edhe një vuajtje më të thellë, edhe një veprim më tiranik të demonëve.

E dini, pra, se edhe në brezin tonë, kur ai që ua kaloi të gjithëve në paudhësi, e kam fjalën për Julianin, u rrëmbye nga tërbimi i tij, si u rreshtuan ata krah paganëve, si rendnin nga ana e tyre. Kështu që, edhe nëse duken paksa të zbutur tani, është frika e perandorëve që i mban të qetë; sepse, po të mos ishte ajo, guximi i tyre do të ishte shumë më i keq se më parë. Sepse në të gjitha veprat e tjera të liga ua kalojnë të parëve të vet: magjitë, artet magjike, ndyrësirat, i shfaqin me tepri të madhe. E veç kësaj, sado i fortë të jetë freri që i mban poshtë, shpesh kanë bërë kryengritje e janë ngritur kundër mbretërve, gjë që ka bërë të shpohen tejpërtej me të këqijat më të mëdha.

Ku janë tani ata që kërkojnë shenja? Le të dëgjojnë se duhet një mendje e matur, dhe po të mungojë kjo, shenjat s'kanë dobi. Shihni, për shembull, si ninivasit besuan pa asnjë shenjë, kurse këta, pas kaq shumë mrekullish, u bënë më keq, e bënë veten strehë të demonëve të panumërt dhe tërhoqën mbi vete dhjetë mijë fatkeqësi; dhe kjo, fare natyrshëm. Sepse, kur njeriu, sapo çlirohet nga të këqijat e tij, nuk ndreqet, do të vuajë shumë më keq se më parë. Prandaj tha: «nuk gjen prehje», për të treguar se një i tillë, doemos e me domosdo, do të zihet nga prita e demonëve. Sepse, me të vërtetë, nga këto dy gjëra duhej të kishte ardhur në vete: nga vuajtjet e mëparshme dhe nga çlirimi i tij; madje i shtohet edhe një e treta, kërcënimi se do të pësonte gjëra edhe më të këqija. E megjithatë asnjëra nga këto nuk i bëri më të mirë.

5. Gjithë kjo mund të thuhet me vend jo vetëm për ata, po edhe për ne, kur, pasi jemi ndriçuar dhe çliruar nga të këqijat tona të mëparshme, ngjitemi përsëri pas së njëjtës ligësi; sepse që andej e tutje edhe ndëshkimi i mëkateve tona të mëpasme do të jetë më i rëndë. Prandaj edhe të paralizuarit Krishti i tha: «Ja, u bëre i shëndoshë; mos mëkato më, që të mos të gjejë gjë më e keqe»; dhe këtë ia tha një njeriu që kishte tridhjetë e tetë vjet në sëmundjen e tij. E ç'mund të pësonte, do të pyeste ndokush, më keq se kjo? Diçka shumë më të keqe e më të padurueshme. Sepse larg qoftë prej nesh që të durojmë aq sa jemi në gjendje të durojmë! Sepse Perëndisë nuk i mungojnë mjetet për të ndëshkuar. Sepse sipas madhësisë së mëshirës së tij, i tillë është edhe zemërimi i tij.

Për këtë e qorton edhe Jerusalemin me anë të Ezekielit. «Të pashë, thotë ai, të përlyer në gjak; dhe të lava e të vajosa; dhe u bëre e famshme për bukurinë tënde; dhe i derdhe kurvëritë e tua, thotë ai, mbi ata që banojnë pranë teje.» Prandaj edhe kërcënimet e tij ndaj teje janë më të rënda kur mëkaton.

Por nga kjo mos nxirr vetëm ndëshkimin tënd, po edhe durimin e pafund të Perëndisë. Sa herë të paktën i kemi vënë duart të njëjtave vepra të liga, e prapëseprapë ai duron gjatë! Por le të mos jemi të shkujdesur, po të kemi frikë; sepse edhe Faraoni, po të kishte marrë mësim nga plaga e parë, nuk do t'i kishte provuar ato të mëvonshmet; nuk do të ishte mbytur më pas, ai bashkë me tërë ushtrinë e vet.

Dhe këtë e them, sepse njoh shumë veta që, si Faraoni, edhe tani thonë: «Nuk e njoh Perëndinë», dhe i mbajnë ata që kanë nën dorë të ngjitur pas baltës dhe tullave. Sa e sa, ndonëse Perëndia i urdhëron të zbusin «kërcënimin» e tyre, s'durojnë as edhe t'ua lehtësojnë mundin!

«Po ne s'kemi ndonjë Det të Kuq tani, që të kalojmë më pas.» Por kemi një det zjarri, një det që s'i ngjan atij, as për nga lloji, as për nga madhësia, po shumë më i madh e më i egër, me valët e veta prej zjarri, prej një zjarri të çuditshëm e të tmerrshëm. Atje është një humnerë e madhe, me flakë krejt të padurueshme. Sepse kudo mund ta shohësh zjarrin që sillet me nxitim rrotull, si ndonjë bishë e egër. Dhe në qoftë se këtu ky zjarr i prekshëm dhe lëndor kërceu si bishë nga furra dhe u hodh mbi ata që rrinin jashtë, ç'nuk do t'u bëjë ai zjarri tjetër atyre që kanë rënë brenda tij?

Për atë ditë dëgjoni profetët që thonë: «Dita e Zotit është e pashërueshme, plot mëri e zemërim.» Sepse s'do të ketë njeri që të rrijë pranë, as njeri që të shpëtojë, askund fytyra e Krishtit, kaq e butë dhe e qetë. Ashtu si ata që punojnë në miniera dorëzohen te disa njerëz mizorë dhe s'shohin asnjë nga miqtë e tyre, veç atyre që i mbikëqyrin, kështu do të jetë edhe atëherë; ose më mirë, jo kështu, po shumë më keq. Sepse këtu është e mundur të shkosh te mbreti, t'i lutesh e ta lirosh të dënuarin; po atje, jo më, sepse Ai nuk e lejon, po ata mbeten në mundimin përvëlues, në një ankth aq të madh, sa nuk mund ta thonë dot fjalët. Sepse, në qoftë se, kur dikush digjet këtu, asnjë fjalë s'mund t'i përshkruajë dhembjet e forta, aq më pak ato të atyre që e vuajnë në atë vend; sepse këtu gjithçka mbaron brenda një çasti të shkurtër, kurse atje ka djegie, po ajo që digjet nuk tretet.

Ç'do të bëjmë, pra, atje? Sepse edhe vetes ia them këto gjëra.

6. «Po në qoftë se ti, thotë ndonjëri, që je mësuesi ynë, flet kështu për veten, unë s'e vras më mendjen; ç'e çuditshme ka, pra, po të ndëshkohem edhe unë?» Jo, ju lutem, askush të mos e kërkojë këtë ngushëllim, sepse ky s'është kurrfarë prehjeje. Sepse më thoni: a nuk ishte djalli një fuqi pa trup? A nuk ishte më i lartë se njerëzit? E prapë ra. A ka njeri që të ngushëllohet, ngaqë do të ndëshkohet bashkë me të? Aspak. Po ç'të themi për të gjithë ata që qenë në Egjipt? A nuk i panë të ndëshkuar edhe ata që ishin në poste të larta, dhe çdo shtëpi në zi? Mos u prehën e u ngushëlluan me këtë? Jo, sigurisht; dhe kjo duket qartë nga ç'bënë më pas, si njerëz të munduar prej një lloj zjarri: u ngritën të gjithë kundër mbretit dhe e detyruan të dëbonte popullin e hebrenjve.

Po, edhe fare e pakuptimtë është kjo thënie: të mendosh se të jep ngushëllim të ndëshkohesh bashkë me të gjithë, të thuash: «Si të gjithë, ashtu edhe unë.» Po pse të flas për ferrin? Mendoni, ju lutem, për ata që i zë përdhesi: kur i mundon dhembja e fortë, edhe sikur t'u tregosh dhjetë mijë të tjerë që vuajnë më keq, as që u shkon ndër mend. Sepse ashpërsia e ankthit të tyre s'i lë arsyes asnjë çast të lirë për të menduar për të tjerët e për të gjetur kështu ngushëllim. Le të mos ushqehemi, pra, me këto shpresa të ftohta. Sepse të marrësh ngushëllim nga të këqijat e të afërmve, kjo ndodh në vuajtjet e zakonshme; po kur mundimi është i tepërt, kur gjithë brendësia jonë është plot stuhi dhe shpirti ka arritur të mos njohë as veten, nga do ta nxjerrë ngushëllimin? Kështu që të gjitha këto thënie janë marrëzi e përralla fëmijësh të pamend. Sepse ajo për të cilën flet ti ndodh në dëshpërim, e në një dëshpërim të matur, kur na thonë: «e njëjta gjë i ka ngjarë filanit»; po ndonjëherë as në dëshpërim. E po të mos ketë fuqi në atë rast, aq më pak në ankthin e në barrën e patregueshme që e tregon «kërcëllima e dhëmbëve».

E di se po ju lëndoj e po ju shkaktoj dhembje me këto fjalë; po ç'të bëj? Sepse do të doja të mos flisja kështu, po të ndieja virtytin si tek unë, ashtu edhe te ju të gjithë. Po, meqë jemi në mëkate, pjesa më e madhe e nesh, kush do të më japë fuqinë t'ju lëndoj vërtet e të depërtoj në mendjen e atyre që më dëgjojnë? Atëherë do të mund të prehesha. Po tani kam frikë se mos ndokush i përbuz fjalët e mia dhe ndëshkimet e tyre bëhen edhe më të mëdha, ngaqë dëgjojnë me shpërfillje. Sepse, kur i zoti lëshon një kërcënim, po ta dëgjojë ndonjë nga shërbëtorët e tjerë e ta marrë për të lehtë kanosjen e tij, nuk do të shpëtojë pa ndëshkim, po përkundrazi kjo do të bëhet shkak që t'i shtohet dënimi. Prandaj ju lutem: le t'i shpojmë zemrat tona, kur dëgjojmë fjalët e tij për ferrin. Sepse asgjë s'është më e këndshme se ky fjalim, po aq sa asgjë s'është më e hidhur se vetë gjëja. Po si mund të jetë e këndshme të dëgjosh për ferrin? do të pyeste ndokush. Sepse është kaq larg çdo kënaqësie të biesh në ferr, dhe pikërisht këtë rënie e largojnë fjalët tona që duken kaq lënduese. E madje para kësaj, ato sjellin një kënaqësi tjetër: na e forcojnë shpirtin, na bëjnë më të përkushtuar, na e lartësojnë mendjen, u japin krahë mendimeve dhe dëbojnë dëshirat që na mundojnë kaq keq; dhe kështu gjëja bëhet ilaç.

7. Prandaj, që të vazhdoj, le të flas, bashkë me ndëshkimin, edhe për turpin. Sepse, ashtu si hebrenjtë do të dënohen atëherë prej ninivasve, kështu edhe ne prej shumë vetash që tani na duken më poshtë nesh.

Le të përfytyrojmë, pra, sa e madhe do të jetë tallja, sa i madh dënimi; le të përfytyrojmë dhe të hedhim më në fund ndonjë themel, ndonjë derë pendimi.

Vetes ia them këto gjëra, vetes së pari ia jap këtë këshillë; dhe askush të mos zemërohet, sikur po dënohet. Le të hyjmë në udhën e ngushtë. Deri kur do të jetë gjithë ky luks? Deri kur gjithë kjo përtaci? A nuk na mjaftoi plogështia, dëfrimi, shtyrja pas dore? A nuk do të jetë përsëri e njëjta gjë: gostitë, të ngopurit, shpenzimet, pasuria, blerjet e ndërtesat? E cili është fundi? Vdekja. Cili është fundi? Hi, pluhur, arkivole e krimba.

Le të tregojmë, pra, një lloj jete të re. Le ta bëjmë tokën qiell; le t'u tregojmë kështu grekëve nga sa të mira të mëdha janë privuar. Sepse, kur të shohin te ne një sjellje të mirë, do të shohin vetë fytyrën e mbretërisë së qiejve. Po, kur të na shohin të butë, të pastër nga zemërimi, nga dëshira e ligë, nga zilia, nga lakmia, e që i kryejmë drejt të gjitha detyrat e tjera, do të thonë: «Në qofshin bërë të krishterët engjëj që këtu, ç'do të jenë pasi të ikin prej kësaj bote? Në qoftë se atje ku janë të huaj shkëlqejnë kaq shumë, sa të mëdhenj do të bëhen kur të kenë fituar atdheun e tyre!» Kështu edhe ata do të ndreqen, dhe fjala e perëndishmërisë «do të përhapet lirisht», jo më pak se në kohën e apostujve. Sepse, në qoftë se ata, ndonëse dymbëdhjetë veta, kthyen në besim qytete e vende të tëra, sikur të gjithë ne të bëheshim mësues me sjelljen tonë të kujdesshme, mendoni sa lart do të ngrihej çështja jonë. Sepse edhe një i vdekur i ngjallur nuk e tërheq grekun aq fort sa një njeri që ushtron vetëmohim. Nga i pari do të mahnitet, po nga i dyti do të nxjerrë dobi. I pari kryhet e shkon; kurse i dyti mbetet dhe është stërvitje e vazhdueshme për shpirtin e tij.

Le t'i kushtojmë kujdes, pra, vetes, që të fitojmë edhe ata. S'them asgjë të rëndë. S'them: mos u martoni. S'them: braktisni qytetet dhe tërhiquni nga çështjet publike; po, teksa merreni me to, tregoni virtyt. Po, ata që janë të zënë në mes të qyteteve, do të doja t'i çmoja më shumë se ata që kanë zënë malet. Përse? Sepse i madh është fryti që buron prej andej. «Sepse askush nuk ndez një qiri e ta vërë nën shinik.» Prandaj do të doja që të gjithë qirinjtë të viheshin mbi shandan, që drita të shtohej e madhe.

Le ta ndezim, pra, zjarrin e tij; le t'i bëjmë ata që rrinë në errësirë të çlirohen nga gabimi i tyre. Dhe mos më thuaj: «Kam grua e fëmijë, jam i zoti i një shtëpie dhe s'mund ta zbatoj siç duhet gjithë këtë.» Sepse, edhe sikur të mos kishe asnjë nga këto, po të jesh i shkujdesur, gjithçka humbet; edhe sikur të jesh i rrethuar nga të gjitha këto, po të jesh i zellshëm, do ta arrish virtytin. Sepse vetëm një gjë duhet: përgatitja e një mendjeje bujare; dhe as mosha, as varfëria, as pasuria, as kthesa e fatit, as asgjë tjetër s'do të mund të të pengojë. Sepse, në të vërtetë, edhe pleq edhe të rinj, edhe njerëz me gra e që rrisin fëmijë, edhe zejtarë e ushtarë, i kanë kryer siç duhet të gjitha ato që urdhërohen. Kështu, Danieli ishte i ri, Josifi ishte skllav, Akuila punonte një zeje, gruaja që shiste purpur ishte e zonja e një punishteje, një tjetër ishte rojtar burgu, një tjetër kryeqindës, si Korneli; një tjetër me shëndet të lig, si Timoteu; një tjetër i arratisur, si Onisimi; po asgjë s'u bë pengesë për asnjërin prej tyre, po të gjithë u miratuan: burra e gra, të rinj e pleq, skllevër e të lirë, ushtarë e popull.

Le të mos bëjmë, pra, shfajësime të kota, po le të përgatitim një mendje krejtësisht të mirë, dhe, çfarëdo që të jemi, me siguri do ta arrijmë virtytin e do të mbërrijmë te të mirat që do të vijnë; me anë të hirit dhe të dashurisë për njeriun të Zotit tonë Jisu Krisht; dhe Atit, bashkë me të e me Frymën e Shenjtë, i qoftë lavdia, pushteti e nderi, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.