Mateu 27:62-64

Kudo mashtrimi kthehet kundër vetes dhe, pa dashje, mbështet të vërtetën. Vër re. Duhej të besohej se ai vdiq, se u ngjall dhe se u varros, dhe të gjitha këto i sjellin në vend armiqtë e tij. Shih, sido që të jetë, se si këto fjalë dëshmojnë për secilën prej këtyre gjërave. «Kujtojmë», thonë ata, «se ai mashtrues tha, kur ishte ende gjallë» (pra atëherë kishte vdekur), «‹Pas tri ditësh ngjallem.› Urdhëro, pra, të vuloset varri» (pra ishte varrosur), «që të mos vijnë nxënësit e tij dhe ta vjedhin.» Kështu, po të vuloset varri, s'do të ketë asnjë dredhi. Sepse s'kishte si të ndodhte. Pra, prova e Ngjalljes së tij u bë e pakundërshtueshme pikërisht me atë që parashtruat ju. Sepse, meqë u vulos, s'pati dredhi. Po në s'pati dredhi dhe varri u gjet bosh, është e qartë se ai u ngjall, haptas e pa kundërshtim. A e sheh se si, edhe pa dashje, ata luftojnë për provën e së vërtetës?

Por vër re, të lutem, dashurinë e nxënësve për të vërtetën, se si nuk na fshehin asgjë nga ato që thonë armiqtë e tij, ndonëse ata përdorin fjalë fyese. Ja, sido që të jetë, ata madje e quajnë mashtrues, dhe këta nuk heshtin as për këtë.

Por këto tregojnë edhe egërsinë e tyre, që as në vdekjen e tij nuk hoqën dorë nga zemërimi, e njëkohësisht shpirtin e thjeshtë e të drejtë të këtyre burrave.

Por do të vlente të hetonim edhe atë pikë, se ku e tha ai: «Pas tri ditësh ngjallem»? Sepse askund nuk gjendet e thënë kaq qartë, por përkundrazi shembulli i Jonait. Prandaj ata e kishin kuptuar fjalën e tij dhe, me vullnetin e vet, vepruan me dredhi.

Ç'thotë atëherë Pilati? «Keni roje; sigurojeni sa të mundni. Dhe ata e siguruan varrin, duke vulosur gurin dhe duke vënë rojen.» Ai nuk i lë ushtarët të vulosin vetëm, sepse, duke i mësuar gjërat për Krishtin, nuk donte më të bashkëpunonte me ta. Por, që të shpëtonte prej tyre, e duron edhe këtë dhe thotë: «Vuloseni ju si të doni, që të mos e keni në dorë të fajësoni të tjerët.» Sepse, po ta kishin vulosur vetëm ushtarët, hebrenjtë do të kishin mundur të thoshin (ndonëse fjala do të ishte e pabesueshme dhe e rreme, por, ashtu siç e hodhën poshtë turpin në gjithçka tjetër, do të kishin mundur ta thoshin edhe këtë) se ushtarët, duke ia lënë trupin vjedhjes, u dhanë nxënësve rastin të trillonin ngjarjen e Ngjalljes së tij. Por tani, pasi e siguruan vetë, s'mund të thonë as edhe kaq.

A e sheh se si, pa dashje, ata mundohen për të vërtetën? Sepse ata vetë shkuan te Pilati, vetë kërkuan, vetë vulosën e vunë rojen, kështu që u bënë vetë paditës dhe përgënjeshtrues të njëri-tjetrit. E vërtet, kur do ta kishin vjedhur? Të shtunën? Po si? Sepse nuk ishte e lejuar as të dilnin. Edhe sikur ta shkelnin ligjin, si do të kishin guxuar të dilnin ata, kaq frikacakë siç ishin? Dhe si do të kishin mundur të bindnin turmën? Duke thënë çfarë? Duke bërë çfarë? Dhe nga ç'zell do të kishin dalë në mbrojtje të një të vdekuri? Duke pritur ç'shpërblim? Ç'shpagim? Kur e panë ende gjallë e sapo të kapur, ia mbathën; e pas vdekjes së tij, a ishte gjë e mundur të flisnin me guxim për të, po të mos ishte ngjallur? Dhe si do të ishin këto të arsyeshme? Se ata as nuk donin, as nuk mundnin të trillonin një ngjallje që s'kishte ndodhur, kjo duket qartë prej kësaj. Ai u foli gjatë për ngjalljen dhe thoshte vazhdimisht, siç e pohuan edhe vetë këta njerëz: «Pas tri ditësh ngjallem.» Po të mos ishte ngjallur, pra, është fare e qartë se këta njerëz do ta kishin urryer e nuk do të kishin dashur ta vishnin me një lavdi të tillë, ata që u mashtruan, u bënë armiq të një kombi të tërë për hir të tij e mbetën pa shtëpi e pa qytet, si njerëz të gënjyer që kishin rënë në rreziqet më të mëdha për shkak të tij. Se ata as nuk do të kishin mundur ta trillonin, po të mos ishte e vërtetë Ngjallja, kjo s'ka as nevojë për arsyetim.

Sepse te çfarë mbështeteshin? Te mprehtësia e arsyetimeve të tyre? Jo, nga të gjithë njerëzit ata ishin më të pamësuarit. Te bollëku i pasurive të tyre? Jo, s'kishin as shkop, as këpucë. Te fisnikëria e prejardhjes? Jo, ishin njerëz të rëndomtë, me paraardhës të rëndomtë. Te madhështia e atdheut? Jo, ishin nga vende të panjohura. Te numri i tyre? Jo, s'ishin më shumë se njëmbëdhjetë, dhe qenë shpërndarë. Te premtimet e Mësuesit të tyre? Ç'lloj premtimesh? Sepse, po të mos ishte ngjallur, as ato s'do t'u dukeshin të besueshme. Dhe si do t'i bënin ballë një populli të tërbuar? Sepse, po të mos duronte i pari i tyre fjalën e një gruaje që ruante derën, dhe po të ishin shpërndarë edhe të gjithë të tjerët sapo e panë të lidhur, si do t'u kishte shkuar në mend të vraponin deri në skajet e dheut e të mbillnin një tregim të trilluar ngjalljeje? Sepse, po të mos i qëndronte ai kërcënimit të një gruaje, e ata as edhe pamjes së prangave, si do të mund t'u qëndronin mbretërve, sundimtarëve dhe kombeve, atje ku ishin shpatat, skarat e zjarrit, furrat dhe dhjetë mijë vdekje çdo ditë, po të mos kishin ndihmën e fuqisë dhe të hirit të atij që u ngjall? U bënë aq shumë mrekulli e kaq të mëdha, e hebrenjtë s'ua vunë veshin asnjërës, por kryqëzuan atë që i bëri; a ishte gjë e mundur t'u besonin këtyre njerëzve, vetëm me një fjalë, për një ngjallje? Nuk është kështu, jo, s'është kështu, por fuqia e atij që u ngjall i solli në vend.

2. Por vër re, të lutem, dinakërinë e tyre, sa qesharake është. «Kujtojmë», thonë ata, «se ai mashtrues tha, kur ishte ende gjallë: ‹Pas tri ditësh ngjallem.›» Por, po të ishte mashtrues dhe të kishte nxjerrë gënjeshtra me mburrje, përse trembeni, vraponi andej-këndej dhe tregoni kaq zell? «Kemi frikë», përgjigjen, «se mos nxënësit e vjedhin dhe mashtrojnë turmën.» E prapë, kjo u tregua se s'ka fare gjasë. Megjithatë, ligësia është gjë ngatërrestare dhe e paturpshme, dhe rreket të bëjë atë që s'ka arsye.

Dhe urdhërojnë të sigurohet për tri ditë, sikur po ziheshin për mësime dhe të vendosur të provonin se edhe para asaj kohe ai ishte mashtrues; e shtrijnë ligësinë e tyre deri te varri i tij. Pikërisht për këtë, pra, u ngjall më herët, që të mos thoshin se foli rrejshëm dhe u vodh. Sepse kjo, Ngjallja e tij më herët, nuk linte shteg për asnjë akuzë, kurse po të ishte më vonë, do të ishte plot dyshim. Sepse vërtet, po të mos ishte ngjallur atëherë, kur ata rrinin aty e ruanin, por pasi të largoheshin, kur të kishin kaluar tri ditët, do të kishin pasur ç'të thoshin e ç'të kundërshtonin, ndonëse marrëzisht. Pikërisht për këtë, pra, e parapriu kohën. Sepse duhej që Ngjallja të ndodhte ndërsa ata rrinin pranë e ruanin. Prandaj ishte me vend të ndodhte brenda tri ditëve, sepse, po të kishte qenë kur ato të kishin kaluar dhe njerëzit të ishin larguar, puna do të shihej me dyshim. Ndaj i la edhe të vulosnin, siç kishin ndër mend, dhe ushtarë rrinin rrotull tij.

Dhe nuk e vrisnin mendjen që i bënin këto e që punonin ditën e shtunë, por synonin vetëm një gjë, qëllimin e tyre të lig, sikur me anë të tij do t'ia dilnin; gjë që ishte shenjë e një marrëzie të skajshme dhe e një frike që tani i kishte pushtuar keq. Sepse ata që e kapën kur ishte gjallë, kanë frikë prej tij kur ka vdekur. E megjithatë, po të kishte qenë thjesht njeri, do të kishin arsye të merrnin zemër. Por, që të mësonin se edhe kur ishte gjallë duroi me vullnetin e vet gjithçka që duroi, ja: një vulë, një gur dhe një roje, e prapëseprapë s'mundën ta mbanin. Por doli vetëm një përfundim: u përhap lajmi i varrimit dhe kështu u vërtetua Ngjallja. Sepse vërtet, ushtarë rrinin pranë, dhe hebrenjtë rrinë roje.

«Në mbarim të së shtunës, kur po zbardhte dita e parë e javës, erdhën Maria Magdalena dhe Maria tjetër për të parë varrin. Dhe ja, u bë një tërmet i madh. Sepse një engjëll i Zotit zbriti nga qielli, erdhi dhe rrokullisi gurin nga dera e varrit, dhe u ul mbi të. Fytyra e tij ishte si vetëtima, dhe rrobat e tij të bardha si bora.»

Engjëlli erdhi pas Ngjalljes. Përse, pra, erdhi dhe e hoqi gurin? Për shkak të grave, sepse ato vetë e kishin parë atëherë në varr. Prandaj, që të besonin se ai ishte ngjallur, e panë varrin bosh, pa trupin. Për këtë arsye e largoi gurin, për këtë arsye ndodhi edhe tërmeti, që ato të tundeshin e të zgjoheshin plotësisht. Sepse kishin ardhur për ta lyer me vaj, e këto ndodhnin natën, dhe ka gjasë që disa edhe të kishin rënë në kotje. E për ç'qëllim e arsye thotë: «Mos u trembni ju»? Së pari i çliron nga tmerri, e pastaj u flet për Ngjalljen. Dhe ky «ju» tregon dikë që u jep nder të madh, e lë të kuptohet se një ndëshkim i rëndë i pret ata që kishin guxuar të bënin atë që bënë të tjerët, po të mos pendoheshin. Sepse frika, do të thotë ai, s'është për ju, por për ata që e kryqëzuan.

Pasi, pra, i çliroi nga frika si me fjalët e tij, ashtu edhe me pamjen (sepse pamjen e tregoi të ndritshme, si prurës i lajmeve kaq të mira), vazhdoi e tha: «E di se kërkoni Jisuin e kryqëzuar.» Dhe s'ka turp ta quajë «të kryqëzuar», sepse kjo është më e madhja nga të gjitha bekimet.

«U ngjall.» Nga se duket kjo? «Siç tha.» Kështu që, sikur të mos doni të më besoni mua, do të thoshte ai, kujtoni fjalët e tij, e atëherë s'do të keni si të mos më besoni. Pastaj edhe një provë tjetër: «Ejani e shihni vendin ku ishte shtrirë.» Për këtë e kishte ngritur gurin, që edhe prej saj të merrnin provën. «Dhe u thoni nxënësve të tij se do ta shihni në Galile.» Dhe i përgatit ato të çojnë lajmin e mirë te të tjerët, gjë që më së shumti i bëri të besonin. Dhe me vend tha «në Galile», duke i liruar nga fatkeqësitë e rreziqet, që frika të mos u pengonte besimin.

«Dhe ikën nga varri me frikë e me gëzim.» Përse vallë? Kishin parë diçka të mahnitshme e të papritur: një varr bosh, atje ku më parë e kishin parë të shtrirë. Prandaj i kishte çuar në atë pamje, që të bëheshin dëshmitare të të dyja gjërave: si të varrit të tij, ashtu edhe të Ngjalljes së tij. Sepse ato menduan se askush s'do të kishte mundur ta merrte, kur aq ushtarë rrinin pranë tij, po të mos ishte ngjallur vetë. Për këtë arsye ato gëzohen e mrekullohen, dhe marrin shpërblimin e qëndrimit të gjatë pranë tij: të shohin të parat dhe të kumtojnë me gëzim jo vetëm atë që qe thënë, por edhe atë që panë me sytë e tyre.

3. Pra, pasi ikën me frikë e me gëzim, «ja, Jisui i takoi, duke thënë: ‹Gëzohuni!›». Por «ato e kapën për këmbësh» dhe, me gëzim e hare të tepërt, vrapuan drejt tij, e morën edhe me anë të prekjes një provë të pagabueshme dhe siguri të plotë të Ngjalljes. «Dhe iu falën.» Ç'thotë atëherë ai? «Mos u trembni.» Sërish ai vetë ua dëbon frikën, duke i hapur udhë besimit: «Po shkoni e u thoni vëllezërve të mi të shkojnë në Galile, dhe atje do të më shohin.» Vër re se si ai vetë u çon lajmin e mirë nxënësve të tij me anë të këtyre grave, duke i dhënë nder, siç e kam thënë shpesh, asaj gjinie që ishte çnderuar më së tepërmi, dhe duke e ngritur në shpresa të mira; dhe e shëron atë që ishte e sëmurë.

Ndoshta ndonjëri prej jush do të dëshironte të ishte si ato, të kapte këmbët e Jisuit; mundeni edhe tani, e jo vetëm këmbët e duart e tij, por të prekni edhe atë krye të shenjtë, duke marrë misteret e frikshme me ndërgjegje të pastër. Por jo vetëm këtu, por edhe atë ditë do ta shihni, duke ardhur me atë lavdi të patregueshme dhe me morinë e engjëjve, në qofshi të gatshëm të jeni të mëshirshëm; dhe do të dëgjoni jo vetëm këto fjalë, «Gëzohuni!», por edhe ato të tjerat: «Ejani, të bekuarit e Atit tim, trashëgoni mbretërinë e përgatitur për ju që përpara krijimit të botës.»

Bëhuni, pra, të mëshirshëm, që t'i dëgjoni këto fjalë; dhe ju, o gra që mbani ar, që patë vrapimin e këtyre grave, hiqni dorë më në fund, sado me vonesë, nga sëmundja e dëshirës për stoli të arta. Kështu, në doni t'u ngjani atyre grave, ndërroni stolitë që mbani dhe vishuni në vend të tyre me lëmoshë. Ç'dobi kanë, ju lutem, këta gurë të çmuar dhe këto rroba të qëndisura me ar? «Shpirti im», thoni ju, «gëzohet e kënaqet me këto.» Të pyeta për dobinë, e ti më thua dëmin. Sepse s'ka gjë më të keqe se të merresh me këto, të kënaqesh me to e të mbërthehesh pas tyre. Sepse më e hidhur është kjo skllavëri e rëndë, kur dikush gjen kënaqësi qoftë edhe në të qenët skllav. Sepse në ç'gjë shpirtërore do të tregohet ndonjëherë e kujdesshme siç duhet? Kur do t'i përbuzë, siç i ka hije, gjërat e kësaj bote ajo që e quan gjë të denjë për gëzim se është prangosur me ar? Sepse ai që rri në burg dhe ndihet i kënaqur, kurrë s'do të dëshirojë të lirohet; e po ashtu as kjo grua; por, si e zënë robinjë nga kjo dëshirë e ligë, ajo s'do të durojë as edhe të dëgjojë fjalë shpirtërore me dëshirën e kujdesin e duhur, e aq më pak të merret me punë të tilla.

Ç'dobi kanë, pra, këto stoli dhe ky luks? Të lutem. «Më pëlqejnë», thua ti. Sërish më fole për dëmin dhe shkatërrimin. «Por gëzoj edhe», thua, «shumë nder nga ata që më shohin.» Dhe ç'është kjo? Kjo është shkak për një shkatërrim tjetër, kur ngrihesh në kryelartësi, në arrogancë. Eja tani: meqë s'më tregove për ndonjë dobi, duro pak sa të të tregoj për të këqijat. Cilat janë, pra, të këqijat që rrjedhin prej tyre? Ankthi, që është më i madh se kënaqësia. Prandaj shumë nga ata që të shohin, e kam fjalën për më të trashët, marrin më shumë kënaqësi prej saj se ajo që e mban arin. Sepse ti stolisesh me ankth, kurse ata, pa këtë ankth, ushqejnë sytë.

Për më tepër, ka edhe të tjera: poshtërimi i shpirtit, të qenët shënjestër smire nga çdo anë. Sepse gratë e fqinjve, të thumbuara prej saj, armatosen kundër burrave të vet dhe ndezin kundër teje lufta të rënda. Bashkë me këto, gjithë koha e lirë dhe gjithë ankthi harxhohen për këtë send, kështu që njeriu nuk i përkushtohet me zell arritjeve shpirtërore, por mbushet me kryelartësi, arrogancë e mendjemadhësi, mbërthehet pas dheut, humbet krahët dhe, në vend të një shqiponje, bëhet qen a derr. Sepse, pasi ke hequr dorë të vështrosh lart nga qielli e të fluturosh atje, përkulesh nga toka si derri, duke u marrë me miniera e me shpella, me një shpirt burracak e të ulët. Po ti, kur shfaqesh, i kthen nga vetja sytë e njerëzve në treg? Ja pra, pikërisht për këtë s'duhet të mbash ar: që të mos bëhesh gjë për t'u parë nga të gjithë, e të mos hapësh gojët e shumë paditësve. Sepse asnjë nga ata që të shohin nuk të admiron, por të përqeshin: si grua që rendë pas stolive, si mburravece, si grua trupore. Dhe po të hysh në kishë, del pa fituar gjë tjetër veç vështrimesh të panumërta përqeshëse, sharjesh e mallkimesh, jo vetëm nga ata që të shohin, por edhe nga profeti. Sepse menjëherë Isaia, që ka zërin më gjëmues nga të gjithë, sapo të të shohë, do të thërrasë: «Kështu thotë Zoti kundër bijave fisnike të Sionit: sepse ecën me qafë të lartë e me shkelje syri, dhe, teksa ecin, tërheqin zvarrë rrobat e hedhin hapa të imët me këmbë; Zoti do t'ua heqë stolinë, dhe në vend të erës së këndshme do të ketë pluhur, e në vend të brezit të qëndisur, do të ngjeshesh me litar.»

Kaq për paraqitjen tënde madhështore. Sepse këto fjalë nuk u drejtohen vetëm atyre, por çdo gruaje që bën si ato. Dhe Pavli, bashkë me të, del si paditës, kur e porosit Timoteun t'i urdhërojë gratë «të mos stolisen me gërsheta të thurura, me ar, me margaritarë a me rroba të kushtueshme.» Kështu, kudo mbajtja e arit është e dëmshme, por sidomos kur hyn në kishë, kur kalon nëpër mes të varfërve. Sepse, edhe sikur të përpiqeshe me gjithë shpirt të ngrije një padi kundër vetes, s'do të mund të vishje veshje tjetër veç kësaj fytyre mizorie e pashpirtësie.

4. Mendo, sido që të jetë, sa barqe të uritur kalon pranë me këtë stoli, sa trupa të zhveshur me këtë shfaqje satanike. Sa më mirë do të ishte të ushqeje shpirtra të uritur, sesa të shposh butët e veshëve dhe të varësh prej tyre ushqimin e të varfërve të panumërt, kot e pa asnjë dobi. Si? A është lëvdatë të jesh i pasur? A është lavdërim të mbash ar? Edhe sikur këto t'i veshësh nga fitime të ndershme, prapëseprapë ajo që ke bërë është një akuzë shumë e rëndë kundër teje; po kur, për më tepër, vijnë nga pandershmëria, mendo se sa e madhe është.

Po a i do ti lëvdatat dhe nderin? Zhvishu, pra, nga kjo veshje qesharake, dhe atëherë të gjithë do të të admirojnë; atëherë do të gëzosh edhe nderin, edhe një kënaqësi të pastër; sepse tani, sido që të jetë, të mbulojnë me përqeshje, e vetë i shkakton vetes shumë shkaqe mërzie që lindin prej këtyre gjërave. Sepse, po të humbë ndonjë prej tyre, mendo sa të këqija lindin prej andej: sa shërbëtore rrihen, sa njerëz futen në hall, sa çohen në vdekje, sa hidhen në burg. Prej andej lindin gjyqe e padi, mallkime e akuza të panumërta: kundër gruas nga burri, kundër burrit nga miqtë e saj, kundër shpirtit nga vetja. «Po ai s'do të humbasë.» Së pari, kjo s'është gjë e lehtë të sigurohet; por edhe sikur të ruhet përherë i sigurt, vetë ruajtja sjell shumë ankth, kujdes e siklet, e asnjë dobi.

Sepse ç'dobi i vjen shtëpisë prej kësaj? Ç'përfitim ka vetë gruaja që e mban? Asnjë përfitim, por shumë pahijshmëri dhe akuza nga çdo anë. Si do të mundesh të puthësh këmbët e Krishtit e të kapesh pas tyre, e veshur kështu? Nga një stoli e tillë ai kthen fytyrën. Për këtë arsye pranoi të lindte në shtëpinë e marangozit, ose më mirë as në atë shtëpi, por në një kasolle e në një grazhd. Si do të mundesh, pra, ta sodisësh atë, kur s'ke bukurinë që i pëlqen syrit të tij, kur s'ke veshur stolinë që është e dashur para tij, por atë që është e urryer? Sepse ai që i afrohet nuk duhet të stoliset me rroba të tilla, por të vishet me virtyt.

Mendo, në fund të fundit, ç'janë këto gurë të çmuar. Asgjë tjetër përveç dheut e hirit. Përziej ujë me to, dhe bëhen baltë. Mendo dhe ki turp që baltën e bën zotëri mbi vete, duke braktisur çdo gjë, duke qëndruar pas saj, duke e mbartur e sjellë andej-këndej, madje edhe kur hyn në kishë, ku më së shumti duhet t'i ikësh. Sepse kisha nuk u ndërtua për këtë, që ti të shfaqësh brenda saj këtë pasuri, por pasurinë shpirtërore. Por ti, sikur të hyje në një kortezh madhështor, kështu stolisesh nga të gjitha anët, duke imituar gratë e skenës, dhe kështu mbart me shumicë atë grumbull qesharak.

Prandaj, të them ty, u bëhesh shkak dëmi shumë vetave; dhe, kur shpërndahet kuvendi, nëpër shtëpitë e tyre, në tryeza, mund të dëgjosh shumicën duke përshkruar këto gjëra. Sepse kanë reshtur së thëni «kështu e kështu tha profeti dhe apostulli», dhe përshkruajnë shtrenjtësinë e rrobave tuaja, madhësinë e gurëve tuaj të çmuar dhe gjithë pahijshmërinë tjetër të atyre që i mbajnë këto.

Kjo ju bën dorështrënguar në lëmoshë, ju e bashkë me ju edhe burrat tuaj. Sepse asnjëra nga ju s'do të pranonte lehtë të thyente një nga këto stoli për të ushqyer një të varfër. Sepse, kur ti do të parapëlqeje të vuaje vetë, sesa t'i shihje këto të bëra copë-copë, si do të ushqeje tjetrin me çmimin e tyre?

Sepse shumica e grave ndiejnë për këto sende si për disa qenie të gjalla, e jo më pak se për fëmijët e tyre. «Larg qoftë!», thua ti. Ma vërteto, pra, këtë; vërtetoje me veprat tuaja, sepse tani të paktën shoh të kundërtën. Sepse cila nga ato që janë zënë robinja krejtësisht, duke shkrirë këto gjëra, do të shpëtonte nga vdekja shpirtin e një fëmije? E pse them të një fëmije? Cila e ka shpëtuar shpirtin e vet me anë të tyre, kur po humbte? Përkundrazi, shumica e vënë atë në shitje për këto gjëra çdo ditë. E, po të ndodhë ndonjë sëmundje trupore, bëjnë gjithçka; por, po të shohin shpirtin të prishur, s'lodhen aspak, por rrinë pa kujdes si për shpirtin e fëmijëve, si për shpirtin e vet, veç që këto gjëra të mbeten e të ndryshken me kohë.

Dhe, ndërsa ti mban stoli që vlejnë dhjetë mijë talenta, gjymtyra e Krishtit s'ka as edhe ushqimin e nevojshëm. E, ndonëse Zoti i përbashkët i të gjithëve u ka dhënë njësoj të gjithëve nga qielli, nga gjërat qiellore dhe nga tryeza shpirtërore, ti nuk i jep atij as edhe nga gjërat që prishen, vetëm e vetëm që të mbetesh përgjithmonë e lidhur me këto pranga të rënda.

Prej andej të këqijat e panumërta, prej andej kurvëritë e burrave, kur ju i bëni gati të flakin vetëpërmbajtjen, kur i mësoni të kënaqen me ato gjëra me të cilat stolisen gratë lavire. Për këtë arsye zihen rob kaq shpejt. Sepse, po ta kishe mësuar atë t'i përbuzte këto gjëra dhe të kënaqej me dëlirësinë, me frikën e Perëndisë e me përulësinë, s'do të ishte kapur kaq lehtë nga shigjetat e kurvërisë. Sepse lavirja mund të stoliset kështu edhe më tepër se kaq, kurse me ato stolitë e tjera jo. Mësoje, pra, të kënaqet me ato stoli që s'i sheh dot te lavirja. E si do ta sjellësh në këtë zakon? Po të heqësh këto e të veshësh ato të tjerat, atëherë edhe burri yt do të jetë në siguri, edhe ti në nder, dhe Perëndia do të jetë dashamirës me ju, e të gjithë njerëzit do t'ju admirojnë, dhe do të arrini të mirat që do të vijnë, me anë të hirit dhe të njeridashjes së Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia dhe pushteti, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.