Joani 6:16-18

«Edhe, kur ra mbrëmja, nxënësit e tij zbritën në det, hipën në një barkë dhe u nisën për matanë detit, drejt Kapernaumit. Edhe ishte errësirë tashmë, edhe Jisui ende nuk kishte ardhur tek ata. Edhe deti u ngrit nga një erë e madhe që frynte.»

[1.] Krishti kujdeset për të mirën e nxënësve të tij jo vetëm kur është i pranishëm me trup, po edhe kur ndodhet larg; sepse, meqë ka bollëk mjetesh e mjeshtërie, e arrin një e të njëjtin qëllim me veprime të kundërta. Vini re, për shembull, ç'ka bërë këtu. I lë nxënësit dhe ngjitet në mal; kurse ata, kur ra mbrëmja, zbritën në det. E pritën deri në mbrëmje, me shpresë se do të vinte tek ata; po, kur ra mbrëmja, s'duruan dot më të mos e kërkonin Mësuesin e tyre, aq e madhe ishte dashuria që i kishte pushtuar. Nuk thanë: «Tani është mbrëmje, edhe na zuri nata; ku të shkojmë? Vendi është i rrezikshëm, koha e pasigurt»; po, të shtyrë nga malli, hipën në barkë. Sepse jo më kot e ka përmendur Ungjillori edhe kohën, po që me anë të saj të tregonte ngrohtësinë e dashurisë së tyre.

Përse, pra, Krishti i lë të shkojnë e nuk shfaqet? Edhe, përsëri, përse ua tregon veten duke ecur i vetëm mbi det? Me të parën u mëson se ç'e keqe e madhe është të mbetesh pa të, edhe ua rrit mallin; me të dytën, përsëri, shfaq fuqinë e tij. Sepse, ashtu si në mësimin e tij nuk dëgjuan gjithçka bashkë me turmën, kështu edhe në rastin e çudive nuk i panë të gjitha bashkë me gjithë popullin, sepse ishte e nevojshme që ata që do të merrnin përsipër udhëheqjen e botës të kishin diçka më shumë se të tjerët. «Edhe ç'lloj çudirash», thotë ndokush, «panë ata më vete?» Metamorfozën në mal; këtë në det; edhe ato pas Ngjalljes, që janë të shumta e të rëndësishme. Edhe nga këto hamendësoj se pati edhe të tjera. Erdhën në Kapernaum pa asnjë lajm të sigurt, po me shpresë se do ta gjenin atje, ose edhe në mes të udhëtimit; këtë e nënkupton Ungjillori kur thotë se «ishte errësirë tashmë, edhe Jisui ende nuk kishte ardhur tek ata».

«Edhe deti u ngrit nga një erë e madhe që frynte.» Ç'bënë ata? U turbulluan, sepse kishte shkaqe të shumta e të ndryshme që i shtrëngonin të ishin kështu. Kishin frikë nga koha, sepse ishte errët; nga stuhia, sepse deti ishte ngritur; nga vendi, sepse nuk ishin afër tokës; po,

Vargu 19. «Kishin vozitur rreth njëzet e pesë stade.»

Edhe, së fundi, për shkak të çudisë së vetë ngjarjes, sepse,

«E shohin duke ecur mbi det.» Edhe kur u turbulluan fort,

Vargu 20. «U thotë atyre: ‹Jam unë, mos kini frikë.›»

Përse, pra, shfaqet? Që të tregojë se ishte ai që do ta bënte stuhinë të pushonte. Sepse këtë e ka treguar Ungjillori, kur thotë,

Vargu 21. «Deshën ta merrnin, edhe menjëherë barka arriti pranë tokës.»

Nuk u dha vetëm një kalim të sigurt, po edhe një kalim me erë të mbarë.

Turmës nuk ia tregon veten duke ecur mbi det, sepse çudia ishte tepër e madhe për dobësinë e tyre. Madje, edhe nxënësit nuk e panë gjatë duke e bërë këtë, po u shfaq e u tërhoq menjëherë. Kjo më duket se është një çudi tjetër nga ajo që gjendet te Mateu 14; edhe se është e ndryshme, kjo del qartë nga shumë arsye. Sepse ai i bën shpesh të njëjtat çudi, që shikuesit jo vetëm t'i mbajnë për tepër të çuditshme, po edhe t'i presin me besim të madh.

«Jam unë, mos kini frikë.» Sapo e tha këtë fjalë, ua dëboi frikën nga shpirtrat. Po një herë tjetër s'qe kështu; prandaj Pjetri tha: «Zot, në qofsh ti, urdhëromë të vij tek ti.» (Mateu 14:28.) Nga vjen, pra, që atëherë nuk e pranuan menjëherë këtë, kurse tani u bindën? Sepse atëherë stuhia vazhdonte të tundte barkën, kurse tani, me zërin e tij, kishte ardhur qetësia. Ose, në mos qoftë kjo arsyeja, është ajo tjetra që përmenda më parë: se, duke bërë shpesh të njëjtat çudi, e bënte të dytën të pranohej lehtë me anë të së parës. Po përse nuk hipi në barkë? Sepse donte ta bënte më të madhe mrekullinë, donte t'u zbulonte më haptas hyjninë e tij, edhe donte t'u tregonte se, kur më parë falënderoi, nuk e bëri ngaqë kishte nevojë për ndihmë, po duke iu përshtatur atyre. E lejoi stuhinë të ngrihej, që ta kërkonin përherë; e qetësoi stuhinë, që t'u bënte të njohur fuqinë e tij; nuk hipi në barkë, që ta bënte më të madhe mrekullinë.

Vargu 22. «Edhe njerëzit që ishin atje panë se s'kishte atje asnjë barkë tjetër veç asaj në të cilën kishin hyrë nxënësit, edhe se Jisui nuk hyri në barkë, po vetëm nxënësit e tij.»

Edhe përse është Joani kaq i saktë? Përse nuk tha thjesht se turmat, pasi kaluan të nesërmen, u larguan? Do të na mësojë diçka tjetër: se Jisui i lejoi turmat, në mos haptazi, të paktën fshehurazi, të dyshonin për atë që kishte ndodhur. Sepse «panë», thotë ai, «se s'kishte atje asnjë barkë tjetër veç njërës, edhe se Jisui nuk hyri në të bashkë me nxënësit e tij».

Vargu 24. Edhe, pasi hipën në barka nga Tiberiada, «erdhën në Kapernaum duke kërkuar Jisuin».

Ç'tjetër, pra, mund të dyshonin, veçse që kishte arritur atje duke kaluar detin më këmbë? Sepse s'ishte e mundur të thoshin se kishte kaluar me ndonjë barkë tjetër. Sepse «ishte një», thotë Ungjillori, «në të cilën hynë nxënësit e tij». Megjithatë, kur erdhën tek ai pas një mrekullie kaq të madhe, nuk e pyetën se si e kaloi detin, si arriti atje, as nuk u përpoqën të kuptonin një shenjë kaq të madhe. Po ç'thonë?

Vargu 25. «Mësues, kur erdhe këtu?»

[2.] Veçse në qoftë se ndokush pohon se «kur»-i këtu përdoret prej tyre në kuptimin «si». Po ia vlen edhe këtu të vëmë re paqëndrueshmërinë e nxitjeve të tyre. Sepse ata që thanë «Ky është ai profeti», ata që donin me ngulm «ta merrnin dhe ta bënin mbret», tani, kur e gjetën, nuk marrin asnjë vendim të tillë, po, pasi hodhën tej habinë e tyre, s'e admirojnë më për veprat e tij të mëparshme. E kërkuan ngaqë donin të shijonin përsëri një sofër si e para.

Hebrenjtë, të udhëhequr nga Moisiu, kaluan Detin e Kuq, po ai rast dallon shumë nga ky. Moisiu i bëri të gjitha me lutje dhe si shërbëtor, kurse Krishti me pushtet të plotë. Atje, kur fryu era e jugut, uji u tërhoq që t'i bënte të kalonin në tokë të thatë, po këtu çudia qe më e madhe. (Eksodi 14:21.) Sepse deti, duke ruajtur natyrën e vet, mbajti mbi sipërfaqen e tij Zotin e vet, e kështu i dha dëshmi Shkrimit që thotë: «Ai që ecën mbi det si mbi dysheme.» (Jobi 9:8.)

Edhe me arsye, kur po shkonte të hynte në Kapernaumin kokëfortë e të pabindur, bëri çudinë e bukëve, ngaqë donte të zbuste mosbindjen e tij jo vetëm me atë që ndodhi brenda qytetit, po edhe me çudirat që u bënë jashtë tij. Sepse a nuk mjaftonte, edhe për të zbutur çdo gur, që turma të tilla të vinin me aq zjarr në atë qytet? Megjithatë, ata s'kishin asnjë ndjenjë të tillë, po prapë dëshironin ushqim për trupin; për këtë edhe i qorton Jisui.

Të dashur, tani që i dimë këto, le ta falënderojmë Perëndinë për gjërat e ndjeshme, po shumë më tepër për gjërat shpirtërore; sepse i tillë është vullneti i tij, edhe pikërisht për hir të këtyre të fundit na jep të parat. Me anë të tyre, si të thuash, i tërheq ata më të papjekurit dhe u jep një mësim paraprak, sepse ende rrinë gojëhapur pas gjërave të botës. Po kur njerëz të tillë, pasi marrin këto gjëra të kësaj bote, prehen në to, atëherë qortohen e u vihet në faj. Sepse në rastin e të paralizuarit, Krishti deshi më parë të jepte atë që ishte shpirtërore, po ata që ishin të pranishëm nuk e duruan; sepse, kur tha «Të falen mëkatet e tua», ata thirrën: «Ky po blasfemon.» (Mateu 9:2.) Le të mos jemi, ju lutem, të tillë, po le t'i çmojmë më shumë gjërat shpirtërore. Përse? Sepse, kur gjërat shpirtërore janë me ne, s'vjen asnjë dëm nga mungesa e gjërave trupore; po kur ato mungojnë, ç'shpresë, ç'ngushëllim do të na mbetet atëherë? Prandaj është për këto që duhet ta thërrasim përherë Perëndinë dhe t'i lutemi për to. Edhe për të tilla na mësoi Krishti të lutemi; sepse, po ta shpalosim atë lutje, do të gjejmë se s'ka asgjë trupore në të, po gjithçka shpirtërore, edhe se qoftë ajo pjesa e vogël që duket sikur ka të bëjë me gjërat e ndjeshme, bëhet shpirtërore nga vetë mënyra. Sepse të na urdhërojë të mos kërkojmë më shumë se bukën tonë «të së nesërmes», domethënë «të përditshme», kjo do të tregonte një mendje shpirtërore dhe vërtet të urtë. Edhe vini re se ç'vjen përpara asaj: «U shenjtëroftë emri yt, ardhtë mbretëria jote, u bëftë vullneti yt, si në qiell, ashtu edhe në dhe»; pastaj, pasi përmend atë nevojë të përkohshme, e lë shpejt edhe na kthen përsëri te mësimi shpirtëror, kur thotë: «Falna fajet tona, sikurse edhe ne ua falim fajtorëve tanë.» Askund në lutje nuk vuri as pasuri, as lavdi, as sundim, po vetëm gjëra që ndihmojnë për të mirën e shpirtit; asgjë tokësore, po gjithçka qiellore. Në qoftë se, pra, na urdhërohet të rrimë larg gjërave të kësaj jete të tashme, si të mos jemi të mjerë e të gjorë, kur i kërkojmë Perëndisë ato gjëra që, edhe kur i kemi, na urdhëron t'i hedhim tej, që të na çlirojë nga shqetësimi për to, dhe për të cilat na urdhëron të mos lodhemi fare? Kjo është pikërisht «të flasësh fjalë të kota»; edhe prandaj s'arrijmë asgjë me lutjet tona. «Si, pra», thotë ndokush, «pasurohen të ligjtë, si të padrejtët e të ndyrët, grabitqarët e lakmitarët?» Jo ngaqë ua jep Perëndia (larg qoftë ky mendim!), po me anë të grabitjes, duke marrë më shumë se ç'u takon. «Edhe si i lejon Perëndia?» Ashtu si e lejoi atë të pasurin, duke e ruajtur për një ndëshkim më të madh. (Lluka 16:25.) Dëgjoni se ç'i thotë Abrahami: «Bir, ti i more të mirat e tua në jetën tënde, edhe Llazari po ashtu të këqijat; po tani ai ngushëllohet, kurse ti mundohesh.» Prandaj, që edhe ne të mos vijmë ta dëgjojmë atë zë duke rrojtur me rehati e me përtaci dhe duke grumbulluar mbi vete shumë mëkate, le të zgjedhim pasurinë e vërtetë dhe urtësinë e drejtë, që të fitojmë të mirat e premtuara; tek të cilat arrifshim të gjithë, me anë të hirit dhe të dashamirësisë së Zotit tonë Jisu Krisht, nëpërmjet të cilit e bashkë me të cilin i qoftë lavdia Atit dhe Frymës së Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.