Joani 1:28, 29

«Këto u bënë në Betani, përtej Jordanit, ku Joani po pagëzonte. Të nesërmen sheh Jisuin duke ardhur drejt tij dhe thotë: Ja Qengji i Perëndisë, që ngre mëkatin e botës.»

[1.] Virtyt i madh është guximi dhe liria e fjalës, dhe të vësh çdo gjë tjetër më poshtë se rrëfimi i Krishtit; gjë kaq e madhe e kaq e admirueshme, sa Biri i Vetëmlindur i Perëndisë e rrëfen përpara Atit një njeri të tillë. E megjithatë shpërblimi është më se i drejtë: ti e rrëfen mbi tokë, Ai në qiell; ti përpara njerëzve, Ai përpara Atit e gjithë engjëjve.

I tillë ishte Joani, që nuk përfillte as turmën, as mendimin e njerëzve, as gjë tjetër që u përket atyre, po e shkelte tërë këtë nën këmbë dhe, me lirinë që i ka hija, u shpallte të gjithëve gjërat për Krishtin. Prandaj Ungjillori e shënon pikërisht vendin, që të tregojë guximin e lajmëtarit zëlartë. Sepse nuk qe në shtëpi, as në një cep, as në shkretëtirë, po në mes të turmës, pasi kishte zënë Jordanin, kur ishin të pranishëm të gjithë ata që pagëzoheshin prej tij (sepse hebrenjtë vërshonin tek ai teksa pagëzonte); atje qe që shpalli me zë të lartë atë rrëfim të mrekullueshëm për Krishtin, plot me ato mësime të larta, të mëdha e të fshehta, dhe se ai vetë nuk ishte i denjë t'i zgjidhte lidhësen e këpucës së Tij. Prandaj thotë: «Këto u bënë në Betani», ose, siç e kanë të gjitha kopjet më të sakta, «në Betabara». Sepse Betania nuk ishte «përtej Jordanit», as pranë shkretëtirës, po diku afër Jerusalemit.

I shënon vendet edhe për një arsye tjetër. Meqë nuk do të tregonte gjëra të kohëve të vjetra, po të tilla që kishin ndodhur pak kohë më parë, i bën dëshmitarë të fjalëve të veta ata që ishin të pranishëm e që kishin parë, dhe merr provë nga vetë vendet. Sepse, i sigurt se s'kishte shtuar asgjë nga vetja te ç'ishte thënë, po i kishte përshkruar gjërat thjesht e me vërtetësi ashtu si ishin, nxjerr një dëshmi nga vendet, e cila, siç thashë, s'do të ishte provë e zakonshme e vërtetësisë së tij.

«Të nesërmen sheh Jisuin duke ardhur drejt tij dhe thotë: Ja Qengji i Perëndisë, që ngre mëkatin e botës.»

Ungjillorët i ndanë periudhat kohore ndërmjet tyre; e Mateu, pasi e shkurtoi tregimin e kohës para se Joan Pagëzori të lidhej, nxiton drejt asaj që vjen më pas, kurse Ungjillori Joan jo vetëm që nuk e shkurton këtë periudhë, po ndalet më së shumti pikërisht mbi të. Mateu nuk thotë asgjë për rrethanat e ndërmjetme, si për fjalët e Joanit e për atë që dërguan e thanë hebrenjtë; pas kthimit të Jisuit nga shkretëtira, i shkurton të gjitha të tjerat dhe kalon menjëherë te burgu. «Sepse», thotë ai, «Jisui, kur dëgjoi» se Joani u tradhtua, «u largua që andej». Po Joani nuk vepron kështu. Ai hesht për udhëtimin në shkretëtirë, sepse e kishte përshkruar Mateu, po tregon çka ndodhi pas zbritjes nga mali; dhe, pasi kalon nëpër shumë rrethana, shton: «Sepse Joani nuk ishte hedhur ende në burg».

Po pse, thotë dikush, vjen tani Jisui tek ai? Pse vjen jo vetëm një herë, po edhe këtë të dytën? Sepse Mateu thotë se ardhja e Tij ishte e nevojshme për shkak të Pagëzimit: vetë Jisui shton se «kështu na ka hije të përmbushim çdo drejtësi». Po Joani thotë se Ai erdhi përsëri pas Pagëzimit, dhe e pohon këtu, sepse «Pashë», thotë ai, «Frymën duke zbritur nga qielli si pëllumb, edhe qëndroi mbi Të». Pse, pra, erdhi te Joani? Sepse nuk erdhi rastësisht, po shkoi posaçërisht tek ai. «Joani», thotë Ungjillori, «sheh Jisuin duke ardhur drejt tij». Atëherë përse vjen? Që, meqë Joani e kishte pagëzuar bashkë me shumë të tjerë, askush të mos mendonte se Ai kishte nxituar te Joani për të njëjtën arsye si të tjerët: për të rrëfyer mëkatet e për t'u larë në lumë për pendim. Për këtë vjen: t'i japë Joanit rastin ta ndreqë përsëri këtë mendim, sepse, duke thënë «Ja Qengji i Perëndisë, që ngre mëkatin e botës», ai e heq krejt dyshimin. Sepse është fare e qartë se Ai që është aq i pastër sa të lajë mëkatet e të tjerëve, nuk vjen të rrëfejë mëkate, po të japë rastin që ai lajmëtar i mrekullueshëm t'ua ngulitë më qartë atë që kishte thënë atyre që kishin dëgjuar fjalët e tij të mëparshme, e të shtojë të tjera veç tyre. Fjala «Ja» përdoret sepse shumë veta e kishin kërkuar prej kohësh, për shkak të atyre që ishin thënë. Prandaj, duke e treguar me gisht kur ishte i pranishëm, tha «Ja»: ky është Ai që u kërkua kaq gjatë, ky është «Qengji». E quan «Qengj» për t'u kujtuar hebrenjve profecinë e Isaisë dhe hijen nën ligjin e Moisiut, që t'i çonte më mirë nga figura te realiteti. Ai Qengj i Moisiut nuk ia hoqi menjëherë mëkatin askujt, kurse ky ia hoqi mëkatin gjithë botës; sepse, kur ajo ishte në rrezik të humbte, Ai e shpëtoi shpejt nga zemërimi i Perëndisë.

Vargu 30. «Ky është ai për të cilin thashë: Ai që vjen pas meje është më i parë se unë.»

[2.] A e sheh edhe këtu si e shpjegon fjalën «i parë»? Pasi e quajti «Qengj» dhe tha se «Ai ngre mëkatin e botës», atëherë shton se «Ai është më i parë se unë, sepse ishte përpara meje». Kështu tregon se kjo është ajo që do të thotë të jesh «i parë»: të marrësh mbi vete mëkatet e botës, «dhe të pagëzosh me Frymën e Shenjtë». «Sepse ardhja ime s'kishte tjetër qëllim veçse të shpallja Bamirësin e përbashkët të botës e të jepja pagëzimin me ujë; kurse Ai erdhi t'i pastronte të gjithë njerëzit e t'u jepte fuqinë e Ngushëlluesit.» «Ai është më i parë se unë», domethënë u shfaq më i ndritshëm se unë, «sepse ishte përpara meje». Le të turpërohen ata që kanë pranuar marrëzinë e Pavlit të Samosatës, kur i kundërvihen një të vërtete kaq të qartë.

Vargu 31. «Edhe nuk e njihja», thotë ai.

Këtu e bën dëshminë e vet të pacenueshme nga dyshimi, duke treguar se nuk vinte nga miqësia njerëzore, po ishte shkaktuar nga një zbulesë hyjnore. «Nuk e njihja», thotë ai. Si mund të ishe, atëherë, dëshmitar i besueshëm? Si do t'u mësosh të tjerëve, kur ti vetë s'e di? Ai nuk tha «Nuk e njoh», po «Nuk e njihja»; kështu, pikërisht në këtë mënyrë, do të tregohej më i besueshmi, sepse ç'arsye kishte të tregonte anësi ndaj dikujt që s'e njihte?

«Po që Ai t'i shfaqet Izraelit, prandaj erdha unë duke pagëzuar me ujë.»

Ai, pra, nuk kishte nevojë për pagëzim, dhe ajo larje s'kishte tjetër qëllim veçse t'u përgatiste të gjithë të tjerëve një udhë drejt besimit në Krishtin. Sepse ai nuk tha «që të pastroj ata që pagëzohen» ose «që t'i shpëtoj nga mëkatet e tyre», po «që Ai t'i shfaqet Izraelit». «Po pse, më thuaj, nuk mundi ai të predikonte pa pagëzim e të sillte turmat tek Ai?» Mirëpo në këtë mënyrë s'do të kishte qenë aspak e lehtë. Sepse nuk do të ishin mbledhur të gjithë bashkë, po të kishte qenë predikimi pa pagëzim; e s'do të kishin mësuar epërsinë e Tij nga krahasimi. Sepse turma nuk vinte për të dëgjuar fjalët e tij, po për ç'arsye? Që të «pagëzohej, duke rrëfyer mëkatet e veta». Po kur vinin, mësonin gjërat për Krishtin dhe ndryshimin e pagëzimit të Tij. Megjithatë, edhe ky i Joanit kishte më shumë dinjitet se ai i hebrenjve, prandaj të gjithë vraponin drejt tij; e prapëseprapë ishte i papërsosur.

«Si e njohe, atëherë?» «Nga zbritja e Frymës», thotë ai. Po përsëri, që askush të mos mendojë se ai kishte nevojë për Frymën ashtu si ne, dëgjoni si e heq dyshimin, duke treguar se zbritja e Frymës ishte vetëm për të treguar Krishtin. Sepse, pasi tha «Edhe nuk e njihja», shton: «Po Ai që më dërgoi të pagëzoj me ujë, Ai vetë më tha: Mbi atë që të shohësh Frymën duke zbritur e duke qëndruar mbi të, ai është që pagëzon me Frymën e Shenjtë».

A e sheh se kjo qe vepra e Frymës: të tregonte Krishtin? Dëshmia e Joanit, në të vërtetë, s'ishte për t'u dyshuar, po, duke dashur ta bënte edhe më të besueshme, e ngjit deri te Perëndia dhe Fryma e Shenjtë. Sepse, kur Joani dëshmoi një gjë kaq të madhe e të mrekullueshme, të tillë sa t'i mahniste të gjithë dëgjuesit, se Ai vetëm mori mbi vete mëkatet e gjithë botës e se madhështia e dhuratës mjaftonte për një shpengim kaq të madh, pastaj e vërteton këtë pohim. Dhe prova është se Ai është Biri i Perëndisë, se s'kishte nevojë për pagëzim, e se qëllimi i zbritjes së Frymës ishte vetëm ta bënte të njohur. Sepse Joani s'kishte fuqi të jepte Frymën, siç e tregojnë ata që u pagëzuan prej tij kur thonë: «Nuk kemi dëgjuar as që ka Frymë të Shenjtë.» Në të vërtetë, Krishti s'kishte nevojë për pagëzim, as për atë të Joanit as për ndonjë tjetër; po përkundrazi pagëzimi kishte nevojë për fuqinë e Krishtit. Sepse ajo që mungonte ishte bekimi më i lartë nga të gjithë: që ai që pagëzohej të çmohej i denjë për Frymën; këtë dhuratë të Frymës, pra, Ai e shtoi kur erdhi.

Vargu 32-34. «Edhe Joani dëshmoi, duke thënë: Pashë Frymën duke zbritur nga qielli si pëllumb, edhe qëndroi mbi Të. Edhe nuk e njihja, po Ai që më dërgoi të pagëzoj me ujë, Ai vetë më tha: Mbi atë që të shohësh Frymën duke zbritur e duke qëndruar mbi të, ai është që pagëzon me Frymën e Shenjtë. Edhe unë pashë, edhe dëshmova se ky është Biri i Perëndisë.»

E përsërit vazhdimisht «Nuk e njihja». Për ç'arsye dhe pse? Ai ishte i afërmi i Tij sipas mishit. «Ja», thotë engjëlli, «Elisaveta, e afërmja jote, edhe ajo ka mbetur me barrë me një djalë». Prandaj, që të mos dukej se tregonte anësi ndaj Tij për shkak të farefisnisë, e përsërit «Nuk e njihja». Dhe kjo ndodhi për arsye të drejtë, sepse e kishte kaluar gjithë kohën në shkretëtirë, larg shtëpisë së të atit.

Po si, atëherë: në qoftë se s'e njihte para zbritjes së Frymës dhe në qoftë se atëherë e njohu për herë të parë, si e ndaloi para pagëzimit, duke thënë «Unë kam nevojë të pagëzohem prej Teje, e Ti vjen tek unë?», kur kjo ishte provë se e njihte fort mirë? E megjithatë s'e kishte njohur më parë, për një kohë të gjatë, dhe me arsye të drejtë; sepse mrekullitë që ndodhën kur Ai ishte fëmijë, si ngjarjet e magëve e të tjera të ngjashme, kishin ndodhur shumë kohë më parë, kur vetë Joani ishte fare i vogël; dhe, meqë kishte kaluar shumë kohë ndërkaq, Ai me të drejtë ishte i panjohur për të gjithë. Sepse, po të kishte qenë i njohur, Joani s'do të kishte thënë: «Që Ai t'i shfaqet Izraelit, prandaj erdha duke pagëzuar».

[3.] Prej kësaj na mbetet e qartë se mrekullitë që thonë se i përkasin fëmijërisë së Krishtit, janë të rreme, trillime të disave që i nxjerrin në pah. Sepse, po të kishte nisur që në moshë të vogël të bënte mrekulli, as Joani s'do të kishte qenë i paditur për Të, as turma s'do të kishte pasur nevojë për një mësues që ta bënte të njohur. Po tani ai thotë se pikërisht për këtë ka ardhur, «që Ai t'i shfaqet Izraelit»; dhe për këtë arsye tha përsëri: «Unë kam nevojë të pagëzohem prej Teje». Më pas, si e njohu më saktë, ia shpalli turmës, duke thënë: «Ky është ai për të cilin thashë: Pas meje vjen një njeri që është më i parë se unë». Sepse «Ai që më dërgoi të pagëzoj me ujë» e më dërgoi për këtë qëllim, «që Ai t'i shfaqet Izraelit», Ai vetë ma zbuloi qysh para zbritjes së Frymës. Prandaj, qysh para se të vinte Ai, Joani tha: «Pas meje vjen ai që është më i parë se unë». Nuk e njihte para se të vinte në Jordan e të pagëzonte gjithë njerëzit, po kur Ai qe gati të pagëzohej, atëherë e njohu; dhe këtë e mësoi ngaqë Ati ia zbuloi Profetit, dhe Fryma ua tregoi hebrenjve kur Ai po pagëzohej, sepse pikërisht për hir të tyre ndodhi zbritja e Frymës. Sepse, që të mos përbuzej dëshmia e Joanit, i cili tha se «Ai ishte përpara meje», se «Ai pagëzon me Frymën» e se «Ai gjykon botën», Ati lëshon një Zë që shpall Birin, dhe Fryma zbret, duke e drejtuar atë Zë mbi kryet e Jisuit. Sepse, meqë njëri po pagëzonte e tjetri po pagëzohej, Fryma vjen të ndreqë mendimin që disa nga të pranishmit mund të formonin, se fjalët ishin thënë për Joanin. Kështu që, kur thotë «Nuk e njihja», flet për kohën e mëparshme, jo për atë afër pagëzimit të Tij. Përndryshe, si do ta kishte ndaluar, duke thënë «Unë kam nevojë të pagëzohem prej Teje»? Si do të kishte thënë fjalë të tilla për Të?

«Po», thotë dikush, «si nuk besuan, atëherë, hebrenjtë? Sepse nuk qe vetëm Joani ai që pa Frymën në trajtë pëllumbi». Ja pse: edhe po ta kishin parë, gjëra të tilla nuk kërkojnë vetëm sytë e trupit, po, më shumë se këta, shikimin e mendjes, që njerëzit të mos e merrnin krejt gjënë për një përfytyrim të kotë. Sepse, në qoftë se, kur e panë se bënte mrekulli, se prekte me duart e veta të sëmurët e të vdekurit dhe i kthente kështu në jetë e në shëndet, ishin aq të dehur nga ligësia sa të thoshin të kundërtën e asaj që panë, si do ta shkundnin mosbesimin vetëm me zbritjen e Frymës? Dhe disa thonë se nuk e panë të gjithë, po vetëm Joani dhe ata prej tyre që ishin më të prirur për mirë. Sepse, edhe sikur të ishte e mundur që me sy prej mishi të shihej Fryma duke zbritur në trajtë pëllumbi, prapë s'ishte për këtë medoemos e nevojshme që ngjarja të dukej për të gjithë. Sepse Zaharia pa shumë gjëra në trajtë të prekshme, po ashtu edhe Danieli e Ezekieli, dhe s'kishin njeri që t'i shihte bashkë me ta; edhe Moisiu pa shumë gjëra që s'i ka parë asnjë tjetër; as të gjithë nxënësit nuk e panë Metamorfozën në mal, as të gjithë njësoj nuk e panë Atë në kohën e Ngjalljes. Dhe këtë e tregon qartë Lluka, kur thotë se Ai iu shfaq «dëshmitarëve të zgjedhur që më parë prej Perëndisë».

«Edhe unë pashë, edhe dëshmova se ky është Biri i Perëndisë.»

Ku dëshmoi ai «se ky është Biri i Perëndisë»? E quajti vërtet «Qengj» e tha se Ai do të «pagëzonte me Frymën», po askund s'tha për Të «Biri i Perëndisë». Po Ungjillorët e tjerë nuk shkruajnë se ai (Joan Pagëzori) tha gjë pas pagëzimit; përkundrazi, pasi heshtën për kohën e ndërmjetme, përmendin mrekullitë e Krishtit që u bënë pas robërisë së Joanit, prej nga me arsye mund të hamendësojmë se këto dhe shumë të tjera janë lënë jashtë. Dhe këtë e ka pohuar vetë Ungjillori ynë, në fund të tregimit të tij. Sepse ata ishin aq larg nga trillimi i ndonjë gjëje të madhe për Të, sa gjërat që duket se sjellin turp, pikërisht ato i kanë shënuar të gjithë me një zë e me çdo përpikëri, dhe s'do të gjesh asnjë prej tyre që të lërë jashtë një rrethanë të tillë; kurse nga mrekullitë, disa ua kanë lënë të tjerëve t'i tregojnë, e disa i kanë kaluar të gjithë në heshtje.

Nuk e them këtë kot, po për t'iu përgjigjur paturpësisë së paganëve. Sepse kjo është provë e mjaftueshme e prirjes së tyre për të dashur të vërtetën, e se s'thonë asgjë për hatër. Dhe kështu, si edhe në mënyra të tjera, mund të armatoseni për ndeshjen e argumenteve me ta. Po kini kujdes. E çuditshme do të ishte që mjeku, ose këpucari, ose endësi, me një fjalë çdo mjeshtër, të dinte secili të mbronte drejt zanatin e vet, kurse ai që e quan veten të krishterë të mos ishte i zoti të jepte arsye për besimin e vet; e prapë, ato gjëra, po t'i lësh pas dore, sjellin vetëm dëm në pasurinë e njerëzve, kurse këto, po t'i lësh mënjanë, shkatërrojnë vetë shpirtrat tanë. E megjithatë e tillë është prirja jonë e mjerë, sa gjithë kujdesin ua japim të parave, kurse gjërat që janë të nevojshme e që janë themeli i shpëtimit tonë, sikur të kishin pak vlerë, i përbuzim.

[4.] Kjo është ajo që e pengon paganin të tallet shpejt me gabimin e vet. Sepse, kur ata, ndonëse mbështeten mbi një gënjeshtër, përdorin çdo mjet për të fshehur turpin e mendimeve të veta, kurse ne, shërbëtorët e së vërtetës, s'çelim dot as gojën, si të mos e dënojnë dobësinë e madhe të mësimit tonë? Si të mos dyshojnë se feja jonë është mashtrim e marrëzi? Si të mos e blasfemojnë Krishtin si mashtrues e gënjeshtar, që shfrytëzoi marrëzinë e shumicës për të çuar përpara mashtrimin e vet? E për këtë blasfemi kemi faj ne, sepse s'duam të rrimë zgjuar në argumentet për përshpirtshmërinë, po i quajmë të tepërta këto gjëra e kujdesemi vetëm për gjërat e kësaj bote. Ai që admiron një kërcimtar ose një garues me qerre, ose dikë që përleshet me egërsira, përdor çdo mundim e çdo dredhi që të mos dalë më keq në ndonjë grindje rreth tij, e thur lavdërime të gjata, teksa harton mbrojtjen kundër atyre që i gjejnë të meta, e hedh përqeshje pa numër mbi kundërshtarët; po kur parashtrohen argumentet për krishterimin, të gjithë ulin kokën, kruhen, gogësijnë e në fund tërhiqen si njerëz të përbuzur.

A nuk e meriton kjo një zemërim të tepërt, kur Krishti del më pak i nderuar në sytë tuaj se një kërcimtar? Sepse për gjërat që kanë bërë ata, ndonëse më të turpshme se çdo gjë, keni sajuar dhjetë mijë mbrojtje, kurse për mrekullitë e Krishtit, ndonëse i tërhoqën botën drejt Tij, s'duroni as të mendoni e as të kujdeseni fare. Ne besojmë në Atin, në Birin e në Frymën e Shenjtë, në Ngjalljen e trupave e në jetën e përjetshme. Në qoftë se tani ndonjë pagan thotë: «Ç'është ky Atë, ç'është ky Bir, ç'është kjo Frymë e Shenjtë? Si ju, që thoni se ka tre Perëndi, na akuzoni se kemi shumë perëndi?», ç'do të thoni? Ç'do të përgjigjeni? Si do ta zmbrapsni sulmin e këtyre argumenteve? Po ç'bëhet, në rast se, ndërsa ju heshtni, mosbesimtari parashtron përsëri këtë pyetje tjetër dhe thotë: «Ç'është, me një fjalë, ngjallja? A do të ngjallemi përsëri në këtë trup, apo në një tjetër, të ndryshëm nga ky? Po të jetë në këtë, ç'nevojë ka që ai të shpërbëhet?» Ç'do të përgjigjeni? Po ç'bëhet, në qoftë se thotë: «Pse erdhi Krishti tani e jo në kohët e vjetra? Vallë tani i pëlqeu të kujdesej për njerëzit, e gjatë gjithë atyre viteve që shkuan na përbuzi?» Ose po të bëjë pyetje të tjera veç këtyre, më shumë se këto? Sepse s'duhet të parashtroj shumë pyetje e të hesht për përgjigjet e tyre, që të mos dëmtoj kështu më të thjeshtët nga ju. Ajo që u tha tashmë mjafton për të shkundur gjumin tuaj. Pra, në qoftë se bëjnë këto pyetje dhe ju s'jeni fare në gjendje as t'i dëgjoni fjalët, a do të pësojmë, më thoni, vetëm një dënim të vogël, kur ne kemi qenë shkaku i një gabimi të tillë për ata që rrinë në errësirë? Do të kisha dashur, po të kishit kohë të mjaftueshme, t'ju sillja para syve tërë librin e njëfarë filozofi pagan të ndyrë, të shkruar kundër nesh, e atë të një tjetri më të hershëm, që kështu të paktën t'ju zgjoja e t'ju largoja nga plogështia juaj e tepruar. Sepse, po të rrinin ata zgjuar që të thoshin këto gjëra kundër nesh, ç'falje mund të meritojmë ne, në qoftë se as nuk dimë t'i zmbrapsim sulmet që na bëhen? Për ç'qëllim jemi nxjerrë përpara? A nuk e dëgjon apostullin që thotë: «Jini gati t'i jepni përgjigje kujtdo që ju kërkon arsye për shpresën që keni në ju»? Edhe Pavli nxit po ashtu, duke thënë: «Fjala e Krishtit le të banojë me bollëk në ju». Ç'përgjigjen për këtë ata që janë më përtacë se meshkujt e bletëve? «Lum çdo shpirt i thjeshtë» e «kush ecën me thjeshtësi, ecën me siguri». Sepse kjo është shkaku i çdo lloj të keqeje: se shumica nuk dinë ta zbatojnë drejt as dëshminë e Shkrimeve. Kështu, në këtë vend, shkruesi nuk kupton (me fjalën «i thjeshtë») njeriun që është i marrë ose që s'di asgjë, po atë që është i pastër nga ligësia, që nuk bën keq, që është i urtë. Po të mos ishte kështu, do të kishte qenë e kotë të thuhej: «Jini të mençur si gjarpërinjtë, e të thjeshtë si pëllumbat». Po pse t'i zë në gojë këto, kur fjala po më shkon krejt jashtë teme? Sepse, veç gjërave që u përmendën, edhe punë të tjera nuk i kemi në rregull, ato, dua të them, që kanë të bëjnë me jetën dhe me sjelljen tonë. Në çdo mënyrë jemi të mjerë e qesharakë, gjithnjë gati të gjejmë të meta te njëri-tjetri, po të ngathët për të ndrequr te vetja ato gjëra për të cilat qortojmë e fajësojmë të afërmin. Prandaj ju nxit që tani së paku t'i kushtojmë kujdes vetes e të mos mbetemi vetëm te gjetja e fajeve (kjo nuk mjafton për të pajtuar Perëndinë), po të tregojmë një ndryshim në çdo mënyrë sa më të shkëlqyer, që, pasi të kemi jetuar këtu për lavdinë e Perëndisë, të gëzojmë lavdinë që vjen; të cilën qoftë të na jepet ta arrijmë të gjithë, me anë të hirit dhe të njeridashurisë së Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia në jetë të jetëve. Amin.