Letra drejtuar Efesianëve
gnati, i quajtur edhe Theofor, Kishës që gjendet në Efes të Azisë, më e lumtura me të drejtë, e bekuar në madhështinë dhe në plotësinë e Perëndisë Atë, e paracaktuar që para fillimit të kohërave të jetë përherë për një lavdi të qëndrueshme e të pandryshueshme, e bashkuar dhe e zgjedhur me anë të Mundimit të vërtetë, sipas vullnetit të Atit dhe të Jisu Krishtit, Perëndisë tonë: lumturi e bollshme me anë të Jisu Krishtit dhe hiri i Tij i papërlyer!
Kapitulli I — Lëvdimi i Efesianëve
U njoha me emrin tuaj, tepër të dashur në Perëndinë, të cilin e keni fituar me anë të ushtrimit të drejtësisë, sipas besimit dhe dashurisë në Jisu Krishtin, Shpëtimtarin tonë. Si ndjekës të Perëndisë dhe të nxitur nga gjaku i Perëndisë, e kryet në përsosuri veprën që ju takonte. Sepse, kur dëgjuat se erdha i lidhur me pranga nga Siria për emrin dhe shpresën tonë të përbashkët (me shpresën se, me anë të lutjeve tuaja, do të më lejohej të luftoja me egërsirat në Romë, që kështu, me anë të martirizimit, të bëhesha vërtet nxënës i Atij «që e dha Veten për ne, dhuratë e fli te Perëndia»), [nxituat të vinit të më shihnit]. Prandaj e prita tërë shumicën tuaj në emër të Perëndisë, nëpërmjet Onisimit, njeriut me dashuri të patregueshme dhe peshkopit tuaj në mish, të cilin ju lutem, për Jisu Krishtin, ta doni, dhe që të gjithë të përpiqeni t'i ngjani atij. Dhe qoftë i bekuar Ai që ju ka dhuruar, meqë jeni të denjë, të keni një peshkop kaq të shkëlqyer.
Kapitulli II — Përgëzime dhe Përgjërime
Sa për bashkëshërbëtorin tim, Burrusin (dhjakonin tuaj sipas Perëndisë dhe të bekuar në çdo gjë), lutem që të qëndrojë edhe më gjatë, si për nderin tuaj, ashtu edhe për atë të peshkopit tuaj. Edhe Kroku, i denjë si për Perëndinë, ashtu edhe për ju, të cilin e prita si shfaqjen e dashurisë suaj, më ka përtërirë në çdo gjë, ashtu si do ta përtërijë edhe Ati i Zotit tonë Jisu Krisht; bashkë me Onisimin, Burrusin, Euplin dhe Fronton, nëpërmjet të cilëve ju pashë të gjithëve në dashuri. Gëzofsha përherë prej jush, në qoftë se jam vërtet i denjë për këtë. Prandaj është e udhës që ta lavdëroni në çdo mënyrë Jisu Krishtin, i cili ju ka lavdëruar, që me një bindje njëzëri «të bashkoheni në përsosuri në të njëjtin mendim e në të njëjtin gjykim, dhe të gjithë të thoni të njëjtën gjë për të njëjtën gjë», dhe që, duke iu nënshtruar peshkopit dhe presviterisë, të shenjtëroheni në çdo pikëpamje.
Kapitulli III — Nxitje për Bashkim
Nuk po ju jap urdhra, sikur të isha ndonjë njeri i madh. Sepse, ndonëse jam i lidhur me pranga për emrin [e Krishtit], ende nuk jam i përsosur në Jisu Krishtin. Sepse tani sapo po nis të bëhem nxënës, dhe po ju flas si bashkënxënësit e mi. Sepse më duhej të nxitesha nga ju në besim, në nxitje, në durim dhe në shpirtgjerësi. Por, meqë dashuria nuk më lë të hesht për ju, mora përsipër që së pari t'ju nxis të rendni të gjithë bashkë sipas vullnetit të Perëndisë. Sepse edhe Jisu Krishti, jeta jonë e pandashme, është vullneti [i shfaqur] i Atit; ashtu si edhe peshkopët, të vendosur kudo deri në skajet më të largëta [të dheut], janë të tillë me anë të vullnetit të Jisu Krishtit.
Kapitulli IV — Vijon e Njëjta Temë
Prandaj është e udhës që të rendni bashkë sipas vullnetit të peshkopit tuaj, gjë që edhe e bëni. Sepse presviteria juaj, me të drejtë e nderuar dhe e denjë për Perëndinë, i përshtatet peshkopit aq saktë sa i përshtaten telat harpës. Prandaj, në mirëkuptimin tuaj dhe në dashurinë tuaj harmonike, këndohet Jisu Krishti. Dhe ju, një nga një, bëhuni kor, që, të njëzëshëm në dashuri dhe duke marrë njëzëri këngën e Perëndisë, t'i këndoni me një zë Atit nëpërmjet Jisu Krishtit, që Ai edhe t'ju dëgjojë, edhe të kuptojë nga veprat tuaja se jeni vërtet gjymtyrët e Birit të Tij. Prandaj është e dobishme që të jetoni në një bashkim të paqortueshëm, që kështu të gëzoni përherë bashkësinë me Perëndinë.
Kapitulli V — Lëvdimi i Bashkimit
Sepse, në qoftë se unë, në këtë kohë kaq të shkurtër, gëzova një bashkësi të tillë me peshkopin tuaj (dua të them jo thjesht njerëzore, por të një natyre shpirtërore), sa më shumë ju quaj të lumtur ju që jeni bashkuar me të, ashtu si Kisha me Jisu Krishtin dhe si Jisu Krishti me Atin, që kështu gjithçka të pajtohet në bashkim! Askush të mos mashtrojë veten: në qoftë se dikush nuk është brenda altarit, mbetet pa bukën e Perëndisë. Sepse, në qoftë se lutja e një a dy vetave ka një fuqi të tillë, sa më shumë ajo e peshkopit dhe e gjithë Kishës! Prandaj ai që nuk mblidhet bashkë me Kishën, e ka shfaqur pikërisht me këtë krenarinë e tij dhe e ka dënuar veten. Sepse është shkruar: «Perëndia u kundërvihet krenarëve». Le të kujdesemi, pra, të mos i kundërvihemi peshkopit, që t'i nënshtrohemi Perëndisë.
Kapitulli VI — Nderoni Peshkopin si Vetë Krishtin
Tani, sa më shumë ta shohë dikush peshkopin duke heshtur, aq më shumë duhet ta nderojë atë. Sepse duhet ta presim secilin që i zoti i shtëpisë e dërgon të jetë përgjegjës i shtëpisë së Tij, ashtu si do të pritnim Atë që e dërgoi. Prandaj është e qartë se peshkopin duhet ta shohim ashtu si do të shihnim vetë Zotin. Dhe vërtet vetë Onisimi e lëvdon shumë rregullin tuaj të mirë në Perëndinë, se të gjithë jetoni sipas së vërtetës dhe se asnjë sekt nuk gjen strehë mes jush. As nuk i vini veshin askujt më shumë sesa Jisu Krishtit, që flet në të vërtetën.
Kapitulli VII — Ruhuni nga Mësuesit e Rremë
Sepse disa e kanë zakon të mbartin emrin [e Jisu Krishtit] me dredhi të ligë, ndërkohë që bëjnë gjëra të padenja për Perëndinë; prej tyre duhet të ikni si nga egërsirat. Sepse ata janë qen grabitqarë që kafshojnë tinëz; prej tyre duhet të ruheni, sepse janë njerëz që mezi shërohen. Ka një Mjek të vetëm, që zotëron edhe mish edhe frymë; edhe të bërë edhe të pabërë; Perëndi që gjendet në mish; jetë e vërtetë në vdekje; edhe prej Marisë edhe prej Perëndisë; së pari i pësueshëm e pastaj i papësueshëm, pikërisht Jisu Krishti, Zoti ynë.
Kapitulli VIII — Lëvdim i Përsëritur i Efesianëve
Le të mos ju mashtrojë, pra, askush, ashtu siç vërtet nuk mashtroheni, sepse i jeni kushtuar tërësisht Perëndisë. Sepse, meqë mes jush nuk ka asnjë grindje që t'ju mundojë, me siguri jetoni sipas vullnetit të Perëndisë. Unë jam shumë më poshtë se ju, dhe kam nevojë të shenjtërohem nga Kisha juaj e Efesit, kaq e nderuar në mbarë botën. Ata që janë të mishit nuk mund të bëjnë gjërat që janë shpirtërore, as ata që janë shpirtërorë gjërat që janë të mishit; ashtu si besimi nuk mund të bëjë veprat e mosbesimit, as mosbesimi veprat e besimit. Por edhe ato gjëra që i bëni sipas mishit janë shpirtërore, sepse gjithçka e bëni në Jisu Krishtin.
Kapitulli IX — Nuk u Vutë Veshin Mësuesve të Rremë
Megjithatë, kam dëgjuar për disa që kaluan andej te ju, me mësim të rremë, të cilëve nuk u lejuat të mbillnin mes jush, por i zutë veshët, që të mos i pranonit ato gjëra që mbilleshin prej tyre; sepse jeni gurë të tempullit të Atit, të përgatitur për ndërtesën e Perëndisë Atë, të ngritur lart me anë të mjetit të Jisu Krishtit, që është kryqi, duke përdorur si litar Frymën e Shenjtë, ndërsa besimi juaj ishte mjeti me të cilin u ngjitët dhe dashuria juaj ishte udha që të çonte lart te Perëndia. Ju, pra, si edhe të gjithë shokët tuaj të udhëtimit, jeni bartës të Perëndisë, bartës të tempullit, bartës të Krishtit, bartës të shenjtërisë, të stolisur në çdo pikëpamje me urdhërimet e Jisu Krishtit; për të cilin edhe ngazëllehem që u çmova i denjë, me anë të kësaj Letre, të bisedoj e të gëzohem bashkë me ju, sepse, për sa i përket jetës suaj të krishterë, nuk doni asgjë veç vetëm Perëndisë.
Kapitulli X — Nxitje për Lutje, Përulësi etj
Dhe lutuni pareshtur për njerëzit e tjerë. Sepse tek ata ka shpresë pendimi, që të arrijnë te Perëndia. Kujdesuni, pra, që ata të mësohen nga veprat tuaja, në mos me gjë tjetër. Jini të butë përballë zemërimit të tyre, të përulur përballë mburrjes së tyre; ndaj blasfemive të tyre përgjigjuni me lutjet tuaja; përballë gabimit të tyre, qëndroni të patundur në besim; dhe ndaj mizorisë së tyre, tregoni butësinë tuaj. Ndërkohë që kujdesemi të mos i imitojmë sjelljet e tyre, le të gjendemi vëllezër të tyre në çdo mirësi të vërtetë; dhe le të përpiqemi të jemi ndjekës të Zotit (kush u keqtrajtua më padrejtësisht se Ai, kush qe më i mjeruar, kush më i dënuar?), që kështu në ju të mos gjendet asnjë bimë e djallit, por të mbeteni në çdo shenjtëri e maturi në Jisu Krishtin, si për sa i përket mishit, ashtu edhe frymës.
Kapitulli XI — Nxitje për ta Pasur Frikë Perëndinë etj
Kohët e fundit kanë rënë mbi ne. Le të jemi, pra, me frymë nderimi dhe le t'i kemi frikë shpirtgjerësisë së Perëndisë, që ajo të mos kthehet në dënimin tonë. Sepse ose le të drojmë nga zemërimi që do të vijë, ose le të çmojmë hirin që shfaqet tani, njëra nga të dyja. Vetëm [në një mënyrë a në një tjetër] le të gjendemi në Krishtin Jisu drejt jetës së vërtetë. Larg Tij, asgjë të mos ju tërheqë. Për Të unë i mbart këto pranga, këto stoli shpirtërore, me anë të të cilave qofsha i ngjallur nëpërmjet lutjeve tuaja, prej të cilave përgjërohem të jem gjithnjë pjesëtar, që të gjendem në pjesën e të krishterëve të Efesit, të cilët përherë kanë qenë në një mendje me apostujt, me anë të fuqisë së Jisu Krishtit.
Kapitulli XII — Lëvdimi i Efesianëve
E di si kush jam, ashtu edhe kujt i shkruaj. Unë jam njeri i dënuar, ju keni gjetur mëshirë; unë jam nën rrezik, ju jeni vendosur në siguri. Ju jeni ata nëpërmjet të cilëve kalojnë ata që priten për hir të Perëndisë. Ju jeni futur në misteret e Ungjillit bashkë me Pavlin (të shenjtin, dëshmorin, me të drejtë më të lumturin), te këmbët e të cilit qofsha i gjetur kur të arrij te Perëndia; i cili në të gjitha Letrat e tij ju përmend në Krishtin Jisu.
Kapitulli XIII — Nxitje për t'u Mbledhur Shpesh për Adhurimin e Perëndisë
Kujdesuni, pra, të mblidheni shpesh, për të falënderuar Perëndinë dhe për të shpallur lëvdimin e Tij. Sepse, kur mblidheni shpesh në të njëjtin vend, shkatërrohen fuqitë e Satanait, dhe shkatërrimi që ai synon parandalohet nga bashkimi i besimit tuaj. Asgjë nuk është më e çmuar se paqja, me anë të së cilës i jepet fund çdo lufte, si në qiell, ashtu edhe në tokë.
Kapitulli XIV — Nxitje për Besim dhe Dashuri
Asnjë prej këtyre gjërave nuk ju fshihet, në qoftë se e zotëroni në përsosuri atë besim dhe atë dashuri ndaj Krishtit Jisu, që janë fillimi dhe fundi i jetës. Sepse fillimi është besimi, dhe fundi është dashuria. Këto të dyja, të lidhura pandashmërisht bashkë, janë prej Perëndisë, ndërsa të gjitha gjërat e tjera që nevojiten për një jetë të shenjtë vijnë pas tyre. Askush që [me të vërtetë] pohon besimin nuk mëkaton; as ai që zotëron dashurinë nuk urren askënd. Pema njihet nga fruti i saj; kështu ata që pohojnë se janë të krishterë do të njihen nga sjellja e tyre. Sepse tani nuk kërkohet vetëm pohimi, por që njeriu të gjendet deri në fund i patundur në fuqinë e besimit.
Kapitulli XV — Nxitje për ta Rrëfyer Krishtin me Heshtje po aq sa me Fjalë
Është më mirë që njeriu të heshtë dhe të jetë [i krishterë], sesa të flasë e të mos jetë i tillë. Është mirë të mësosh, në qoftë se ai që flet edhe vepron. Ka, pra, një Mësues të vetëm, i cili tha e u bë; ndërsa edhe ato gjëra që Ai i bëri në heshtje janë të denja për Atin. Ai që zotëron fjalën e Jisuit, është vërtet i aftë të dëgjojë edhe vetë heshtjen e Tij, që të jetë i përsosur dhe të veprojë ashtu si flet, edhe të njihet nga heshtja e tij. Nuk ka asgjë që t'i fshihet Perëndisë, por edhe vetë të fshehtat tona janë pranë Tij. Le t'i bëjmë, pra, të gjitha gjërat si njerëz që e kanë Atë të banuar në ne, që të jemi tempuj të Tij, dhe Ai të jetë në ne si Perëndia ynë, siç edhe është vërtet, dhe do të shfaqet përpara fytyrës sonë. Prandaj me të drejtë e duam Atë.
Kapitulli XVI — Fati i Mësuesve të Rremë
Mos u mashtroni, vëllezërit e mi. Ata që prishin familjet nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë. Në qoftë se, pra, ata që e bëjnë këtë sipas mishit kanë pësuar vdekjen, sa më shumë do të ndodhë kjo me atë që prish, me mësim të lig, besimin e Perëndisë, për të cilin u kryqëzua Jisu Krishti! I tilli, pasi të jetë ndotur [në këtë mënyrë], do të shkojë në zjarrin e përjetshëm, dhe po ashtu edhe kushdo që i vë veshin atij.
Kapitulli XVII — Ruhuni nga Mësimet e Rreme
Për këtë qëllim e lejoi Zoti të derdhet vaji erëmirë mbi kokën e Tij, që të frynte pavdekësinë në Kishën e Tij. Mos u lyeni me erën e keqe të mësimit të princit të kësaj bote; të mos ju marrë ai rob larg jetës që ju është vënë përpara. Dhe përse nuk jemi të gjithë të mençur, meqë kemi marrë njohjen e Perëndisë, që është Jisu Krishti? Përse humbasim marrëzisht, duke mos e njohur dhuratën që Zoti vërtet na e ka dërguar?
Kapitulli XVIII — Lavdia e Kryqit
Le të quhet shpirti im si asgjë për hir të kryqit, i cili është gur pengese për ata që nuk besojnë, kurse për ne shpëtim dhe jetë e përjetshme. «Ku është i urti? Ku është shqyrtuesi?» Ku është mburrja e atyre që quhen të mençur? Sepse Perëndia ynë, Jisu Krishti, sipas caktimit të Perëndisë, u ngjiz në barkun e Marisë, nga fara e Davidit, por me anë të Frymës së Shenjtë. Ai lindi dhe u pagëzua, që me anë të Mundimit të Tij të pastronte ujin.
Kapitulli XIX — Tri Mistere të Famshme
Tani, virgjëria e Marisë iu fsheh princit të kësaj bote, sikurse edhe lindja e saj dhe vdekja e Zotit; tri mistere të lavdishme, që u kryen në heshtje nga Perëndia. Si u shfaq, pra, Ai në botë? Një yll shkëlqeu në qiell mbi të gjithë yjet e tjerë, drita e të cilit qe e patregueshme, ndërsa risia e tij i mahniti njerëzit. Dhe të gjithë yjet e tjerë, bashkë me diellin dhe hënën, i bënë kor këtij ylli, dhe drita e tij ishte tejet më e madhe se e të gjithëve. Dhe u ndie një trazim se prej nga vinte kjo pamje e re, kaq e ndryshme nga çdo gjë tjetër [në qiej]. Që andej u shkatërrua çdo lloj magjie dhe u zhduk çdo lidhje ligësie; u zhduk padituria dhe u shfuqizua mbretëria e vjetër, ndërsa vetë Perëndia u shfaq në trajtë njeriu për ripërtëritjen e jetës së përjetshme. Dhe tani mori fillim ajo që ishte përgatitur nga Perëndia. Që atëherë e tutje gjithçka ishte në trazirë, sepse Ai kishte vënë ndër mend shfuqizimin e vdekjes.
Kapitulli XX — Premtim për një Letër Tjetër
Në qoftë se Jisu Krishti do të më lejojë me hir, nëpërmjet lutjeve tuaja, dhe në qoftë se është vullneti i Tij, atëherë, në një vepër të dytë të vogël që do t'ju shkruaj, do t'jua bëj edhe më të qartë [natyrën e] ekonomisë për të cilën kam nisur [të flas], lidhur me njeriun e ri, Jisu Krishtin, në besimin e Tij dhe në dashurinë e Tij, në vuajtjen e Tij dhe në ngjalljen e Tij. Sidomos [do ta bëj këtë], në qoftë se Zoti do të më bëjë të ditur se mblidheni një nga një, së bashku me anë të hirit, secili veç e veç, në një besim të vetëm dhe në Jisu Krishtin (i cili sipas mishit qe nga fara e Davidit, njëherësh Biri i njeriut dhe Biri i Perëndisë), që t'i bindeni peshkopit dhe presviterisë me mendje të pandarë, duke thyer një e të njëjtën bukë, e cila është ilaçi i pavdekësisë dhe kundërhelmi që na ruan nga vdekja, por [që bën] të jetojmë përgjithmonë në Jisu Krishtin.
Kapitulli XXI — Përfundim
Shpirti im qoftë për tuajin dhe për të atyre që, për nderin e Perëndisë, i dërguat në Smirnë; prej nga edhe po ju shkruaj, i falënderohem Zotit dhe e dua Polikarpin ashtu si ju dua ju. Më kujtoni, ashtu si edhe Jisu Krishti ju kujtoi ju. Lutuni për Kishën që është në Siri, prej nga po më çojnë të lidhur me pranga në Romë, unë që jam i fundit i besimtarëve që janë atje, ashtu si u çmova i denjë të zgjidhem për të shpallur nderin e Perëndisë. Qofshi shëndoshë në Perëndinë Atë dhe në Jisu Krishtin, shpresën tonë të përbashkët.
Shqip: përkthim nga anglishtja i tekstit të vitit 1885 (zotërim publik) · regjistri kishtar sipas KOASh-it