Letra drejtuar Magnezianëve
gnati, i quajtur edhe Theofor, [Kishës] së bekuar në hirin e Perëndisë Atë, në Jisu Krishtin, Shpëtimtarin tonë, në të cilin përshëndes Kishën që gjendet në Magnezia, pranë Meandrit, dhe i uroj bollëk lumturie në Perëndinë Atë dhe në Jisu Krishtin.
Kapitulli I — Arsyeja e shkrimit të letrës
Kur u njoftova për dashurinë tuaj hyjnore, të rregulluar aq mirë, u gëzova shumë dhe vendosa të kem përbashkësi me ju në besimin e Jisu Krishtit. Sepse, si dikush që u çmua i denjë për më të nderuarin ndër të gjithë emrat, me ato pranga që mbaj me vete, i përshëndes Kishat, në të cilat lutem për një bashkim si të mishit ashtu edhe të frymës së Jisu Krishtit (burimit të pandërprerë të jetës sonë) dhe të besimit e të dashurisë, të cilave nuk mund t'u parapëlqehet asgjë, por sidomos të Jisuit e të Atit, në të cilët, nëse i durojmë të gjitha sulmet e princit të kësaj bote dhe u shpëtojmë atyre, do të gëzojmë Perëndinë.
Kapitulli II — Gëzohem për lajmëtarët tuaj
Meqë, pra, pata nderin t'ju shoh nëpërmjet Damasit, peshkopit tuaj tejet të denjë, dhe nëpërmjet presviterëve tuaj të denjë, Basit e Apolonit, dhe nëpërmjet bashkëshërbëtorit tim, dhjakon Sotionit (miqësinë e të cilit e gëzofsha përherë!), meqenëse ai i nënshtrohet peshkopit si hirit të Perëndisë, dhe presviterisë si ligjit të Jisu Krishtit, [tani po ju shkruaj].
Kapitulli III — Nderoni peshkopin tuaj të ri
Tani, ju ka hije edhe juve që të mos silleni tepër lirshëm me peshkopin tuaj për shkak të moshës së tij të re, por t'i jepni çdo nderim, duke pasur parasysh fuqinë e Perëndisë Atë. Kështu kam parë të veprojnë edhe presviterë të shenjtë: nuk gjykojnë nxitimthi nga pamja e dukshme rinore [e peshkopit të tyre], por, si njerëz të matur në Perëndinë, i nënshtrohen atij, ose, më mirë të themi, jo atij, por Atit të Jisu Krishtit, peshkopit të të gjithëve ne. Prandaj është e udhës që ju t'i bindeni [peshkopit tuaj] pa asnjë hipokrizi, për nder të Atij që ka dashur [të veprojmë kështu]; sepse ai që nuk vepron kështu, nuk e mashtron [me një sjellje të tillë] peshkopin që duket, por kërkon të tallet me Atë që nuk duket. Dhe çdo sjellje e tillë nuk i drejtohet njeriut, por Perëndisë, që i njeh të gjitha të fshehtat.
Kapitulli IV — Disa veprojnë me ligësi pa peshkopin
Është e udhës, pra, jo vetëm të quhemi të krishterë, por edhe të jemi vërtet të tillë; ashtu si disa që i japin dikujt titullin e peshkopit, por bëjnë çdo gjë pa të. Njerëz të tillë më duken se s'kanë ndërgjegje të pastër, meqë nuk mblidhen bashkë me qëndrueshmëri sipas urdhërimit.
Kapitulli V — Vdekja është fati i gjithë të tillëve
Meqë, pra, të gjitha gjërat kanë një fund, dy këto gjëra na vihen përpara njëkohësisht: vdekja dhe jeta; dhe secili do të shkojë në vendin e vet. Sepse, ashtu si ka dy lloje monedhash, njëra e Perëndisë e tjetra e botës, dhe secila prej tyre mban të ngulitur mbi vete vulën e vet të veçantë, [kështu është edhe këtu]. Jobesimtarët janë të kësaj bote; kurse besimtarët mbajnë, në dashuri, vulën e Perëndisë Atë nëpërmjet Jisu Krishtit, nëpërmjet të cilit, nëse nuk jemi gati të vdesim në Mundimin e Tij, jeta e Tij nuk është në ne.
Kapitulli VI — Ruani harmoninë
Meqë, pra, nëpërmjet personave të sipërpërmendur e pashë gjithë shumicën tuaj në besim e në dashuri, ju nxis të përpiqeni t'i bëni të gjitha me një harmoni hyjnore, ndërsa peshkopi juaj kryeson në vend të Perëndisë dhe presviterët tuaj në vend të kuvendit të apostujve, së bashku me dhjakonët tuaj, që më janë shumë të dashur dhe që u është besuar shërbesa e Jisu Krishtit, i cili qe me Atin para fillimit të kohërave dhe në fund u shfaq. Ju të gjithë, pra, duke imituar të njëjtën sjellje hyjnore, nderoni njëri-tjetrin, dhe askush të mos e shohë të afërmin e vet sipas mishit, por duajeni vazhdimisht njëri-tjetrin në Jisu Krishtin. Le të mos ketë ndër ju asgjë që t'ju përçajë; por bashkohuni me peshkopin tuaj dhe me ata që ju kryesojnë, si figurë e si dëshmi e pavdekësisë suaj.
Kapitulli VII — Mos bëni asgjë pa peshkopin dhe presviterët
Ashtu, pra, si Zoti nuk bëri asgjë pa Atin, me të cilin ishte një, as vetë, as nëpërmjet apostujve, kështu edhe ju mos bëni asgjë pa peshkopin dhe presviterët. As mos u përpiqni që ndonjë gjë t'ju duket e arsyeshme e e drejtë kur jeni veç e veç; por, kur mblidheni bashkë në të njëjtin vend, le të jetë një lutje, një përgjërim, një mendje, një shpresë, në dashuri e në gëzim të papërlyer. Është një Jisu Krisht, dhe asgjë nuk është më e shkëlqyer se Ai. Prandaj vraponi të gjithë bashkë si drejt një tempulli të vetëm të Perëndisë, si te një altar i vetëm, si te një Jisu Krisht i vetëm, i cili erdhi prej një Ati të vetëm, është me Të dhe u kthye tek Ai.
Kapitulli VIII — Kujdes nga mësimet e rreme
Mos u gënjeni me mësime të huaja, as me përralla të vjetra, që s'sjellin dobi. Sepse, nëse jetojmë ende sipas ligjit hebraik, pranojmë se nuk e kemi marrë hirin. Sepse profetët më hyjnorë jetuan sipas Krishtit Jisu. Për këtë arsye edhe u përndoqën, duke qenë të frymëzuar nga hiri i Tij, që të bindnin plotësisht jobesimtarët se ka vetëm një Perëndi, i cili e shfaqi veten nëpërmjet Jisu Krishtit, Birit të Tij, që është Fjala e Tij e amshuar, që nuk buron nga heshtja dhe që në gjithçka i pëlqeu Atij që e dërgoi.
Kapitulli IX — Le të jetojmë me Krishtin
Nëse, pra, ata që u rritën në rendin e lashtë të gjërave kanë fituar një shpresë të re dhe nuk e mbajnë më të shtunën, por jetojnë sipas Ditës së Zotit, në të cilën edhe jeta jonë u ngjall sërish nëpërmjet Tij dhe nëpërmjet vdekjes së Tij, që disa e mohojnë; e nëpërmjet këtij misteri e fituam besimin, dhe prandaj durojmë, që të gjendemi nxënës të Jisu Krishtit, Mësuesit tonë të vetëm, si do të mund të jetojmë larg Tij, të cilit edhe vetë profetët, nxënës të Tij, e prisnin në Frymë si Mësuesin e tyre? Prandaj Ai që ata me të drejtë e prisnin, kur erdhi, i ngjalli prej së vdekurish.
Kapitulli X — Ruhuni nga judaizimi
Le të mos jemi, pra, të pandjeshëm ndaj mirësisë së Tij. Sepse, po të na shpërblente sipas veprave tona, do të pushonim së qeni. Prandaj, pasi u bëmë nxënës të Tij, le të mësojmë të jetojmë sipas parimeve të krishterimit. Sepse kushdo që quhet me ndonjë emër tjetër veç këtij, nuk është i Perëndisë. Hidhni tej, pra, tharmin e keq, të vjetër e të thartë, dhe shndërrohuni në tharmin e ri, që është Jisu Krishti. Kripohuni në Të, që të mos prishet askush ndër ju, sepse nga shija juaj do të njiheni. Është gjë e pakuptimtë të shpallësh Krishtin Jisu dhe të judaizosh. Sepse krishterimi nuk e përqafoi judaizmin, por judaizmi e përqafoi krishterimin, që çdo gjuhë që beson të mblidhet bashkë te Perëndia.
Kapitulli XI — I shkruaj këto për t'ju paralajmëruar
Këto gjëra [jua drejtoj], të dashurit e mi, jo se e di se ndonjëri prej jush ndodhet në një gjendje të tillë; por, si më i vogël se cilido prej jush, dëshiroj t'ju ruaj që më parë, që të mos bini në grepat e mësimit të kotë, por të arrini në sigurinë e plotë lidhur me lindjen, Mundimin dhe Ngjalljen, që ndodhën në kohën e qeverisjes së Ponc Pilatit, të cilat i kreu vërtet e me plot siguri Jisu Krishti, që është shpresa jonë, nga e cila askush prej jush mos u shmangtë kurrë!
Kapitulli XII — Ju jeni më të lartë se unë
Ju gëzofsha në çdo pikëpamje, në qoftë se jam vërtet i denjë! Sepse, ndonëse jam i lidhur me pranga, nuk jam i denjë të krahasohem me asnjërin prej jush që jeni të lirë. E di se nuk mbaheni me të madh, sepse e keni Jisu Krishtin brenda jush. Dhe aq më tepër, kur ju lëvdoj, e di se e ruani përulësinë e frymës; siç është shkruar: «I drejti është vetë paditësi i vetvetes.»
Kapitulli XIII — Qëndroni të patundur në besim dhe në bashkim
Përpiquni, pra, të forcoheni në mësimet e Zotit dhe të apostujve, që kështu gjithçka që bëni të shkojë mbarë si në mish ashtu edhe në frymë; në besim e në dashuri; në Birin, në Atin dhe në Frymën; në fillim e në fund; me peshkopin tuaj tejet të admirueshëm, me kurorën shpirtërore e thurur mirë të presviterisë suaj dhe me dhjakonët që janë sipas Perëndisë. Nënshtrohuni peshkopit dhe njëri-tjetrit, ashtu si Jisu Krishti Atit sipas mishit, dhe si apostujt Krishtit, Atit dhe Frymës; që kështu të ketë një bashkim si mishor ashtu edhe shpirtëror.
Kapitulli XIV — Kërkohen lutjet tuaja
Meqë e di se jeni plot me Perëndinë, ju nxita vetëm shkurt. Më kujtoni në lutjet tuaja, që të arrij te Perëndia; kujtoni edhe Kishën që është në Siri, prej nga nuk jam i denjë të marr emrin tim; sepse kam nevojë për lutjen tuaj të bashkuar në Perëndinë dhe për dashurinë tuaj, që Kisha që është në Siri të çmohet e denjë të freskohet nga Kisha juaj.
Kapitulli XV — Përshëndetje
Efesianët nga Smirna (prej nga po ju shkruaj edhe juve), që janë këtu për lavdinë e Perëndisë, ashtu si edhe ju, dhe që më kanë freskuar në çdo gjë, ju përshëndesin, bashkë me Polikarpin, peshkopin e smirnianëve. Edhe Kishat e tjera, për nder të Jisu Krishtit, ju përshëndesin. Qofshi mirë në harmoninë e Perëndisë, ju që keni fituar Frymën e pandashme, që është Jisu Krishti.
Shqip: përkthim nga anglishtja i tekstit të vitit 1885 (zotërim publik) · regjistri kishtar sipas KOASh-it