Luke 24:13–35

13And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. ¹⁴And they talked together of all these things which had happened. ¹⁵And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. ¹⁶But their eyes were holden that they should not know him. ¹⁷And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? ¹⁸And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto him, Art thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days? ¹⁹And he said unto them, What things? And they said unto him, Concerning Jesus of Nazareth, which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people: ²⁰And how the chief priests and our rulers delivered him to be condemned to death, and have crucified him. ²¹But we trusted that it had been he which should have redeemed Israel: and beside all this, to day is the third day since these things were done. ²²Yea, and certain women also of our company made us astonished, which were early at the sepulchre; ²³And when they found not his body, they came, saying, that they had also seen a vision of angels, which said that he was alive. ²⁴And certain of them which were with us went to the sepulchre, and found it even so as the women had said: but him they saw not. ²⁵Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ²⁶Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? ²⁷And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. ²⁸And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. ²⁹But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. ³⁰And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. ³¹And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. ³²And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? ³³And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, ³⁴Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. ³⁵And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread.

King James Version · public domain

Lluka 24:13–35

13Edhe dy veta prej atyreve tek ishinë dyke vaturë atë ditë ndë një fshat që quhej Emmaus, që ishte gjashtë-dhjetë stadhe lark nga Jerusalimi. ¹⁴Edhe ata flisninë ndër mest të-tyre për gjithë këto që kishinë ngjarë. ¹⁵Edhe kur po flisnin’ e haeshinë njëri me tjetrinë uafërua edhe vetë Jisuj, e ecënte bashkë me ata. ¹⁶Po syt’ e atyre mbaheshinë për të mos njohur’ atë. ¹⁷Edhe ay u tha atyre, Ç’janë këto fjalë që flitni njëri me tjatrinë dyke ecurë, edhe përse jini të vrërëtë? ¹⁸Edhe njëri, që e kishte emërinë Kleopë, upërgjeq e tha, Vetëmë ti qënke i huaj ndë Jerusalim, edhe s’paske marrë vesh se ç’janë bërë nd’atë ndër këto dit? ¹⁹Edhe ay u tha atyre, Cilatë? Edhe ata i thanë, Punët’ e Jisu Nazoreasit, i-cili qe njeri profit, i fortë ndë punë e ndë fjalë përpara Perëndisë edhe gjithë llauzit; ²⁰edhe si kryepriftërit’ edhe të-parëtë t’anë e dhanë ndër duar për dënim vdekjeje, edhe e kryqëzuanë. ²¹Edhe neve shprenimë, se ay ishte që kishte për të çpërblyerë Israilinë. Po mbi gjithë këto, sot ësht’ e treta ditë që kur se ubënë këto; ²²Po edhe ca gra prej nesh na habitnë, të cilatë vanë çpejt që me natë ndë varrt; ²³Edhe passi nukë gjetnë trupin’ e ati, erthnë dyke thënë, se kishinë parë edhe një të-dukur’ ëngjëjsh, të-cilëtë thanë, se ay rron. ²⁴Edhe ca nga t’anëtë vanë ndë varrt, edhe gjetnë kështu, sikundrë than’ edhe gratë; po atë nuk e panë. ²⁵Atëhere ay u tha atyre, O të marrë edhe të-mënuarë ndë zëmërët për të-besuarë gjith’ato që folnë profitëritë. ²⁶Nukë duhej të pësonte këto Krishti, edhe të hynte ndë lavdit të ti? ²⁷Edhe dyke zënë që nga Moisiu edhe që nga gjithë profitëritë, u sgithte atyre ato që ishinë shkruarë për atë ndëpër gjithë shkronjat. ²⁸Edhe uafërua ndë fshatt, që po vininë; Edhe ay ubë sikur kishte për të vaturë më tej. ²⁹Po ata e shtrënguanë tepërë, dyke thënë, Mbetu bashkë me ne, sepse është ndaj të-ngrysurë, edhe dita uthye. Edhe ay hyri për të mbeturë bashkë me ata. ³⁰Edhe si ndënji ndë mësallët bashkë me ata, mori bukënë, e bekoj, edhe e theu, edhe u’a ndau atyre. ³¹Atëhere uhapnë syt’ e atyre, edhe e njohnë; po ay humbi prej sysh t’atyre. ³²Edhe ata i thanë njëri tjatërit, Nukë digjej zëmëra jonë ndër ne, kur na fliste udhësë edhe na sgithte shkronjatë. ³³Edhe ungritnë nd’atë orë, edhe ukthyenë ndë Jerusalim, edhe gjetnë mbledhurë bashkë të dy-mbë-dhjetëtë, edhe ata që ishinë bashkë me ata, ³⁴Të-cilëtë thoshinë, Se me të-vërtetë Zoti ungjall, edhe uduk te Simoni. ³⁵Edhe ata prapë dëfteninë ç’punë u ngjanë udhësë, edhe si unjoh tek ata ndë të-thyerët të bukësë.

Kristoforidhi, Dhiata e Re Toskërisht 1879 · zotërim publik