Joani 10:22-24

«Dhe ishte në Jerusalem festa e përurimit, dhe ishte dimër. Dhe Jisui ecte në tempull, në portikun e Solomonit. Atëherë hebrenjtë e rrethuan dhe i thanë: ‹Deri kur do të na mbash në dyshim?›»

[1.] Çdo virtyt është gjë e mirë, po mbi të gjitha ëmbëlsia dhe butësia. Kjo na dëfton njerëz të vërtetë; kjo na dallon nga bishat e egra; kjo na bën të denjë të matemi me engjëjt. Prandaj Krishti flet vazhdimisht e gjatë për këtë virtyt, duke na porositur të jemi të butë e të ëmbël. Dhe nuk mjaftohet vetëm me fjalë, po e mëson edhe me vepra: herë e godisnin dhe e duronte, herë e shanin dhe i kurdisnin gracka, e prapëseprapë u afrohej atyre që i ngrinin kurthe. Sepse ata që e kishin quajtur të demonizuar e samaritan, që shpesh kishin dashur ta vrisnin dhe i kishin hedhur gurë, po ata e rrethuan dhe e pyetën: «A je ti Krishti?» E megjithatë as atëherë nuk i hodhi poshtë, pas kaq shumë e kaq të mëdha kurthe kundër tij, po iu përgjigj me butësi të madhe.

Po më parë duhet ta shqyrtojmë gjithë pjesën që nga fillimi.

«Ishte në Jerusalem», thotë, «festa e përurimit, dhe ishte dimër.» Kjo festë ishte e madhe dhe kombëtare. Sepse me zell të madh kremtonin ditën kur u rindërtua tempulli, kur u kthyen nga robëria e tyre e gjatë në Persi. Në këtë festë ishte i pranishëm edhe Krishti, sepse tashmë rrinte vazhdimisht në Jude, ngaqë Pësimi ishte afër. «Atëherë hebrenjtë e rrethuan dhe i thanë: ‹Deri kur do të na mbash në dyshim?›»

«Në qofsh ti Krishti, na e thuaj troç.»

Nuk u përgjigj: «Ç'më pyesni mua? Shpesh më keni quajtur të demonizuar, të marrë e samaritan, më keni çmuar armik të Perëndisë e mashtrues, dhe pikërisht tani thatë: ‹Ti dëshmon për veten tënde, dëshmia jote nuk është e vërtetë›; si vjen atëherë që kërkoni e doni të mësoni prej meje, dëshminë e të cilit e hidhni poshtë?» Po asgjë të tillë nuk tha, ndonëse e dinte se qëllimi me të cilin pyetnin ishte i lig. Sepse, kur e rrethuan dhe thanë: «Deri kur do të na mbash në dyshim?», kjo dukej sikur vinte nga një farë malli e dëshire për të mësuar, po qëllimi me të cilin pyetnin ishte i prishur e mashtrues. Sepse veprat e tij nuk u jepnin shteg për shpifje e paturpësi, kurse fjalët mund t'ia sulmonin, duke u gjetur një kuptim tjetër nga ai me të cilin ishin thënë; prandaj ngrinin vazhdimisht pyetje, me dëshirën për t'ia mbyllur gojën me anë të fjalëve të tij. Dhe, kur nuk gjenin dot të metë në veprat e tij, donin të kapeshin pas fjalëve. Prandaj thoshin: «Na thuaj»; e prapëseprapë ai ua kishte thënë shpesh. Sepse gruas samaritane i tha: «Unë jam, ai që të flet» (kap. 4:26); dhe të verbrit: «Edhe e ke parë, edhe ai që flet me ty është vetë ai.» (kap. 9:37.) Dhe ua kishte thënë, në mos me po ato fjalë, të paktën me fjalë të tjera. Dhe vërtet, po të kishin qenë të urtë e po të kishin dashur të pyesnin drejt, s'u mbetej veçse ta pohonin me fjalë, sepse me vepra ai e kishte provuar shpesh atë që ishte në pyetje. Po vështroni prirjen e tyre të prapët e grindavece. Kur u drejtohet dhe i mëson me fjalë, thonë: «Ç'shenjë na tregon?» (kap. 6:30.) Po kur u jep prova me vepra, i thonë: «A je ti Krishti? Na thuaj troç»; kur veprat thërrasin, kërkojnë fjalë, e kur fjalët mësojnë, atëherë i kthehen veprave, gjithnjë duke bërë të kundërtën. Po që nuk pyetnin për të mësuar, e tregoi fundi. Sepse atë që e quanin aq të besueshëm sa t'i pranonin dëshminë për veten, sapo tha ca fjalë, e qëlluan menjëherë me gurë; kështu që edhe vetë rrethimi e shtytja mbi të u bënë me qëllim të lig.

Edhe mënyra e pyetjes ishte plot urrejtje. «Na thuaj troç, a je ti Krishti?» E megjithatë ai i thoshte të gjitha hapur, duke qenë përherë i pranishëm në festat e tyre, dhe asgjë nuk thoshte fshehurazi; po ata sillnin fjalë mashtrimi: «Deri kur do të na mbash në dyshim?», që, si ta nxirrnin nga vetja, të gjenin sërish ndonjë shkak kundër tij. Se nuk e pyetnin në çdo rast për të mësuar, po për të gjetur të metë në fjalët e tij, duket jo vetëm nga kjo pjesë, po edhe nga shumë të tjera. Sepse, kur erdhën tek ai dhe e pyetën: «A është e lejuar t'i jepet taksë Cezarit, apo jo?» (Mateu 22:17), kur folën për lëshimin e gruas (Mateu 19:3), kur pyetën për atë grua që, siç thoshin, kishte pasur shtatë burra (Mateu 22:23), u zbuluan se pyetjet nuk ia sillnin nga dëshira për të mësuar, po nga një qëllim i lig. Po atje i qortoi, duke thënë: «Përse më tundoni, o hipokritë?», duke treguar se ua dinte mendimet e fshehta; kurse këtu s'tha asgjë të tillë, duke na mësuar të mos i qortojmë përherë ata që na kurdisin të keqen, po të durojmë shumë gjëra me butësi e ëmbëlsi.

Meqë, pra, ishte shenjë marrëzie që, kur veprat e shpallnin me zë të lartë, të kërkohej dëshmia e fjalëve, dëgjoni si u përgjigjet: njëherësh u lë të kuptojnë se i bënin këto pyetje më kot e jo për të mësuar, dhe njëkohësisht tregon se lëshonte një zë më të kthjellët se ai i fjalëve, pikërisht zërin e veprave.

Vargu 25. «Jua thashë shpesh», thotë, «dhe nuk besoni; veprat që bëj në emër të Atit tim, ato dëshmojnë për mua.»

[2.] Një vërejtje që më të arsyeshmit ndër ta ia bënin vazhdimisht njëri-tjetrit: «Një njeri mëkatar nuk mund të bëjë çudira të tilla.» Dhe përsëri: «Një demon nuk mund t'i hapë sytë të verbrit»; dhe: «Askush s'mund të bëjë çudira të tilla, po të mos jetë Perëndia me të.» (kap. 3:2.) Dhe, duke parë çudirat që bënte, thoshin: «Mos është ky Krishti?» Të tjerë thoshin: «Kur të vijë Krishti, mos do të bëjë më shumë çudira se ç'bëri ky?» (kap. 7:31.) Dhe po këta njerëz, sa prej tyre donin atëherë të besonin tek ai, thoshin: «Ç'shenjë na tregon, që të shohim e të të besojmë?» (kap. 6:30.) Kur, pra, ata që nuk ishin bindur nga vepra kaq të mëdha, bënin sikur do të bindeshin nga një fjalë e thatë, ai ua qorton ligësinë, duke thënë: «Në mos u besofshi veprave të mia, si do t'u besoni fjalëve të mia? Prandaj pyetja juaj është e kotë.»

Vargu 26. «Po», thotë, «jua thashë, dhe nuk besoni, sepse nuk jeni nga delet e mia.»

«Sepse unë, nga ana ime, kam kryer gjithçka që i takonte një bariu të bënte, dhe, po të mos më ndiqni, kjo s'është se unë s'jam bari, po se ju s'jeni delet e mia.»

Vargjet 27-30. «Delet e mia e dëgjojnë zërin tim edhe vijnë pas meje; edhe unë u jap jetë të përjetshme, edhe askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime. Ati im, që m'i dha, është më i madh se të gjithë, edhe askush s'mund t'i rrëmbejë nga dora e Atit tim. Unë dhe Ati jemi një.»

Vështroni si, duke i mohuar, i nxit t'i vijnë pas. «Ju nuk më dëgjoni», thotë, «sepse as delet nuk jeni; po ata që vijnë pas, këta janë nga kopeja.» Këtë e tha që të përpiqeshin të bëheshin dele. Pastaj, duke përmendur çfarë do të fitonin, ua ngjall zilinë këtyre njerëzve, që t'i nxisë e t'i bëjë të dëshirojnë gjëra të tilla.

«Ç'është kjo, pra? Mos vallë është me anë të fuqisë së Atit që askush s'i rrëmben delet, kurse ti s'ke fuqi, po je tepër i dobët për t'i ruajtur?» Kurrsesi. Dhe, që të mësosh se shprehja «Ati im, që m'i dha» është thënë për hir të tyre, që të mos e quanin sërish armik të Perëndisë, prandaj, pasi pohoi se «askush s'i rrëmben nga dora ime», vijon të tregojë se dora e tij dhe e Atit është një. Sepse, po të mos ishte kështu, do të ishte e natyrshme të thoshte: «Ati im, që m'i dha, është më i madh se të gjithë, edhe askush s'mund t'i rrëmbejë nga dora ime.» Po ai nuk tha kështu, po: «nga dora e Atit tim.» Pastaj, që të mos mendosh se ai vërtet është i dobët, e se delet ruhen vetëm me anë të fuqisë së Atit, shton: «Unë dhe Ati jemi një.» Sikur të thoshte: «Nuk e pohova se askush s'i rrëmben për shkak të Atit, thua se unë isha tepër i dobët për t'i ruajtur delet. Sepse unë dhe Ati jemi një.» Këtu flet për Fuqinë, sepse gjithë fjalimi i tij ishte për këtë; e po të jetë e njëjta fuqi, është e qartë se edhe thelbi është i njëjtë. Edhe kur hebrenjtë përdornin dhjetë mijë mjete, duke kurdisur dredhi e duke i përzënë njerëzit nga sinagogat e tyre, ai u thotë se gjithë kurthet e tyre janë të kota e të padobishme: «Sepse delet janë në dorën e Atit tim»; siç thotë profeti: «Mbi dorën time i kam vizatuar muret e tua.» (Isaia 49:16.) Pastaj, që të tregojë se dora është një, herë thotë se është e tija, herë se është e Atit. Po kur dëgjon fjalën «dorë», mos kupto gjë materiale, po fuqinë, pushtetin. Përsëri, po të ishte pikërisht për këtë arsye që askush s'mund t'i rrëmbente delet, sepse Ati i dha fuqi, do të ishte e tepërt të shtonte atë që vjen më pas: «Unë dhe Ati jemi një.» Sepse, po të ishte më i vogël se ai, kjo do të ishte fjalë tepër e guximshme, sepse s'shpall gjë tjetër veç barazisë së fuqisë; të cilën hebrenjtë e ndien, dhe morën gurë për ta qëlluar. (Vargu 31.) E megjithatë as atëherë nuk ua hoqi këtë mendim e dyshim; ndonëse, po të ishte i gabuar dyshimi i tyre, duhej t'ua ndreqte dhe të thoshte: «Përse i bëni këto? Nuk fola kështu për të dëshmuar se fuqia ime dhe e Atit janë të barabarta»; po ja që bën krejt të kundërtën: ua përforcon dyshimin dhe e ngul thellë, madje atëherë kur ishin të acaruar. Sepse nuk shfajësohet për atë që kishte thënë, thua se ishte thënë keq, po i qorton që s'kishin mendim të drejtë për të. Sepse kur thanë:

Vargjet 33-36. «Për vepër të mirë nuk të vrasim me gurë, po për blasfemi, dhe sepse ti, duke qenë njeri, e bën veten Perëndi»; dëgjoni përgjigjen e tij: «Në qoftë se Shkrimi i quajti perëndi ata të cilëve u erdhi fjala e Perëndisë, si thoni ju se unë blasfemoj, sepse thashë se jam Biri i Perëndisë?»

Ajo që thotë është e kësaj natyre: «Në qoftë se ata që e morën këtë nder me anë të hirit nuk qortohen që e quajnë veten perëndi, si mund të meritojë qortim ai që e ka këtë prej natyre?» E megjithatë nuk foli kështu, po e provoi më vonë, pasi më parë e zbuti dhe lëshoi pe disi në fjalimin e tij, dhe tha: «të cilin Ati e shenjtëroi dhe e dërgoi.» Dhe, si ua zbuti zemërimin, parashtron pohimin e hapur. Për njëfarë kohe, që fjala e tij të pranohej, foli me një ton më të përulur, po pastaj e ngriti më lart, duke thënë:

Vargjet 37, 38. «Në mos i bëfsha veprat e Atit tim, mos më besoni; po në i bëfsha, edhe në mos më besofshi mua, u besoni veprave.»

E sheh si e provon atë që thashë, se ai në asgjë s'është më i vogël se Ati, po në çdo mënyrë i barabartë me të? Sepse, meqë ishte e pamundur të shihej thelbi i tij, nga barazia dhe njësia e veprave ai jep provën se, për nga Fuqia, s'ka asnjë ndryshim. Dhe çfarë, më thuaj, do të besojmë?

[3.] «Se unë jam në Atin, dhe Ati në mua.»

«Sepse unë s'jam gjë tjetër veçse ç'është Ati, e prapë jam Bir; ai s'është gjë tjetër veçse ç'jam unë, e prapë është Atë. Dhe, po të më njohë ndokush, njeh Atin, e po të njohë Atin, ka mësuar edhe Birin.» Tani, po të ishte fuqia më e vogël, atëherë edhe ajo që lidhet me njohjen do të ishte e rreme, sepse s'është e mundur të njihet një thelb a fuqi me anë të një tjetri.

Vargjet 39-41. «Prandaj kërkuan përsëri ta kapin, po ai u shpëtoi duarve të tyre, edhe iku sërish përtej Jordanit, në vendin ku Joani pagëzonte në fillim. Edhe shumë veta erdhën tek ai dhe thanë: ‹Joani nuk bëri asnjë çudi, po gjithçka që tha Joani për këtë njeri ishte e vërtetë.›»

Kur ka thënë diçka të madhe e të lartë, tërhiqet shpejt, duke i lënë vend zemërimit të tyre, që zjarri i tyre të fashitet e të pushojë me mungesën e tij. Dhe kështu veproi edhe atëherë. Po përse e përmend Ungjillori vendin? Që të mësosh se shkoi atje për t'ua kujtuar gjërat që Joani bëri e tha atje, dhe dëshminë e tij; sepse, sapo mbërritën atje, menjëherë u kujtua Joani. Prandaj edhe thanë: «Joani vërtet nuk bëri asnjë çudi»; sepse si do të shtonin këtë, po të mos ua kishte sjellë vendi Pararendësin në kujtesë e të mos ishin kujtuar dëshminë e tij? Dhe vështroni si ndërtojnë silogjizma të pakundërshtueshme. «Joani vërtet nuk bëri asnjë çudi», «kurse ky njeri bën», thotë dikush; «prandaj tregohet epërsia e tij. Në qoftë se, pra, njerëzit i besuan atij që s'bëri çudira, aq më tepër duhet t'i besojnë këtij njeriu.» Pastaj, meqë dëshmitar ishte Joani, që të mos dukej i padenjë për dëshmi ngaqë s'kishte bërë asnjë çudi, shtuan: «Edhe pse s'bëri asnjë çudi, prapë i tha me vërtetësi të gjitha për këtë njeri»; duke mos e provuar më Krishtin të besueshëm me anë të Joanit, po Joanin me anë të asaj që bëri Krishti.

Vargu 42. «Prandaj shumë veta besuan tek ai.» Shumë gjëra i tërhiqnin. Kujtuan fjalët që kishte thënë Joani, kur e quante Krishtin «më të fuqishëm se veten», «dritë», «jetë», «të vërtetën» e gjithë të tjerat. Kujtuan zërin që zbriti nga qielli, dhe Frymën që u shfaq në trajtë pëllumbi e ua tregoi atë të gjithëve; dhe bashkë me këtë kujtuan provën që jepnin çudirat, e, duke i pasur këto para syve, u forcuan për të ardhmen. «Sepse», thotë dikush, «në qoftë se ishte e drejtë t'i besonim Joanit, aq më tepër duhet t'i besojmë këtij njeriu; po atij pa çudira, aq më tepër këtij, që përveç dëshmisë së Joanit, ka edhe provën nga çudirat.» E sheh sa u vlejti të ndenjurit në atë vend dhe të çliruarit nga prania e njerëzve të ligj? Prandaj Jisui vazhdimisht i prin e i tërheq larg shoqërisë së atyre njerëzve; ashtu si duket se veproi edhe nën Besëlidhjen e Vjetër, kur i formonte e i rregullonte hebrenjtë në çdo pikë, në shkretëtirë, larg egjiptianëve.

Dhe këtë na këshillon tani të bëjmë edhe ne, duke na porositur t'u shmangemi vendeve publike, rrëmujave e trazirave, dhe të lutemi në qetësi në dhomën tonë. Sepse anija që s'ka rrëmujë lundron me erë të mbarë, dhe shpirti që është ndarë nga punët e botës prehet në liman. Prandaj gratë duhet të kenë më shumë urtësi të vërtetë se burrat, sepse më së shumti janë të lidhura pas shtëpisë. Kështu, për shembull, Jakobi ishte njeri i thjeshtë, sepse rrinte në shtëpi dhe ishte i çliruar nga zhurma e jetës publike; sepse jo më kot e ka vënë këtë Shkrimi, kur thotë: «që rrinte në shtëpi». (Zanafilla 25:27.) «Po», thotë ndonjë grua, «edhe në shtëpi ka rrëmujë të madhe.» Po, kur ti do që të jetë ashtu dhe mbledh rreth vetes një mori brengash. Sepse burri që e kalon kohën nëpër sheshe e nëpër gjyqe mbytet, si nga dallgët, nga telashet e jashtme; kurse gruaja që rri në shtëpinë e saj si në një farë shkolle të urtësisë së vërtetë, dhe i mbledh mendimet brenda vetes, do të mund t'i kushtohet lutjeve, leximeve dhe urtësisë tjetër qiellore. Dhe, ashtu si ata që banojnë në shkretëtira s'kanë kush t'i shqetësojë, kështu edhe ajo, duke qenë vazhdimisht brenda, mund të gëzojë një qetësi të pandërprerë. As atëherë kur i duhet ndonjëherë të dalë jashtë, s'ka arsye për trazirë. Sepse rastet e nevojshme që një grua të lërë shtëpinë janë ose për të ardhur këtu, ose kur trupi duhet të pastrohet në banjë; po më së shumti rri në shtëpi, dhe mund edhe vetë të jetë e urtë me të vërtetë, edhe, kur e pret të shoqin të tronditur, ta qetësojë e ta prehë, t'ia zbusë tepërinë e ashpërsinë e mendimeve, e kështu ta nisë sërish jashtë, pasi ka flakur tej gjithë të këqijat që mblodhi nga sheshi, e duke marrë me vete çdo të mirë që mësoi në shtëpi. Sepse asgjë, asgjë s'është më e fuqishme se një grua e devotshme dhe e mençur, për ta sjellë burrin në rregull të mirë e për t'ia formuar shpirtin si të dojë. Sepse ai s'do t'i durojë miqtë, mësuesit a të parët, aq sa e duron bashkëshorten që e këshillon e i jep mend, sepse këshilla sjell me vete edhe njëfarë kënaqësie, ngaqë ajo që e jep këshillën është shumë e dashur. Do të mund të tregoja për shumë burra të ashpër e të pabindur që janë zbutur në këtë mënyrë. Sepse ajo që ndan me të tryezën, shtratin e përqafimet, fjalët e të fshehtat, hyrjet e daljet dhe shumë gjëra të tjera, që i është dhënë tërësisht dhe është bashkuar me të, ashtu si i bashkohet trupi kokës, po të jetë e matur e në harmoni, do t'i kalojë e do t'i shquajë të gjithë të tjerët në drejtimin e të shoqit.

[4.] Prandaj i nxis gratë ta bëjnë këtë punën e tyre dhe të japin këshilla të përshtatshme. Sepse, ashtu si kanë fuqi të madhe për të mirë, kanë edhe për të keqe. Një grua shkatërroi Absalomin, një grua shkatërroi Amnonin, një grua gati sa s'e shkatërroi Jobin, një grua e shpëtoi Nabalin nga kërdia. Gra kanë ruajtur kombe të tëra; sepse Debora dhe Judita treguan fitore të denja për burra; kështu bëjnë edhe dhjetë mijë gra të tjera. Prandaj Pavli thotë: «Sepse ç'di ti, o grua, mos do ta shpëtosh të shoqin?» (1 Korinthianëve 7:16.) Dhe në ato kohë shohim Persidën, Marinë dhe Priskilën të marrin pjesë në mundimet e apostujve (Romakëve 16); të cilat edhe ne duhet t'i marrim për shembull, dhe jo vetëm me fjalë, po edhe me vepra, ta sjellim në rregull atë që rron me ne. Po si do ta mësojmë me veprat tona? Kur të shohë se ti nuk je e prirur për keq, se nuk të pëlqejnë shpenzimet a stolitë, se nuk kërkon shuma të tepërta parash, po je e kënaqur me atë që ke, atëherë do të të durojë kur e këshillon. Po në qofsh e urtë me fjalë, kurse me vepra bën të kundërtën, do të të dënojë për fjalë krejt të marra. Po kur, bashkë me fjalët, i jep mësim edhe me veprat e tua, atëherë do të të pranojë e do të të bindet më lehtë; si kur nuk dëshiron ar, as margaritarë, as rroba të shtrenjta, po, në vend të tyre, ndershmëri, përkore dhe mirësi; kur i tregon këto virtyte nga ana jote dhe i kërkon nga ana e tij. Sepse, po të duhet patjetër të bësh diçka për t'i pëlqyer të shoqit, duhet të stolisësh shpirtin tënd, jo ta stolisësh e kështu ta prishësh trupin. Ari që vë përsipër nuk do të të bëjë aq të hijshme e të dëshirueshme për të, sa ndershmëria dhe mirësia ndaj tij, e gatishmëria për të vdekur për shokun tënd; këto gjëra i nënshtrojnë më shumë burrat. Madje, ai shkëlqim i veshjes edhe e mërzit, sepse ia ngushton mjetet dhe i shkakton shumë shpenzime e shqetësim; kurse ato gjëra që përmenda do ta mbërthejnë burrin pas gruas; sepse mirësia, miqësia dhe dashuria s'sjellin brenga, s'shkaktojnë shpenzime, po krejt të kundërtën. Ajo stoli e jashtme mërzitet me përdorim, kurse ajo e shpirtit lulëzon ditë për ditë dhe ndez një flakë më të fortë. Kështu që, po të duash t'i pëlqesh të shoqit, stolise shpirtin me ndershmëri, me devotshmëri dhe me drejtimin e shtëpisë. Këto gjëra edhe e nënshtrojnë më shumë, edhe s'marrin fund kurrë. As mosha nuk e prish këtë stoli, as sëmundja nuk e tret. Stolinë e trupit e prish zakonisht koha e gjatë, e tret sëmundja e shumë gjëra të tjera, po ajo që i përket shpirtit është përmbi gjithë këto. Ajo stoli ngjall smirë dhe ndez zili, kurse kjo është e pastër nga sëmundja dhe e lirë nga çdo mendjemadhësi. Kështu punët e shtëpisë do të jenë më të lehta dhe të ardhurat tuaja pa mundim, kur ari nuk vihet mbi trupin tuaj as nuk rrethon krahët tuaj, po shkon për nevoja të domosdoshme, si të ushqyerit e shërbëtorëve, kujdesi i nevojshëm për fëmijët dhe qëllime të tjera të dobishme. Po në mos qoftë kështu, në qoftë fytyra (e gruas) e mbuluar me stoli, kurse zemra (e burrit) e shtrënguar nga ankthi, ç'dobi, ç'lloj përfitimi ka? I trishtuari nuk e lë të duket bukuria e mahnitshme e tjetrit. Sepse ju e dini, ju e dini se, edhe në pastë njeriu para tij gruan më të bukur ndër të gjitha, s'mund të ndiejë kënaqësi kur e sheh, ndërsa shpirti i tij është i trishtuar, sepse, që të ndiejë kënaqësi, njeriu duhet së pari të gëzohet e të ngazëllehet. Dhe, kur gjithë ari i tij grumbullohet për të stolisur trupin e një gruaje, ndërsa në shtëpinë e tij ka mjerim, i shoqi s'mund të ketë asnjë kënaqësi. Kështu që, po të duam t'u pëlqejmë burrave tanë, le t'u japim kënaqësi; dhe do t'u japim kënaqësi, po t'i heqim stolitë e zbukurimet tona. Sepse të gjitha këto, pikërisht në kohën e martesës, duket sikur sjellin njëfarë kënaqësie, po pastaj kjo zbehet me kohë. Sepse, në qoftë se, kur qielli është kaq i bukur dhe dielli kaq i ndritshëm, saqë s'mund t'i gjesh emër ndonjë trupi që t'i barazohet, ne i admirojmë më pak ngaqë i shohim përditë, si do të admirojmë një trup të zbukuruar me xhingla? Këto i them, sepse dua që ju të stoliseni me atë stoli të shëndoshë që porositi Pavli: «Jo me ar, a me margaritarë, a me rroba të shtrenjta, po (siç u ka hije grave që rrëfejnë perëndishmëri) me vepra të mira.» (1 Timoteut 2:9, 10.) Po a dëshiron t'u pëlqesh të huajve dhe të lëvdohesh prej tyre? Atëherë, sigurisht, kjo s'është dëshira e një gruaje të ndershme. Megjithatë, po ta duash, po të bësh siç thashë, do t'i kesh edhe të huajt që të duan shumë dhe që të lëvdojnë ndershmërinë tënde. Sepse gruan që stolis trupin e vet s'do ta lëvdojë asnjë njeri i virtytshëm e i përkorë, po vetëm të shfrenuarit e epsharakët; madje as këta s'do ta lëvdojnë, po do të flasin edhe ndyrë për të, me sy të ndezur nga shthurja që ajo shpalos; kurse tjetrën do ta miratojnë të gjithë, si këta si ata, sepse prej saj nuk marrin asnjë dëm, po madje mësim urtësie qiellore. Dhe e madhe do të jetë lëvdata e saj nga njerëzit, e madhe edhe shpërblimi i saj pranë Perëndisë. Për një stoli të tillë, pra, le të përpiqemi, që të jetojmë këtu pa frikë e të fitojmë të mirat që do të vijnë; të cilat i marrshim të gjithë me anë të hirit dhe të dashurisë njerëzore të Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit i qoftë lavdia në jetë të jetëve. Amin.