Mateu 23:29-30

Jo se ndërtojnë, as se fajësojnë të tjerët, thotë «Mjerë», po sepse, ndërsa me këtë vepër dhe me atë që thonë shtiren sikur i dënojnë etërit e tyre, në të vërtetë bëjnë më keq. Dhe, për të vërtetuar se ky dënim ishte vetëm shtirje, Lluka thotë se ju pajtoheni me ta, ngaqë ndërtoni; sepse «Mjerë ju, thotë, që ndërtoni varret e profetëve, kurse etërit tuaj i vranë. Vërtet, ju dëshmoni dhe miratoni veprat e etërve tuaj: ata i vranë, dhe ju ua ngrini varret.» Sepse këtu ai qorton qëllimin me të cilin ndërtonin: jo për të nderuar ata që u vranë, po si për t'u mburrur me vrasjet. Kishin frikë se mos, kur varret të prisheshin nga koha, të zbehej prova dhe kujtimi i një guximi të tillë; prandaj ngrinin këto ndërtesa madhështore, si një farë trofeu, duke u krenuar me bëmat guximtare të atyre njerëzve dhe duke i nxjerrë në pah.

Sepse ato që guxoni të bëni tani, tregojnë se edhe këto i bëni me po atë frymë. Sepse, ndonëse thoni të kundërtën, thotë ai, si për t'i dënuar, fjala vjen: «Po të kishim qenë në ditët e tyre, nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta», prapëseprapë duket qartë prirja me të cilën i thoni këto. Prandaj, edhe pse e shpalos tërthorazi, prapë e ka shprehur. Sepse, pasi tha se ju thoni: «Po të kishim qenë në ditët e etërve tanë, nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta në gjakun e profetëve», shtoi: «Prandaj ju dëshmoni kundër vetes se jeni bijtë e atyre që vranë profetët.» E ç'faj është të jesh biri i një vrasësi, po të mos ndash mendjen e tët eti? Asnjë. Prej kësaj duket qartë se ai e ngre këtë kundër tyre pikërisht për të njëjtën gjë, duke lënë të kuptohet afërinë e tyre në ligësi.

Kjo duket edhe nga ato që vijnë më pas: ai shton «Gjarpërinj, pjellë nëpërkash». Sepse, ashtu si ato kafshë u ngjajnë prindërve në vdekjeprurësinë e helmit, kështu edhe ju u ngjani etërve tuaj në gjakatarësi.

Mandej, meqë po hetonte prirjen e tyre të brendshme, që në pjesën më të madhe mbetet e fshehtë, ai i mbështet fjalët e veta edhe me ato që do të bënin, të cilat do t'u dukeshin të gjithëve. Sepse, pasi tha «Prandaj ju dëshmoni kundër vetes se jeni bijtë e atyre që vranë profetët», e bëri të qartë se po flet për afërinë e tyre në ligësi dhe se ishte vetëm shtirje të thoshin «Nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta»; prandaj shtoi «Mbusheni, pra, masën e etërve tuaj», jo si urdhër, po duke parathënë ç'do të ndodhte, domethënë vrasjen e tij.

Prandaj, pasi i përgënjeshtroi dhe tregoi se ishin veç shtirje ato që thoshin për të mbrojtur veten, fjala vjen «Nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta» (sepse ata që nuk e kursejnë Zotin, si do t'i kishin kursyer shërbëtorët?), pas kësaj e bën gjuhën më dënuese, duke i quajtur «gjarpërinj dhe pjellë nëpërkash» dhe duke thënë: «Si do t'i shpëtoni dënimit të ferrit, ju që njëkohësisht i bëni këto gjëra, i mohoni dhe fshihni qëllimin tuaj?»

Pastaj, duke i qortuar edhe më ashpër për një shkak tjetër, thotë: «Do t'ju dërgoj profetë, të urtë dhe skribë; disa prej tyre do t'i vrisni e do t'i kryqëzoni, e disa do t'i fshikulloni nëpër sinagogat tuaja.» Që të mos thoshin: «Edhe pse kryqëzuam Zotin, prej shërbëtorëve do të ishim ndalur, po të kishim qenë atëherë», «Ja, thotë, ju dërgoj edhe shërbëtorë, po ashtu vetë profetë, dhe as këta nuk do t'i kurseni.» Po këto i thotë për të treguar se s'ishte aspak për t'u çuditur që të vritej prej atyre bijve, të cilët ishin njëherësh gjakatarë e të pabesë, plot dredhi, dhe i kalonin etërit e tyre në mizori.

Përveç asaj që u tha, ai i tregon edhe si tepër mendjemëdhenj. Sepse, kur thonë «Po të kishim qenë në ditët e etërve tanë, nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta», flisnin nga mendjemadhësia dhe e ushtronin virtytin vetëm me fjalë, kurse me vepra bënin të kundërtën.

«Gjarpërinj, pjellë nëpërkash», domethënë bij të ligj të njerëzve të ligj, dhe më të ligj se ata që i lindën. Sepse ai tregon se po bëjnë krime më të mëdha: si ngaqë i bëjnë pas atyre të tjerëve, ashtu edhe ngaqë bëjnë gjëra shumë më të rënda se ata, e këtë duke pohuar me këmbëngulje se kurrë s'do të kishin rënë në të njëjtat. Sepse ata i shtojnë asaj edhe fundin, edhe kurorën e veprave të tyre të liga. Të tjerët vranë ata që erdhën te vreshti, kurse këta vranë edhe birin, edhe ata që i ftonin në dasmë.

Po këto i thotë për t'i ndarë nga afëria me Abrahamin dhe për të treguar se nuk kishin asnjë përfitim prej saj, po të mos ndiqnin veprat e tij; prandaj shton: «Si do t'i shpëtoni dënimit të ferrit», kur ndiqni ata që kanë bërë vepra të tilla?

Këtu ai u sjell ndër mend qortimin e Joanit, sepse edhe ai i quajti me këtë emër dhe u kujtoi gjyqin që do të vinte. Pastaj, meqë nuk trembeshin aspak nga gjyqi dhe nga ferri, ngaqë nuk u besonin dhe ngaqë ajo ishte e ardhme, ai i tremb me gjërat e tashme dhe thotë: «Prandaj, ja, ju dërgoj profetë dhe skribë; disa prej tyre do t'i vrisni e do t'i kryqëzoni, e do t'i fshikulloni; që të bjerë mbi ju gjithë gjaku i drejtë i derdhur mbi dhe, që nga gjaku i Abelit të drejtë deri te gjaku i Zaharisë, birit të Varahisë, të cilin e vratë midis tempullit dhe altarit. Me të vërtetë po ju them, të gjitha këto do të bien mbi këtë brez.»

2. Shihni me sa gjëra i ka paralajmëruar. Tha: ju i dënoni etërit tuaj, kur thoni «Nuk do të ishim bërë pjesëtarë me ta»; e kjo nuk është gjë e vogël për t'i turpëruar. Tha: ndërsa i dënoni, ju vetë bëni gjëra më të këqija; e kjo mjafton për t'i mbuluar me turp. Tha: këto nuk do të mbeten pa ndëshkim; e kështu u ngul në zemër një frikë të patregueshme. U kujtoi të paktën ferrin. Pastaj, meqë ai ishte për të ardhur, ua solli tmerret sikur të ishin që tani të pranishme. «Sepse të gjitha këto, thotë, do të bien mbi këtë brez.»

I shtoi hakmarrjes edhe një ashpërsi të patregueshme, duke thënë se do të pësojnë gjëra më të rënda se të gjithë; e megjithatë, nga asnjë prej këtyre nuk u bënë më të mirë. Po të pyesë ndokush: e pse pësojnë më rëndë se të gjithë? do të përgjigjemi: sepse më parë kanë bërë gjëra më të rënda se të gjithë, dhe nga asnjë prej atyre që u ndodhën nuk u kthyen në mendje të shëndoshë.

A nuk e dëgjove Lamekun që thoshte «Për Lamekun do të merret hakmarrje shtatëdhjetë herë shtatë», domethënë «Unë meritoj më shumë ndëshkim se Kaini»? E pse vallë? Ai s'e vrau të vëllanë; po ngaqë as prej shembullit të Kainit nuk u kthye në mendje më të mirë. Dhe këtë e thotë Perëndia edhe diku tjetër: «Ua shpaguaj mëkatet e etërve bijve, deri në brezin e tretë e të katërt të atyre që më urrejnë.» Jo se dikush do të pësojë ndëshkim për krimet e kryera nga të tjerët, po ngaqë ata që, pasi shumë vetë mëkatuan e u ndëshkuan, prapë nuk u bënë më të mirë, po kryen po ato faje, me të drejtë e meritojnë të pësojnë edhe ndëshkimet e tyre.

Po shih sa me vend e përmendi edhe Abelin, duke treguar se edhe kjo vrasje vjen nga smira. Ç'keni, pra, të thoni? A nuk e dini ç'pësoi Kaini? A heshti Perëndia para veprave të tij? A nuk kërkoi ndëshkimin më të rëndë? A nuk dëgjuat ç'pësuan etërit tuaj, kur vranë profetët? A nuk u dorëzuan në ndëshkime dhe në hakmarrje të panumërta? Si, pra, nuk u bëtë më të mirë? E pse flas për ndëshkimet e etërve tuaj dhe për ç'pësuan? Ti që i dënon vetë etërit e tu, si vjen që bën më keq? Sepse madje edhe ju vetë keni thënë se «Do t'i shfarosë keqas ata njerëz të ligj.» Ç'falje, pra, do të gjeni pas kësaj, kur bëni gjëra të tilla pas një vendimi të tillë?

Po kush është ky Zaharia? Disa thonë ati i Joanit; disa, profeti; disa, një prift me dy emra të ndryshëm, që Shkrimi e quan edhe biri i Jehojadës.

Po ti vër re këtë: se dhuna ishte e dyfishtë. Sepse jo vetëm vranë njerëz të shenjtë, po edhe në një vend të shenjtë. Dhe, duke thënë këto, ai jo vetëm i trembi, po edhe ngushëlloi nxënësit e vet, duke treguar se edhe njerëzit e drejtë që qenë para tyre i pësuan këto. Kurse këta i tremb, duke parathënë se, ashtu si ata dhanë llogari, po ashtu edhe këta do të pësojnë të zezat më të mëdha. Prandaj i quan «profetë, të urtë dhe skribë», duke u hequr edhe me këtë çdo shfajësim. Sepse, thotë ai, «nuk mund të thoni: ‹Ti dërgove njerëz nga johebrenjtë, prandaj u skandalizuam›»; po ata u shtynë drejt kësaj ngaqë ishin gjakatarë dhe të etur për gjak. Prandaj edhe e tha që më parë: «Për këtë arsye ju dërgoj profetë dhe skribë.» Këtë ua vunë në faj edhe profetët, duke thënë «Përziejnë gjak me gjak», dhe se janë njerëz gjaku. Prandaj edhe urdhëroi që gjaku t'i kushtohej atij, duke treguar se, në qoftë kaq i çmuar te një kafshë, aq më tepër te njeriu. Këtë ia thotë edhe Noeut: «Do të kërkoj llogari për çdo gjak që derdhet.» Dhe dhjetëra mijëra gjëra të tjera të tilla mund të gjejë njeriu që ai i porosit, që të mos bënin vrasje; prandaj i urdhëroi që as të mos hanin kafshë të mbytur.

O dashuria e Perëndisë për njeriun! Ndonëse e parashihte se s'do të nxirrnin asnjë dobi, ai prapë e bën pjesën e vet. Sepse «do të dërgoj», thotë, edhe këtë duke e ditur se do të vriteshin. Kështu që edhe me këtë u dënuan si gënjeshtarë, që thoshin kot «Nuk do të ishim bërë pjesëtarë me etërit tanë.» Sepse edhe këta vranë profetë madje brenda sinagogave të tyre, dhe nuk nderuan as vendin, as dinjitetin e atyre njerëzve. Sepse nuk vranë njerëz të rëndomtë, po profetë dhe të urtë, të cilëve s'mund t'u vinin asgjë në faj. Me këta ai nënkupton apostujt dhe ata pas tyre, sepse vërtet shumë vetë profetizuan. Pastaj, për t'ua rënduar frikën, thotë: «Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them: të gjitha këto do të bien mbi këtë brez», domethënë do t'i sjell të gjitha mbi kokat tuaja dhe do ta bëj hakmarrjen të rëndë. Sepse ai që e dinte se shumë vetë kishin mëkatuar, e prapë nuk u përmend, po vetë i kreu prapë po ato mëkate, e jo vetëm po ato, po edhe shumë më të rënda, me të drejtë do të meritonte të pësonte një ndëshkim shumë më të rëndë se ata. Sepse, ashtu si, po të donte, do të kishte fituar shumë, sikur të bëhej më i mirë nga shembujt e tyre, po ashtu, meqë vazhdoi pa u ndrequr, i nënshtrohet një hakmarrjeje më të rëndë; sepse pati më shumë paralajmërim nga ata që kishin mëkatuar më parë e ishin ndëshkuar, dhe prapë nuk nxori asnjë dobi.

3. Pastaj ai ia drejton fjalën qytetit, edhe kështu duke dashur t'i ndreqë dëgjuesit e vet, dhe thotë: «O Jerusalem, Jerusalem!» Ç'do të thotë përsëritja? Kjo është mënyra e atij që e mëshiron, e vajton dhe e do fort. Sepse, si me një grua të dashur, që gjithnjë qe dashur, po që e kishte përçmuar atë që e donte, dhe prandaj tani gati për t'u ndëshkuar, ai i përgjërohet, ndonëse tani është për t'i dhënë ndëshkimin. Këtë e bën edhe te profetët, me këto fjalë: «Thashë: ‹Kthehu tek unë›, dhe ajo nuk u kthye.»

Pastaj, pasi e thirri, i tregon edhe veprat e saj të përgjakura: «Ti që vret profetët dhe vret me gurë ata që të dërgohen, sa herë desha t'i mbledh bijtë e tu, dhe ju nuk deshët!», edhe kështu duke folur në mbrojtje të veprimeve të veta; me këto gjëra nuk më largove, as më shkëpute nga dashuria ime e madhe për ty, po dëshira ime qe, edhe kështu, jo një a dy herë, po shpesh të të tërhiqja te vetja. «Sepse sa herë desha t'i mbledh bijtë tuaj, ashtu si klloçka mbledh zogjtë e vet, dhe ju nuk deshët!» E këtë e thotë për të treguar se ata gjithnjë e shpërndanin veten me mëkatet e tyre. Dhe dashurinë e vet e tregon me këtë krahasim, sepse vërtet kjo krijesë është plot ngrohtësi në dashurinë për të vegjlit e vet. Dhe kudo te profetët gjendet po ky figurim i krahëve, edhe në këngën e Moisiut, edhe në Psalmet, duke treguar mbrojtjen dhe kujdesin e tij të madh.

«Po ju nuk deshët», thotë. «Ja, shtëpia juaj po ju lihet e shkretë», e zhveshur nga ndihma që vjen prej meje. Vërtet po ai ishte që edhe më parë i mbronte, i mbante bashkë e i ruante; vërtet po ai ishte që gjithnjë i qortonte. Dhe cakton një ndëshkim, që ata e kishin pasur gjithnjë tmerr; sepse ai shpallte rrënimin e plotë të shtetit të tyre. «Sepse po ju them, nuk do të më shihni më tash e tutje, derisa të thoni: ‹I bekuar është ai që vjen në emër të Zotit.›» Dhe kjo është gjuha e atij që do me zjarr, që me zjarr i tërheq te vetja me gjërat që do të vijnë, jo thjesht duke i paralajmëruar me të kaluarën; sepse këtu flet për ditën e ardhshme të Ardhjes së Dytë.

Ç'të themi, pra? A nuk e panë atë që nga ai çast? Po nuk është ajo orë që nënkupton me fjalën «tash e tutje», po koha deri në kryqëzimin e tij.

Sepse, meqë e akuzonin vazhdimisht për këtë, se ishte njëfarë perëndie rivale dhe armik i Perëndisë, ai i shtyn ta duan duke treguar se është në një mendje me Atin e vet; dhe tregon se është po ai që fliste te profetët. Prandaj edhe përdor po ato fjalë që përdorën profetët.

Dhe me këto la të kuptohej edhe Ngjalljen e tij, edhe Ardhjen e Dytë, dhe e bëri të qartë madje edhe për ata krejt jobesimtarë se atëherë, pa dyshim, do ta adhuronin. E si e bëri të qartë? Duke folur për shumë gjëra që do të ndodhnin më parë: se do të dërgonte profetë, se ata do t'i vrisnin, se kjo do të bëhej nëpër sinagogat, se do të pësonin të zezat më të mëdha, se shtëpia e tyre do të lihej e shkretë, se do të hiqnin gjëra më të rënda se kushdo, të tilla që s'ishin hequr kurrë më parë. Sepse të gjitha këto mjaftojnë t'i japin edhe më të pamendit e më kokëfortit një provë të qartë të asaj që do të ndodhte në ardhjen e tij.

Sepse do t'i pyes: A i dërgoi profetët dhe të urtët? A i vranë ata në sinagogën e tyre? A u la e shkretë shtëpia e tyre? A ra gjithë hakmarrja mbi atë brez? Është krejt e qartë se ashtu qe, dhe askush nuk e mohon. Ashtu, pra, si u bënë të gjitha këto, kështu do të bëhen edhe ato, dhe pa dyshim atëherë do të përulen.

Po prej kësaj nuk do të nxjerrin asnjë dobi për t'u mbrojtur, ashtu si nuk do të nxjerrin as ata që do të pendohen atëherë për jetën që bënë.

Prandaj, sa është koha, le të bëjmë të mirën. Sepse, ashtu si ata pastaj nuk nxorën asnjë dobi nga dituria e tyre, po ashtu as ne vetë s'do të nxjerrim nga pendimi për ligësinë tonë. Sepse as timonierit, kur anija i fundoset në det nga pakujdesia e tij, s'do t'i mbetet më asgjë për të bërë; as mjekut, kur i sëmuri iku nga kjo jetë. Secili prej tyre duhet, para fundit, të mendojë e të kryejë çdo gjë, që të mos bjerë në rrezik a në turp; po pas kësaj, gjithçka është e kotë.

Le të thërrasim, pra, edhe ne mjekë, sa jemi të sëmurë, të shpenzojmë para e të tregojmë kujdes të pandërprerë, që, pasi të ngrihemi nga vuajtja jonë, të ikim prej këtej të shëndoshë.

Dhe sa kujdes tregojmë për shërbëtorët tanë, kur u sëmuret trupi, aq le të tregojmë edhe për veten, kur na sëmuret shpirti. E vërtet, jemi më afër vetes sonë se shërbëtorëve, dhe shpirti ynë është më i nevojshëm se ata trupa; megjithatë, do të ishte mirë sikur të tregonim të paktën po aq kujdes. Sepse, po të mos e bëjmë këtë tani, kur të kemi shkuar, që atëherë s'do të mund të gjejmë më asgjë për t'u shfajësuar.

4. Kush është aq i mjerë, mund të thotë ndokush, sa të mos tregojë as kaq kujdes? Ja, pikërisht kjo është gjëja për t'u çuditur: që e çmojmë veten tonë kaq pak, sa e përbuzim veten më shumë se shërbëtorët tanë. Sepse, kur shërbëtorët tanë kapen nga ethet, thërrasim mjekë, i veçojmë në shtëpi dhe i detyrojmë t'u binden rregullave të asaj arti; e po t'i lënë pas dore këto, zemërohemi me ta dhe vëmë njerëz t'i mbikëqyrin, të cilët nuk i lënë ta ngopin dëshirën e tyre, edhe sikur këta ta kërkojnë; e po të thonë ata që kujdesen për këta të sëmurë se ilaçet duhen siguruar me çmim të lartë, pranojmë; dhe çfarëdo që të porosisin, i bindemi, dhe u paguajmë pagë për këto porosi.

Po kur jemi ne të sëmurë (ose më mirë, s'ka çast kur të mos jemi të sëmurë), as që thërrasim mjek, as që shpenzojmë para; po, sikur të bëhej fjalë për ndonjë horr, armik a hasëm, kështu e lëmë pas dore shpirtin tonë. E këto i them jo për të qortuar kujdesin që tregojmë për shërbëtorët, po ngaqë e quaj të udhës që të kujdesemi të paktën po aq për shpirtin tonë. E si të veprojmë? mund të pyesë ndokush. Kur të jetë i sëmurë, tregoja Pavlit; thirr Mateun; lëre Joanin të ulet pranë tij. Dëgjo prej tyre se ç'duhet të bëjmë kur jemi kështu të sëmurë; ata pa dyshim do të thonë dhe s'do të fshehin asgjë. Sepse nuk kanë vdekur, po rrojnë e flasin. Po a nuk ua vë veshin shpirti, i rënduar nga ethet? Detyroje ti, dhe zgjoje fuqinë e tij arsyetuese. Thirr profetët. S'ka nevojë t'u paguash para këtyre mjekëve, sepse as vetë nuk kërkojnë pagë për vete, as për ilaçet që përgatitin nuk të shtyjnë në shpenzime, veç lëmoshës; po në çdo gjë tjetër madje ta shtojnë pasurinë; kështu, fjala vjen, kur të kërkojnë të jesh i përmbajtur, të çlirojnë nga shpenzime të pavenda e të gabuara; kur të thonë të rrish larg dehjes, të bëjnë më të pasur. E sheh mjeshtërinë e mjekëve, që përveç shëndetit, të japin edhe pasuri? Ulu, pra, pranë tyre, dhe mëso prej tyre natyrën e sëmundjes sate. Fjala vjen, a e do pasurinë dhe fitimin e pangopur, ashtu si i sëmuri nga ethet do ujin? Atëherë dëgjoji këshillat e tyre. Sepse, ashtu si mjeku të thotë «Po të ndjekësh dëshirën tënde, do të vdesësh dhe do të pësosh këtë a atë», po ashtu edhe Pavli: «Ata që duan të pasurohen, bien në ngasje dhe në grackën e djallit, dhe në dëshira të marra e të dëmshme, që i mbytin njerëzit në shkatërrim e në humbje.»

Po a je i paduruar? Dëgjoje atë që thotë: «Edhe pak, dhe ai që vjen do të vijë, e nuk do të vonojë. Zoti është afër; mos u shqetësoni për asgjë»; dhe përsëri: «Trajta e kësaj bote po shkon.»

Sepse ai jo vetëm urdhëron, po edhe qetëson, siç i ka hije një mjeku. Dhe, ashtu si mjekët gjejnë diçka tjetër në vend të gjërave të ftohta, po ashtu edhe ky e kthen dëshirën në një drejtim tjetër. «A dëshiron të jesh i pasur?», thotë ai; le të jetë «në vepra të mira». A dëshiron të mbledhësh thesar? Nuk ta ndaloj aspak; vetëm le të jetë në Qiell.

Dhe, ashtu si mjeku thotë se e ftohta i dëmton dhëmbët, nervat, kockat, po ashtu edhe ai, më shkurt vërtet, se kujdeset për shkurtësinë, po shumë më qartë e më fuqishëm, thotë: «Sepse lakmia e parasë është rrënja e të gjitha të këqijave.»

Me çfarë, pra, duhet të shërbehet njeriu? Këtë e thotë edhe ai: me kënaqësinë me aq sa ke, në vend të lakmisë. «Sepse perëndishmëria, thotë, bashkë me kënaqësinë me aq sa ke, është fitim i madh.» Po nëse je i pakënaqur dhe do më shumë, dhe s'je ende në gjendje t'i flakësh të gjitha gjërat e tepërta, ai i thotë edhe atij që është kështu i sëmurë se si duhet t'i mbajë edhe këto gjëra. «Ata që gëzohen me pasurinë, le të jenë sikur të mos gëzoheshin; dhe ata që kanë, sikur të mos kishin; dhe ata që përdorin këtë botë, sikur të mos e keqpërdornin.»

E sheh se ç'gjëra porosit? A do të thërrasësh edhe një mjek tjetër përveç tij? Mua të paktën më duket mirë. Sepse këta mjekë nuk janë si ata të trupit, që shpesh, ndërsa rivalizojnë me njëri-tjetrin, e rëndojnë të sëmurin. Po jo kështu këta, sepse ata kanë parasysh shëndetin e të sëmurit, jo mendjemadhësinë e vet. Mos u tremb, pra, nga numri i tyre; një Mësues i vetëm flet në të gjithë, domethënë Krishti.

5. Shih, fjala vjen, edhe një tjetër që hyn e thotë gjëra të ashpra për këtë sëmundje, ose më mirë, është Mësuesi që flet me anë të tij: «Sepse nuk mund t'i shërbeni Perëndisë dhe mamonait.» «Po, thotë ndokush, e si do të bëhet kjo? Si do të heqim dorë nga dëshira?» Edhe këtë mund ta mësojmë prej tij. E si do ta dimë? Dëgjoje atë që thotë edhe këtë: «Mos mblidhni për veten thesare mbi dhe, ku tenja dhe ndryshku i prishin, dhe ku vjedhësit shpojnë e vjedhin.»

E sheh se si, me anë të vendit, me anë të gjërave që prishen atje, ai i shkëput njerëzit nga kjo dëshirë e këtushme dhe i ngul te Qielli, ku çdo gjë është e paprekshme? Sepse, po ta shpërngulni pasurinë tuaj atje ku as ndryshku, as tenja s'e prishin, as vjedhësit s'shpojnë e s'vjedhin, do ta dëboni edhe këtë sëmundje, edhe do ta vendosni shpirtin tuaj në begatinë më të madhe.

Dhe, bashkë me atë që thamë, ai sjell edhe një shembull për të të mësuar masën. Dhe, ashtu si mjeku, për të trembur të sëmurin, thotë se dikush vdiq nga uji i ftohtë, po ashtu edhe ai sjell të pasurin, që mundohej vërtet e dëshironte jetën dhe shëndetin, po nuk mund t'i arrinte, ngaqë ia kishte dhënë zemrën lakmisë, dhe iku duarbosh. E veç këtij, të tregohet prapë një tjetër nga një ungjillor tjetër: ai që ishte në mundim dhe s'ishte zot as për një pikë ujë. Pastaj, duke treguar se porositë e tij janë të lehta, thotë: «Shihni shpendët e qiellit.» Po, plot dhembshuri, nuk i lë as të pasurit të bien në dëshpërim. «Sepse ato që janë të pamundura te njerëzit, thotë, janë të mundura te Perëndia.» Sepse, edhe në qofsh i pasur, mjeku mund të të shërojë. Sepse ai nuk ta hoqi pasurinë, po të qenët skllav i pasurisë dhe dashamir i fitimit të pangopur.

E si, pra, mund të shpëtohet i pasuri? Duke i pasur të mirat e veta të përbashkëta me nevojtarët, si Jobi; le ta zhdukë nga shpirti dëshirën për më shumë e të mos kalojë kurrë përtej nevojës së vërtetë.

Bashkë me këta, ai të tregon edhe po atë tagrambledhës, që ishte rënduar keq nga ethet e lakmisë e u çlirua shpejt prej tyre. Sepse ç'ka më të ndyrë se një tagrambledhës? E megjithatë, ai njeri u bë i shkujdesur ndaj pasurisë, ngaqë iu bind rregullave të mjekut. Sepse ai vërtet ka për nxënës njerëz të tillë, që ishin të sëmurë nga po ato sëmundje si ne, dhe e rifituan shpejt shëndetin. Dhe na e tregon secilin, që të mos biem në dëshpërim. Shih të paktën këtë tagrambledhës. Vër re prapë një tjetër, një kryetar tagrambledhësish, që premtoi katërfish për gjithçka që kishte grabitur, dhe gjysmën e gjithçkaje që zotëronte, që të priste Jisuin.

Po a digjesh nga një dëshirë e tepruar për pasuri? Në vend të pasurisë sate, ki atë të të gjithë njerëzve. Sepse vërtet, thotë, të jap më shumë se ç'kërkon, duke të hapur shtëpitë e të pasurve në gjithë botën. «Sepse kushdo që ka lënë atë a nënë, a ara, a shtëpi, do të marrë njëqindfish.» Kështu jo vetëm do të gëzosh zotërime më të bollshme, po do ta heqësh krejt edhe këtë etje të rëndë, dhe do t'i durosh të gjitha me lehtësi; aq larg do të jesh nga lakmia për më shumë, sa shpesh s'do të kërkosh as gjërat e nevojshme. Kështu Pavli duron urinë, dhe nderohet më shumë sesa kur hante. Sepse edhe një mundës, kur ndeshet e fiton kurora, s'do të donte të hiqte dorë e të rrinte në prehje; dhe tregtari që ka nisur udhëtime nëpër dete s'do të dëshironte të rrinte pastaj në përtaci.

Prandaj edhe ne, po t'i shijojmë siç duhet frytet shpirtërore, që atëherë as që do t'i quajmë për gjë të gjërat e tashme, të kapluar nga dëshira për gjërat që do të vijnë si nga një dehje fort fisnike.

Le t'i shijojmë, pra, ato, që të çlirohemi edhe nga rrëmuja e gjërave të tashme, edhe të arrijmë të mirat që do të vijnë, me anë të hirit dhe të dashurisë për njeriun të Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia dhe pushteti, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.