Joani 9:34-36

«Edhe e nxorën jashtë. Edhe Jisui dëgjoi se e kishin nxjerrë jashtë; edhe, si e gjeti, i tha: ‹A beson ti në Birin e Perëndisë?› Ai u përgjigj e tha: ‹Cili është, o Zot, që të besoj tek ai?›» Edhe të tjerat.

[1.] Ata që, për hir të së vërtetës dhe të rrëfimit të Krishtit, pësojnë ndonjë gjë të tmerrshme dhe fyhen, pikërisht këta nderohen më së shumti. Sepse ai që humbet pasuritë e veta për hir të tij, po ai është që i gjen më shumë se kushdo; ai që urren jetën e vet, po ai është që e do më shumë; kështu edhe ai që fyhet, po ai është që nderohet më shumë. Siç ndodhi me të verbrin. Hebrenjtë e nxorën jashtë tempullit, kurse Zoti i tempullit e gjeti; u nda nga ajo shoqëri e mbrapshtë dhe u ndesh me Burimin e shpëtimit; e çnderuan ata që çnderonin Krishtin, kurse e nderoi Zoti i engjëjve. Të tilla janë shpërblimet e së vërtetës. Kështu edhe ne: nëse i lëmë pasuritë tona në këtë botë, fitojmë guxim në tjetrën; nëse u japim këtu të vuajturve, do të kemi prehje në qiell; nëse fyhemi për hir të Perëndisë, nderohemi edhe këtu edhe atje.

Kur e nxorën jashtë tempullit, Jisui e gjeti. Ungjillori tregon se erdhi enkas që ta takonte. Dhe shihni si e shpërblen: me atë që është më i madhi ndër bekimet. Sepse ia tregoi veten atij që më parë nuk e njihte, dhe e rreshtoi në radhët e nxënësve të vet. Vini re gjithashtu si i përshkruan Ungjillori rrethanat me përpikëri: kur Krishti tha «A beson ti në Birin e Perëndisë?», njeriu u përgjigj: «Zot, cili është?» Sepse ende nuk e njihte, megjithëse ishte shëruar; se ishte i verbër para se të vinte te Bamirësi i tij, dhe pas shërimit e mundonin ata qen. Prandaj, si ndonjë gjyqtar në lojëra, ai pret atletin që kishte hequr shumë mund dhe kishte fituar kurorën. Dhe ç'thotë? «A beson ti në Birin e Perëndisë?» Ç'është kjo? Pas kaq kundërshtimesh me hebrenjtë, pas kaq fjalësh, e pyet: «A beson?» Nuk e tha nga padija, po nga dëshira për t'ia zbuluar veten, duke treguar se e çmonte me butësi besimin e atij njeriu. «Kjo turmë e madhe, thotë ai, më fyu, po unë nuk i përfill fare; për një gjë kujdesem: që të besosh ti. Sepse më i mirë është një njeri që bën vullnetin e Perëndisë, se dhjetë mijë shkelës.» «A beson ti në Birin e Perëndisë?» E bën këtë pyetje si njëri që kishte qenë i pranishëm dhe që miratonte ato që kishte thënë njeriu; dhe së pari e solli deri aty sa të ndiente mall për të. Sepse nuk i tha drejtpërdrejt «Beso», po në trajtë pyetjeje. Ç'tha atëherë njeriu? «Zot, cili është, që të besoj tek ai?» Këto janë fjalët e një shpirti që ka mall dhe që kërkon. Nuk e njeh atë që e kishte mbrojtur me aq shumë fjalë, që të mësosh ti dashurinë e tij për të vërtetën. Sepse ende nuk e kishte parë.

Vargu 37. «Jisui i tha: Edhe e ke parë, edhe është ai që po flet me ty.»

Nuk tha «Unë jam ai», po, ende në një mënyrë të ndërmjetme e të përmbajtur, «Edhe e ke parë». Kjo mbetej ende e paqartë; prandaj e shton më qartë: «Ai që flet me ty është ai.»

Vargu 38. «Ai thotë: Besoj, Zot; edhe e adhuroi» (menjëherë).

Nuk i tha «Unë jam ai që të shërova, që të porosita: Shko e lahu në Siloam», po, duke heshtur për të gjitha këto, thotë: «A beson ti në Birin e Perëndisë?» Dhe atëherë njeriu, duke treguar zellin e tij të madh, e adhuroi menjëherë, gjë që pak nga të shëruarit e kishin bërë, si për shembull lebrozët e ca të tjerë; dhe me këtë vepër dëftoi fuqinë e tij hyjnore. Sepse, që të mos mendonte askush se ajo që kishte thënë njeriu ishte veç një fjalë, i shtoi edhe veprën. Pasi e adhuroi, Krishti tha:

Vargu 39. «Për gjyq erdha unë në këtë botë, që të shohin ata që nuk shohin, edhe të verbohen ata që shohin.»

Kështu thotë edhe Pavli: «Ç'të themi, pra? Se johebrenjtë, që nuk ndiqnin drejtësinë, e arritën drejtësinë, pikërisht drejtësinë që vjen nga besimi te Jisui; kurse Israili, që ndiqte ligjin e drejtësisë, nuk e arriti ligjin e drejtësisë.» (Rom. 9:30, 31.) Duke thënë «Për gjyq erdha unë në këtë botë», ai edhe e forcoi njeriun në besim, edhe i nxiti ata që e ndiqnin; sepse farisenjtë po e ndiqnin. Dhe fjalën «për gjyq» e tha duke pasur parasysh një ndëshkim më të rëndë: tregoi se ata që kishin dhënë vendim kundër tij, e kishin marrë vendimin kundër vetes; se ata që e kishin dënuar si mëkatar, ishin vetë të dënuarit. Në këtë pjesë ai flet për dy rifitime të shikimit dhe për dy verbime: njëri trupor, tjetri shpirtëror.

Vargu 40. «Disa nga ata që e ndiqnin i thanë: Mos jemi edhe ne të verbër?»

Ashtu si në një vend tjetër thanë «Kurrë s'i kemi qenë skllevër askujt» dhe «Nuk kemi lindur prej kurvërie» (kreu 8:33, 41), kështu edhe tani ngulin sytë vetëm te gjërat lëndore dhe kanë turp për këtë lloj verbërie. Pastaj, për të treguar se ishte më mirë për ta të ishin të verbër sesa të shihnin, thotë:

Vargu 41. «Po të ishit të verbër, nuk do të kishit mëkat.»

Meqë e quanin fatkeqësinë diçka për të cilën duhej të kishin turp, ua kthen këtë mbi kokën e tyre dhe u thotë: «Pikërisht kjo do ta bënte më të durueshëm ndëshkimin tuaj.» Kështu ua pret nga çdo anë mendimet njerëzore dhe i ngre drejt një kuptimi të lartë e të mrekullueshëm.

«Po tani ju thoni: Shohim.»

Ashtu si thotë në atë vend tjetër «Për të cilin ju thoni se është Perëndia juaj» (kreu 8:54), kështu edhe këtu: «Tani thoni se shihni, po nuk shihni.» Ai tregon se ajo që ata e quanin arsye të madhe për t'u mburrur, u solli ndëshkim. Ngushëlloi gjithashtu atë që ishte i verbër që kur lindi, për gjendjen e tij të mëparshme të gjymtuar, dhe pastaj flet për verbërinë e tyre. Sepse gjithë fjalën e tij e drejton drejt kësaj: që të mos thonë «Nuk nguruam të vinim te ti nga verbëria jonë, po të kthejmë shpinën e të shmangemi si nga një mashtrues.»

[2.] Jo më kot e ka përmendur Ungjillori se ata nga farisenjtë që ishin me të i dëgjuan këto dhe thanë «Mos jemi edhe ne të verbër?», po që të të kujtojë se pikërisht këta ishin njerëzit që së pari u larguan prej tij e pastaj e gjuajtën me gurë; sepse ishin nga ata që e ndiqnin sipërfaqësisht dhe që kalonin lehtë në mendimin e kundërt. Si e provon, atëherë, se nuk është mashtrues, po Bari? Duke përcaktuar shenjat dalluese si të bariut, ashtu edhe të atij që është mashtrues e plaçkitës, e kështu u jep rastin të hetojnë të vërtetën e çështjes. Dhe së pari tregon kush është mashtrues e plaçkitës, duke e quajtur kështu nga Shkrimet. Dhe thotë:

Kreu 10, vargu 1. «Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them, ai që nuk hyn nga dera në vathën e deleve, po ngjitet nga një anë tjetër, ai është vjedhës e kusar.»

Vini re shenjat e kusarit: e para, se nuk hyn haptas; e dyta, se nuk hyn sipas Shkrimeve, sepse kjo do të thotë «jo nga dera». Këtu i drejtohet edhe atyre që kishin qenë përpara tij, edhe atyre që do të vinin pas tij: Antikrishtit dhe krishtërve të rremë, Judës e Theudës, dhe kushdo tjetër i po atij lloji që ka dalë. Dhe me të drejtë i quan Shkrimet «derë», sepse na sjellin te Perëndia, na hapin njohjen e Perëndisë, i bëjnë delet, i ruajnë dhe nuk i lënë ujqërit të hyjnë pas tyre. Sepse Shkrimi, si një derë e sigurt, ua zë kalimin heretikëve: na vë në siguri për gjithçka duam dhe nuk na lë të endemi; dhe po të mos e hapim atë, armiqtë s'do të na mundin lehtë. Me anë të tij mund t'i njohim të gjithë, si ata që janë barinj, ashtu edhe ata që nuk janë. Po ç'do të thotë «në vathë»? I referohet deleve dhe kujdesit për to. Sepse ai që nuk përdor Shkrimet, po «ngjitet nga një anë tjetër», domethënë ai që i hap vetes një udhë tjetër e të pazakontë, «ai është vjedhës». A e sheh edhe nga kjo se Krishti pajtohet me Atin, ngaqë i sjell përpara Shkrimet? Prandaj u tha edhe hebrenjve «Hetoni Shkrimet» (kreu 5:39); solli përpara Moisiun dhe e quajti atë e gjithë profetët dëshmitarë, sepse «të gjithë, thotë, ata që dëgjojnë profetët do të vijnë tek unë»; dhe «Po të kishit besuar Moisiun, do të më kishit besuar mua». Po këtu e ka thënë të njëjtën gjë me anë të një figure. Dhe duke thënë «ngjitet nga një anë tjetër», e kishte fjalën për skribët, sepse mësonin si urdhërime mësimet e njerëzve dhe shkelnin ligjin (Mt. 15:9); për këtë i qortoi dhe u tha «Asnjë nga ju nuk e zbaton ligjin» (kreu 7:19). Me vend e tha «ngjitet», jo «hyn», sepse të ngjiturit është puna e një vjedhësi që do të kapërcejë murin dhe që çdo gjë e bën me rrezik. A e pe si e ka vizatuar kusarin? Tani vër re tiparet e bariut. Cilat janë, pra?

Vargjet 2–4. «Ai që hyn nga dera është bariu i deleve; atij ia hap derëtari, edhe delet ia dëgjojnë zërin, edhe ai i thërret të vetat me emër. Edhe kur i ka nxjerrë jashtë, shkon përpara tyre.»

[3.] I ka përcaktuar shenjat e bariut dhe të keqbërësit; le të shohim tani si u ka përshtatur atyre ato që vijojnë. «Atij, thotë, ia hap derëtari.» Vazhdon me figurën, që ligjërata të bëhet më e fuqishme. Po nëse do të doje ta shqyrtoje shëmbëlltyrën fjalë për fjalë, asgjë s'të pengon ta marrësh Moisiun për derëtar, sepse atij iu besuan fjalët e Perëndisë. «Delet ia dëgjojnë zërin, edhe ai i thërret të vetat me emër.» Sepse kudo thoshin se ishte mashtrues dhe e vërtetonin këtë me mosbesimin e tyre, duke thënë «Cili nga të parët ka besuar tek ai?» (kreu 7:48). Ai tregon se nuk duhej ta quanin plaçkitës e mashtrues për shkak të mosbesimit të atyre njerëzve; përkundrazi, ata vetë, ngaqë nuk ia vunë veshin, mbetën jashtë radhës së deleve. Sepse, në qoftë se detyra e bariut është të hyjë nga dera e zakonshme, dhe në qoftë se ai hyri pikërisht nga kjo, atëherë të gjithë ata që e ndoqën mund të ishin delet; kurse ata që u shkëputën, nuk i bënë dëm nderit të bariut, po e nxorën veten nga fisi i deleve. Dhe në qoftë se më tej thotë se ai është «dera», s'duhet të shqetësohemi përsëri, sepse ai e quan veten edhe «Bari» edhe «Dele», dhe në mënyra të ndryshme shpall ikonominë e tij. Kështu, kur na sjell te Ati, e quan veten «Derë»; kur kujdeset për ne, «Bari». Dhe e quan veten Bari pikërisht që të mos mendosh se detyra e tij e vetme është të na sjellë te Ati. «Edhe delet ia dëgjojnë zërin, edhe ai i thërret delet e veta, i nxjerr jashtë dhe shkon përpara tyre.» Barinjtë, në të vërtetë, bëjnë të kundërtën, sepse u shkojnë pas; po ai vepron ndryshe, për të treguar se do t'i prijë gjithë njerëzve drejt së vërtetës; ashtu si kur i dërgoi delet, s'i dërgoi larg ujqërve, po «në mes të ujqërve» (Mt. 10:16). Sepse kjo mënyrë e ruajtjes së deleve është shumë më e mrekullueshme se e jona. Më duket gjithashtu se e ka fjalën për të verbrin, sepse edhe atë, si e «thirri», e «nxori» nga mesi i hebrenjve, dhe njeriu ia dëgjoi «zërin» dhe e «njohu».

Vargu 5. «Po të huajit nuk do t'i shkojnë pas, sepse nuk e njohin zërin e të huajve.»

Sigurisht, këtu flet për Theudën e Judën, (sepse «të gjithë sa i besuan atyre, u shpërndanë» [Vep. 5:36], thotë Shkrimi,) ose për krishtërit e rremë që do të mashtronin pas asaj kohe. Sepse, që të mos thoshte kush se ai ishte njëri prej tyre, ai ndahet prej tyre në shumë mënyra. Dallimi i parë që vë është mësimi i tij nga Shkrimet; sepse me anë të tyre i solli njerëzit tek ai, kurse të tjerët nuk tërhoqën njerëz pas vetes nëpërmjet tyre. I dyti është bindja e deleve; sepse tek ai besuan të gjithë, jo vetëm sa qe gjallë, po edhe pasi vdiq; kurse të tjerët i lanë menjëherë. Bashkë me këto mund të përmendim edhe një dallim të tretë, aspak të vogël. Ata bënin çdo gjë si kryengritës, për të nxitur trazira, po ai qëndroi aq larg një dyshimi të tillë, sa, kur deshën ta bënin mbret, iku; dhe kur e pyetën «A është e lejueshme t'i japim haraç Cezarit?», i porositi ta paguanin dhe vetë dha monedhën prej dy drahmash (Mt. 17:27). Veç kësaj, ai erdhi për t'i shpëtuar delet, «që të kenë jetë, edhe ta kenë me tepri» (vargu 10), kurse të tjerët ua hoqën edhe këtë jetë të tashme. Ata i tradhtuan ata që u qenë besuar dhe ikën, po ai qëndroi aq fisnikërisht, sa dha edhe jetën e vet. Ata pësuan ç'pësuan pa dashje, me detyrim, duke dashur të ikin, po ai i duroi të gjitha me dëshirën e tij e me zgjedhje të lirë.

Vargu 6. «Këtë shëmbëlltyrë u tha Jisui, po ata nuk e kuptuan ç'ishin ato që u thoshte.»

E përse foli errët? Sepse donte t'i bënte më të vëmendshëm; dhe, kur ia arriti kësaj, e largon errësirën, duke thënë:

Vargu 9. «Unë jam dera; nëse hyn kush nëpër mua, do të hyjë e do të dalë, edhe do të gjejë kullotë.»

Sikur të kishte thënë «do të jetë në siguri e në qetësi», (po me «kullotë» këtu nënkupton ushqyerjen dhe të mbajturit e deleve, si edhe pushtetin e zotërimin e tij,) domethënë «do të mbetet brenda, dhe askush s'do ta nxjerrë jashtë». Kjo ndodhi me apostujt, që hynin e dilnin të sigurt, si të ishin bërë zotër të gjithë botës, dhe askush s'mundi t'i dëbonte.

Vargu 8. «Të gjithë sa erdhën para meje janë vjedhës e kusarë, po delet nuk i dëgjuan.»

Këtu nuk flet për profetët, (siç pohojnë heretikët,) sepse gjithë sa besuan te Krishti i dëgjuan edhe ata dhe u bindën prej tyre; po flet për Theudën e Judën dhe për të tjerët që nxitën kryengritje. Përveç kësaj, thotë «delet nuk i dëgjuan», si për t'i lëvduar; e askund nuk shihet ta lëvdojë ata që s'pranuan t'i dëgjonin profetët, po, përkundrazi, t'i qortojë e t'i akuzojë ashpër; nga kjo duket qartë se fjala «nuk i dëgjuan» u drejtohet atyre prijësve të kryengritjes.

Vargu 10. «Vjedhësi nuk vjen veçse për të vjedhur, për të vrarë e për të shkatërruar.»

Gjë që ndodhi atëherë, kur të gjithë (ithtarët e tyre) u vranë e humbën.

«Po unë erdha që të kenë jetë, edhe ta kenë me tepri.»

Dhe ç'është ajo «tepri» mbi jetën, thuamë? Mbretëria e qiejve. Por këtë nuk e thotë ende; ndalet te fjala «jetë», që u ishte e njohur atyre.

Vargu 11. «Unë jam Bariu i mirë.»

Këtu flet më tej për Pësimin, duke treguar se ky do të bëhej për shpëtimin e botës dhe se nuk shkoi drejt tij pa dashje. Pastaj përsëri përmend tiparet e bariut dhe të rrogëtarit.

«Sepse bariu jep jetën e vet.»

Vargu 12. «Po rrogëtari, që nuk është bari dhe të cilit delet nuk janë të tijat, kur sheh ujkun duke ardhur, i lë delet e ikën; dhe ujku vjen e i rrëmben.»

Këtu shpall se edhe ai është zotëri njësoj si Ati, po qe se ai është Bariu dhe delet janë të tijat. A e sheh si flet me ton më të lartë në shëmbëlltyrat e tij, ku kuptimi rri i fshehur dhe nuk u jep dëgjuesve shkas të hapur? Ç'bën, pra, ky rrogëtar? Ai «sheh ujkun duke ardhur dhe i lë delet, e ujku vjen e i shpërndan». Kështu vepruan ata mësues të rremë, kurse ai e kundërta. Sepse, kur e zunë, tha «Lërini këta të ikin, që të përmbushet fjala» (kreu 18:8, 9), që të mos humbte asnjë prej tyre. Këtu mund të dyshojmë se bëhet fjalë edhe për një ujk shpirtëror, sepse Krishti nuk e la as atë të shkonte e t'i rrëmbente delet. Por ai s'është thjesht ujk: është edhe luan. Thotë Shkrimi: «Sepse kundërshtari ynë, djalli, sillet si luan që ulërin.» (1 Pjet. 5:8.) Është edhe gjarpër e dragua, sepse «Do të shkelni mbi gjarpërinj e akrepa.» (Lluka 10:19.)

[4.] Prandaj, ju lutem, le të qëndrojmë e të kullosim nën këtë Bari; dhe do të mbetemi, po t'i bindemi, po t'ia dëgjojmë zërin, po të mos ndjekim një të huaj. Dhe cili është zëri i tij? «Lum të varfërit në frymë, lum të pastërit në zemër, lum të mëshirshmit.» (Mt. 5:3, 8, 7.) Po të veprojmë kështu, do të mbetemi nën Bariun, dhe ujku s'do të mundë të hyjë; ose, po të vijë kundër nesh, do ta bëjë për të keqen e vet. Sepse kemi një Bari që na do aq shumë, sa dha edhe jetën e vet për ne. Kur, pra, ai është edhe i fuqishëm edhe na do, ç'mund të na pengojë të shpëtohemi? Asgjë, veç në ngritshim krye ne vetë kundër tij. E si mund të ngremë krye? Dëgjoje si thotë: «Nuk mund t'u shërbeni dy zotërinjve, Perëndisë dhe mamonit.» (Mt. 6:24.) Po t'i shërbejmë, pra, Perëndisë, s'do t'i nënshtrohemi tiranisë së mamonit. Dhe, në të vërtetë, më e hidhur se çdo tirani është lakmia e pasurisë; sepse nuk sjell asnjë kënaqësi, po vetëm shqetësime, smira, kurthe, urrejtje, shpifje dhe dhjetë mijë pengesa për virtytin: përtaci, shthurje, grykësi, dehje, që i bëjnë skllevër edhe njerëzit e lirë, madje më keq se skllevërit e blerë me para, skllevër jo të njerëzve, po të pasioneve më të rënda dhe të sëmundjeve të shpirtit. Njeri i tillë guxon shumë gjëra që s'i pëlqejnë as Perëndisë as njerëzve, nga frika se mos ia heq kush këtë sundim. O skllavëri e hidhur, o tirani djallëzore! Sepse kjo është më e keqja ndër të gjitha: që, të ngatërruar në të tilla të këqija, ndihemi të kënaqur dhe përqafojmë zinxhirin tonë; dhe, ndërsa banojmë në një burg plot errësirë, s'duam të dalim në dritë, po e mbërthejmë të keqen mbi vete dhe gëzohemi me sëmundjen tonë. Kështu që s'mund të çlirohemi, po jemi në gjendje më të keqe se ata që punojnë në miniera, që durojnë mundime e vuajtje, po nuk e gëzojnë frytin. Dhe ç'është vërtet më e keqja nga të gjitha: në qoftë se dikush do të na çlirojë nga ky robërim i hidhur, nuk e lëmë, po madje mërzitemi e zemërohemi, e në këtë s'jemi më mirë se të çmendurit, madje jemi në gjendje shumë më të mjerë se çdo i tillë, sepse as që duam të çlirohemi nga çmenduria jonë. Si? Për këtë u solle në botë, o njeri? Për këtë u bëre njeri, që të punosh në këto miniera e të mbledhësh ar? Jo për këtë të krijoi Perëndia sipas shëmbëllimit të tij, po që t'i pëlqesh atij, që të fitosh të mirat që vijnë, që të bashkohesh me korin e engjëjve. Përse tani e dëbon veten nga një lidhje e tillë dhe e hedh veten në skajin e çnderimit e të poshtërsisë? Ai që erdhi në jetë me po ato dhembje lindjeje si ti, (e kam fjalën për dhembjet shpirtërore të lindjes,) po vdes nga uria, kurse ti po plasesh nga ngopja; yt vëlla sillet me trup të zhveshur, po ti u siguron rroba edhe rrobave të tua, duke grumbulluar gjithë këto veshje për krimbat. Sa më mirë do të kishte qenë t'ua veshje trupave të të varfërve! Kështu do të kishin mbetur të paprishura, do të të kishin çliruar nga çdo brengë dhe do të të kishin fituar jetën që vjen. Nëse s'do që t'i hajë tenja, jepua të varfërve: këta janë ata që dinë t'i shkundin mirë këto rroba. Trupi i Krishtit është më i çmuar e më i sigurt se arka, sepse jo vetëm i ruan të parprekura rrobat, jo vetëm i mban të paprishura, po edhe i bën më të ndritshme. Shpeshherë arka, e marrë bashkë me rrobat, të sjell dëmin më të madh, kurse këtë vend të sigurt as vdekja nuk mund ta dëmtojë. Me të s'na duhen as dyer as shula, as shërbëtorë syhapur, as ndonjë siguri tjetër e këtij lloji, sepse pasuritë tona janë të lira nga çdo sulm tinëzar dhe rrinë të ruajtura, ashtu si mund të mendojmë se do të ishin gjërat e vëna në qiell; sepse për çdo ligësi ai vend është i paarritshëm. Këto s'pushojmë së thëni vazhdimisht, po ju, ndonëse dëgjoni, nuk bindeni. Shkaku është se kemi një shpirt të ulët, që rri gojëhapur pas tokës, që zvarritet përdhe. Ose më mirë, larg qoftë që t'ju dënoj të gjithëve për ligësi, sikur të ishit të gjithë të sëmurë pashërueshëm. Sepse, edhe sikur ata që janë dehur nga pasuria t'i mbyllin veshët ndaj fjalëve të mia, prapëseprapë ata që rrojnë në varfëri do të mund të shohin qartë atë që them. «Po ç'lidhje ka kjo, thotë ndokush, me të varfrit? Se ata s'kanë ar, as rroba të tilla.» Jo, po kanë bukë e ujë të ftohtë, kanë dy obole, kanë këmbë për të vizituar të sëmurët, kanë gjuhë e fjalë për të ngushëlluar të dergjurin, kanë shtëpi e strehë për ta strehuar të huajin. Nga të varfrit nuk kërkojmë kaq e aq talenta ari; këto ua kërkojmë të pasurve. Po nëse dikush është i varfër dhe vjen te dyert e të tjerëve, Zoti ynë nuk ka turp të marrë qoftë edhe një obol, po do të thotë se ka marrë më shumë prej atij dhënësi sesa prej atyre që hodhën shumë. Sa nga ata që rrinë tani këtu do të kishin dashur të kishin lindur në atë kohë, kur Krishti ecte mbi dhé në mish, të kishin biseduar e ndenjur në tryezë me të? Ja, kjo mund të bëhet edhe tani: mund ta ftojmë, më shumë se atëherë, në një drekë e të gostitemi bashkë me të, madje me dobi më të madhe. Sepse nga ata që hëngrën atëherë me të, shumë veta madje humbën, si Juda e të tjerë si ai; kurse secili nga ata që e ftojnë tani në shtëpitë e veta dhe ndajnë me të sofrën e strehën, do të gëzojë një bekim të madh. «Ejani, thotë, ju të bekuarit e Atit tim, trashëgoni Mbretërinë e përgatitur për ju që nga krijimi i botës. Sepse pata uri dhe më dhatë të ha; pata etje dhe më dhatë të pi; isha i huaj dhe më pritët; isha i sëmurë dhe më vizituat; isha në burg dhe erdhët tek unë.» (Mt. 25:34–36.) Që të dëgjojmë, pra, këto fjalë, le t'i veshim të zhveshurit, le ta presim të huajin, le t'u japim të hanë të uriturve, le t'u japim të pinë të eturve, le t'i vizitojmë të sëmurët e le të kujdesemi për atë që është në burg, që të kemi guxim e të marrim faljen e mëkateve tona dhe të ndajmë ato të mira që kapërcejnë çdo fjalë e çdo mendim. Të cilat qofshim të denjë t'i fitojmë të gjithë ne, me anë të hirit e të njerëzdashjes së Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia dhe pushteti përjetë. Amin.