Joani 6:26, 27

«Jisui u përgjigj dhe u tha: ‹Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them, ju më kërkoni, jo se patë çudirat, po se hëngrët nga bukët dhe u ngopët. Mos punoni për ushqimin që prishet, po për ushqimin që mbetet për jetë të përjetshme.›»

[1.] E buta dhe e ëmbla nuk është gjithnjë e dobishme, po ka raste kur mësuesit i duhen fjalë më të ashpra. Sepse, në qoftë se nxënësi është i ngathët dhe i trashë, atëherë, që t'ia prekim ngathtësinë deri në palcë, duhet ta zgjojmë me thumb. Edhe këtë e bëri Biri i Perëndisë si tani, ashtu edhe në shumë raste të tjera. Sepse, kur turmat erdhën, e gjetën Jisuin dhe, duke e lajkatuar, i thoshin: «Mësues, kur erdhe këtu?». Ai u përgjigjet ashpër, për të treguar se nuk kërkon nder prej njerëzve, po sheh vetëm një gjë, shpëtimin e tyre. Donte t'i ndreqte jo vetëm kështu, po edhe duke ua zbuluar e nxjerrë në shesh mendimet. Sepse ç'thotë ai? «Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them» (duke folur me pohim e me vërtetim), «ju më kërkoni, jo se patë çudira, po se hëngrët nga bukët dhe u ngopët.» Me këto fjalë ai i qorton e i kritikon, po jo aq befas a ashpër, veçse me kursim të madh. Sepse nuk thotë: «O grykës e skllevër të barkut, bëra kaq çudira, e ju kurrë nuk më ndoqët, as u mrekulluat me veprat e mia»; po me butësi e me ëmbëlsi, diçka në këtë mënyrë: «Ju më kërkoni, jo se patë çudira, po se hëngrët nga bukët dhe u ngopët»; duke folur jo vetëm për çudinë e shkuar, po edhe për atë të tashme. «Nuk qe», thotë ai, «çudia e bukëve ajo që ju mahniti, po të ngopurit.» Edhe se këtë nuk e tha për ta me hamendje, e treguan menjëherë, sepse pikërisht për këtë erdhën për të dytën herë, sikur do të shijonin po atë ushqim si më parë. Prandaj thanë: «Etërit tanë hëngrën manë në shkretëtirë.» Përsëri e tërheqin te ushqimi trupor, që ishte akuza dhe faji kryesor kundër tyre. Por ai nuk mbetet vetëm te qortimet, veçse shton edhe mësimin, duke thënë: «Mos punoni për ushqimin që prishet, po për ushqimin që mbetet për jetë të përjetshme.»

«Të cilin jua jep Biri i Njeriut; sepse këtë e vulosi Perëndia Ati.»

Ajo që thotë, është e këtij lloji: «Mos e çmoni këtë ushqim tokësor, po atë shpirtëror.» Po, meqenëse disa nga ata që duan të rrojnë pa bërë asgjë e kanë keqpërdorur këtë thënie, sikur Krishti do ta hiqte krejt punën, është me vend të themi diçka për ta. Sepse ata, si të thuash, shpifin kundër gjithë krishterimit dhe bëjnë që të përqeshet për shkak të përtacisë. Po së pari duhet të përmendim atë thënie të Pavlit. Ç'thotë ai? «Kujtoni Zotin, si tha: ‹Është më e bekuar të japësh sesa të marrësh›.» (Veprat 20:35) Po si mund të japë ai që s'ka? Atëherë, si i thotë Jisui Martës: «Ti shqetësohesh e trazohesh për shumë gjëra, po një gjë është e nevojshme, edhe Maria zgjodhi pjesën e mirë»? (Lluka 10:41-42); edhe përsëri: «Mos u shqetësoni për të nesërmen.» (Mateu 6:34) Sepse tani duhet t'i zgjidhim të gjitha këto pyetje, jo vetëm që të frenojmë njerëzit që duan të rrinë kot, po edhe që fjalët e Perëndisë të mos duken sikur sjellin gjëra që kundërshtojnë njëra-tjetrën.

Pavli, në një vend tjetër, thotë: «Po ju lutemi, vëllezër, të shtoheni gjithnjë e më shumë, të përpiqeni të rrini të qetë dhe të bëni punën tuaj, që të ecni me ndershmëri ndaj atyre që janë jashtë» (1 Thesalonikasve 4:10-12); edhe përsëri: «Ai që vidhte, të mos vjedhë më, po më mirë le të mundohet, duke punuar me duart e veta, që të ketë ç't'i japë atij që ka nevojë.» (Efesianëve 4:28) Këtu apostulli nuk urdhëron thjesht «puno», po të punosh aq me forcë e me mund, sa të kesh prej andej diçka për t'u dhënë të tjerëve. Edhe në një vend tjetër po ai thotë përsëri: «Këto duar u shërbyen nevojave të mia dhe atyre që ishin me mua.» (Veprat 20:34) Edhe kur u shkruante korinthianëve, tha: «Cili është, pra, shpërblimi im? Që, kur predikoj Ungjillin, ta bëj falas Ungjillin e Krishtit.» (1 Korinthianëve 9:18) Edhe kur ishte në atë qytet, qëndroi bashkë me Akuilën dhe Priskilën, «edhe punonte, sepse për mjeshtëri ishin bërës çadrash.» (Veprat 18:3)

Këto vende tregojnë një kundërshti edhe më të prerë sa i takon shkronjës; prandaj tani duhet të paraqesim zgjidhjen. Ç'duhet, pra, të përgjigjemi? Se «të mos shqetësohesh» nuk do të thotë «të mos punosh», po «të mos jesh i gozhduar pas gjërave të kësaj jete»; domethënë, të mos kesh merak për rehatinë e së nesërmes, po ta çmosh atë si të tepërt. Sepse dikush mund të mos bëjë asnjë punë e prapë të mbledhë thesar për të nesërmen; edhe dikush mund të punojë e prapë të mos shqetësohet për asgjë; sepse shqetësimi dhe puna nuk janë e njëjta gjë. Njeriu nuk punon se i beson punës së vet, po «që t'i japë atij që ka nevojë». Edhe ajo që iu tha Martës nuk ka të bëjë me veprat e me punën, po me këtë: se e kemi për detyrë të njohim kohën e duhur dhe të mos e harxhojmë me gjëra trupore atë kohë që i takon dëgjimit. Kështu, Krishti nuk i tha ato fjalë për ta shtyrë drejt «përtacisë», po për ta lidhur fort pas dëgjimit. «Erdha», thotë ai, «që t'ju mësoj gjërat e nevojshme, po ti shqetësohesh për një vakt. A do të më presësh e të më shtrosh një tryezë të shtrenjtë? Ofromë një mikpritje tjetërfare: dëgjomë me gatishmëri dhe imito mallin që ka motra jote për të mësuar.» Këtë nuk e tha për t'i ndaluar mikpritjen (larg qoftë! si mund të ishte kështu?), po për të treguar se, në kohën e dëgjimit, ajo s'duhej të merrej me gjëra të tjera. Sepse fjala «Mos punoni për ushqimin që prishet» nuk është fjala e dikujt që nënkupton se duhet të rrimë kot (në të vërtetë, pikërisht kjo është «ushqimi që prishet», sepse përtacia mëson çdo ligësi), po se duhet të punojmë e të japim. Ky është ushqim që nuk prishet kurrë; po, në qoftë se dikush rri kot e është grykës dhe kujdeset për rehatinë, ai punon për «ushqimin që prishet». Kështu edhe, në qoftë se dikush me punën e vet ushqen Krishtin, i jep të pijë dhe e vesh, kush do të ishte aq i pamend e i çmendur sa të thoshte se ky njeri punon për ushqimin që prishet, kur për këtë ka premtimin e mbretërisë që do të vijë e të atyre të mirave? Ky ushqim qëndron përjetë. Po atëherë, meqë turmat nuk e çmonin ndyrësinë, as kërkonin të mësonin kush ishte ai që bënte këto gjëra e me ç'fuqi, po donin vetëm një gjë, të mbushnin barkun pa punuar, Krishti me të drejtë e quajti një ushqim të tillë «ushqim që prishet». «Ua ushqeva», thotë ai, «trupat, që pas kësaj të kërkoni atë ushqim tjetër që qëndron, që ushqen shpirtin; po ju përsëri vraponi pas asaj që është tokësore. Prandaj nuk e kuptoni se unë nuk ju çoj drejt këtij ushqimi të papërsosur, po drejt atij që jep jo jetë të përkohshme, po jetë të përjetshme, që ushqen jo trupin, po shpirtin.» Pastaj, pasi tha fjalë kaq të mëdha për veten dhe pohoi se do ta jepte këtë ushqim, ai ia ngarkon Atit dhënien, që fjala e thënë të mos u bëhej pengesë dhe që të bëhej e besueshme thënia e tij. Sepse, pasi tha: «Të cilin do t'jua japë Biri i Njeriut», shton: «Këtë e vulosi Perëndia Ati», domethënë «e dërgoi për këtë qëllim, që t'ju sjellë ushqimin». Kjo thënie pranon edhe një tjetër shpjegim; sepse në një vend tjetër Krishti thotë: «Ai që dëgjon fjalët e mia, i vuri vulën se Perëndia është i vërtetë» (kap. 3:33), domethënë «e tregoi në mënyrë të pamohueshme». Edhe këtu, më duket se shprehja e nënkupton pikërisht këtë, sepse «Ati e vulosi» nuk është gjë tjetër veçse «e shpalli», «e zbuloi me dëshminë e tij». Në të vërtetë, ai e shpalli edhe vetë veten, po, meqë po u fliste hebrenjve, solli dëshminë e Atit.

[2.] Le të mësojmë, pra, të dashur, t'i kërkojmë Perëndisë ato gjëra që na ka hije t'ia kërkojmë. Sepse ato gjërat e tjera, dua të them ato që i përkasin kësaj jete, sido që të dalin, nuk mund të na bëjnë asnjë dëm; sepse, në qoftë se jemi të pasur, vetëm këtu do të shijojmë rehatinë tonë; edhe në qoftë se biem në varfëri, s'do të pësojmë asgjë të tmerrshme. Sepse as shkëlqimet, as dhimbjet e kësaj jete nuk kanë fuqi të madhe, qoftë për të na trishtuar, qoftë për të na kënaqur; janë të pavlera dhe rrëshqasin fort shpejt. Prandaj me të drejtë quhen «udhë», sepse kalojnë dhe, për nga vetë natyra e tyre, nuk zgjasin shumë; kurse gjërat që do të vijnë qëndrojnë përjetë, si ato të ndëshkimit, ashtu edhe ato të Mbretërisë. Le të tregojmë, pra, për këto gjëra shumë kujdes: të shmangim të parat dhe të zgjedhim të fundit. Sepse ç'dobi ka rehatia e kësaj bote? Sot është e nesër s'është; sot lule e ndritur, nesër pluhur i shpërndarë; sot zjarr që flakëron, nesër hi që shuhet. Po gjërat shpirtërore nuk janë të tilla: mbeten përherë të ndritshme e të lulëzuara dhe bëhen më të shndritshme çdo ditë. Ajo pasuri nuk prishet kurrë, nuk ikën kurrë, nuk pushon kurrë; nuk sjell me vete kurrë as merak, as smirë, as faj; nuk e shkatërron trupin, nuk e prish shpirtin, është pa keqdashje, nuk grumbullon ligësi; të gjitha këto e shoqërojnë llojin tjetër të pasurisë. Ai nder nuk i ngre njerëzit në marrëzi, nuk i bën mendjemëdhenj, nuk pushon kurrë e as nuk zbehet. Përsëri, prehja dhe kënaqësia e qiellit qëndron pareshtur, gjithnjë e palëvizshme dhe e pavdekshme, edhe njeriu s'mund t'i gjejë as fund as kufi. Këtë jetë, pra, le ta dëshirojmë; sepse, po ta bëjmë këtë, s'do t'u vëmë rëndësi gjërave të tanishme, po do t'i përbuzim e do t'i përqeshim të gjitha; edhe sikur dikush të na ftonte të hyjmë në pallate mbretërore, sa kohë që kemi këtë shpresë, s'do të pranonim ta bënim; edhe pse asgjë tokësore nuk duket më afër lumturisë se një leje e tillë; po për ata që i ka pushtuar dashuria e qiellit, edhe kjo duket e vogël, e mjerë dhe pa asnjë vlerë. Asgjë që merr fund nuk vlen të dëshirohet shumë; çdo gjë që pushon, që sot është e nesër s'është, sado e madhe të jetë, prapë duket fort e vogël dhe e përbuzshme. Le të mos kapemi, pra, pas gjërave kalimtare që rrëshqasin e ikin, po pas atyre që janë të qëndrueshme e të palëvizshme. Këto i arrifshim të gjithë, me anë të hirit dhe të njerëzdashurisë së Zotit tonë Jisu Krisht, me anë të tij e bashkë me të u qoftë lavdi Atit edhe Frymës së Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.