Joani 13:20

[1.] I madh është shpërblimi për kujdesin që u tregohet shërbëtorëve të Perëndisë; ai vetvetiu na jep frytet e veta. Sepse, thotë, «Ai që ju pret, më pret mua, edhe ai që më pret mua, pret atë që më dërgoi» (Mateu 10:40). E ç'mund të barazohet me pritjen e Krishtit dhe e Atit të tij? Po ç'lidhje ka kjo me ato që u thanë më parë? Ç'e përbashkët ka që, pasi kishte thënë «Në i bëfshi këto gjëra, të lumur jeni», të shtojë «Ai që ju pret»? Një lidhje të ngushtë e fort të harmonishme. Vëreni si. Kur ata po gatiteshin të dilnin e të vuanin shumë gjëra të tmerrshme, ai i ngushëllon në dy mënyra: njëra buron prej vetes së tij, tjetra prej të tjerëve. «Sepse, në qofshi vërtet të urtë», thotë, «duke më pasur gjithnjë në mendje e duke mbajtur me vete gjithçka që thashë dhe që bëra, do t'i duroni lehtë gjërat e tmerrshme. Edhe jo vetëm kështu, po edhe se do të gëzoni vëmendje të madhe nga të gjithë njerëzit.» Të parën e shpalli kur tha «Në i bëfshi këto gjëra, të lumur jeni»; të dytën, kur tha «Ai që ju pret, më pret mua». Sepse ai u hapi shtëpitë e të gjithë njerëzve, që, edhe nga urtësia e shëndoshë e sjelljes së tyre, edhe nga zelli i atyre që do t'i përkujdeseshin, të kishin një ngushëllim të dyfishtë. Pastaj, pasi u dha këto porosi si njerëzve që do të përshkonin gjithë botën, u trondit përsëri: sillte ndër mend se tradhtarit i mungonin të dyja këto e s'do të shijonte asnjërën, as durimin në mundime, as shërbimin e mikpritësve të dashur. Edhe Ungjillori, që ta tregojë edhe këtë e të dëshmojë se pikërisht për shkak të tij u trondit, shton:

Vargu 21. «Si i tha këto, Jisui u trondit në frymë, edhe dëshmoi e tha: Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them, se një nga ju do të më tradhtojë.»

Përsëri ua fut frikën të gjithëve, duke mos e përmendur tradhtarin me emër.

Vargu 22. «Po ata ishin në mëdyshje», ndonëse në ndërgjegjen e tyre nuk ndienin asgjë të keqe; por fjalën e Krishtit e mbanin më të besueshme se mendimet e veta. Prandaj «vështronin njëri-tjetrin». Po ta kishte hedhur gjithçka mbi një të vetëm, Jisui do t'ua kishte prerë frikën; por, duke shtuar «një nga ju», i trazoi të gjithë. E ç'ndodh atëherë? Të tjerët shikonin njëri-tjetrin; kurse Pjetri, gjithnjë i zjarrtë, i bën shenjë Joanit. Sepse ai qe qortuar edhe më parë, dhe, kur Krishti deshi ta lante, do ta kishte penguar; ai kudo del i shtyrë vërtet nga dashuria, po prapë i qortuar. Ndaj, i frikësuar për këtë, as nuk rrinte i qetë, as nuk fliste, po deshi të merrte vesh nëpërmjet Joanit. Po ia vlen të pyesim: përse, kur të gjithë ishin të shqetësuar e të dridhur, kur prijësi i tyre ishte i trembur, Joani, si njeri i patrazuar, mbështetet mbi gjirin e Jisuit, e jo vetëm mbështetet, po edhe rri mbi kraharorin e tij? Edhe kjo nuk është e vetmja gjë që meriton hetim, po edhe ajo që vjen pas. Cila? Ajo që thotë për veten: «që Jisui e donte». Përse askush tjetër nuk e tha këtë për veten? E prapë edhe të tjerët ishin të dashur. Po ai, më shumë se kushdo. Edhe nëse askush tjetër nuk e ka thënë këtë për të, po ai vetë e thotë për vete, s'ka asgjë për t'u çuditur. Edhe Pavli bën po kështu, kur e do rasti, duke thënë: «Njoha një njeri para katërmbëdhjetë vjetësh»; e megjithatë ka renditur për veten edhe lëvdata të tjera aspak të vogla. Të duket gjë e vogël që, sapo dëgjoi «Eja pas meje», la menjëherë rrjetat e të atin dhe e ndoqi; dhe që Krishti e mori atë vetëm, bashkë me Pjetrin, në mal (Mateu 17:1), edhe një herë tjetër, kur hyri në një shtëpi (Lluka 8:51)? Ç'lëvdatë të lartë i bëri edhe Pjetrit, pa e fshehur, kur na tregon se Krishti tha: «Pjetër, a më do më shumë se këta?» (kreu 21:15); edhe kudo e paraqit Pjetrin plot ngrohtësi e fisnikëri ndaj tij; për shembull, kur tha: «Zot, po ky ç'do të bëhet?», e tha nga dashuria e madhe. Po përse askush tjetër nuk e tha këtë për të? Sepse ai vetë nuk do ta kishte thënë, po të mos kishte arritur te ky vend. Sepse, po të mos kishte shtuar asgjë më tepër pasi na tregoi që Pjetri i bëri shenjë Joanit të pyeste, do të na kishte lënë në mëdyshje të madhe e do të na detyronte të kërkonim arsyen. Prandaj, që ta zgjidhë vetë këtë vështirësi, thotë: «Rrinte mbështetur mbi gjirin e Jisuit». A mendon se ke mësuar gjë të vogël, kur dëgjove se «rrinte mbështetur», dhe se Mësuesi i tyre u lejonte një guxim të tillë? Në dashsh ta dish shkakun e kësaj: vepra ishte prej dashurie; prandaj thotë «që Jisui e donte». Besoj se Joani e bën këtë edhe për një arsye tjetër, sepse do të tregojë se ishte i lirë nga akuza; ndaj flet haptas dhe me guxim. Përsëri, përse i përdori këto fjalë jo në ndonjë çast tjetër, po vetëm kur i pari i apostujve i bëri shenjë? Që të mos mendoje se Pjetri i bëri shenjë atij si më i madh, thotë se kjo ndodhi për shkak të dashurisë së madhe që kishte Jisui për të. Po përse rri madje mbi gjirin e tij? Sepse ende nuk kishin formuar ndonjë mendim të lartë për të; përveç kësaj, kështu ua qetësoi dëshpërimin, sepse ka gjasë që në atë çast fytyrat e tyre ishin vrenjtur. Në qofshin të trazuar në shpirt, aq më tepër do të ishin në fytyrë. Prandaj, duke i qetësuar me fjalë e me pyetjen, u hap udhë që më parë dhe e lejon të mbështetet mbi kraharorin e tij. Vëreni edhe thjeshtësinë e tij: nuk e përmend emrin e vet, po thotë «që e donte». Ashtu si edhe Pavli, kur tha: «Njoha një njeri para rreth katërmbëdhjetë vjetësh». Tani për herë të parë Jisui e zbuloi tradhtarin, po as tani me emër; po si?

Vargu 26. «Ai është ai të cilit do t'i jap kafshatën, kur ta ngjyej.»

Edhe vetë mënyra e qortimit kishte për qëllim ta turpëronte. Ai nuk e nderoi tryezën, ndonëse hante po atë bukë; le të jetë ashtu; por kush nuk do të fitohej, po të merrte kafshatën nga vetë dora e tij? E megjithatë atë nuk e fitoi.

Vargu 27. «Atëherë Satanai hyri tek ai.»

Duke e tallur për paturpësinë e tij. Sa kohë që ai bënte pjesë në çetën e nxënësve, djalli nuk guxonte t'i sulej, po e sulmonte nga jashtë; po kur Krishti e nxori në shesh dhe e ndau, atëherë iu sul pa frikë. Nuk ishte e udhës të mbahej brenda çetës një njeri me karakter të tillë, që kaq gjatë kishte mbetur i pandreqshëm. Prandaj, që andej e tutje e dëboi, edhe atëherë ai tjetri e kapi, kur u pre nga çeta, edhe ai, duke i lënë, doli jashtë natën.

«Jisui i thotë: Mik, atë që bën, bëje shpejt.»

Vargu 28. «Po asnjë nga ata në tryezë nuk e dinte se me ç'qëllim ia tha këtë.»

[3.] Ç'pandjeshmëri e habitshme! Si ishte e mundur që ai as të mos zbutej, as të mos turpërohej, po, i bërë edhe më i paturpshëm, «doli jashtë». Fjala «bëje shpejt» nuk është shprehja e dikujt që urdhëron, as që këshillon, po e dikujt që qorton dhe që i tregon se dëshironte ta ndreqte, po që, meqë ishte i pandreqshëm, e la të shkonte. Edhe këtë, thotë Ungjillori, «asnjë nga ata që rrinin në tryezë nuk e mori vesh». Ndokush mund të gjejë këtu një vështirësi jo të vogël: si ka mundësi që, kur nxënësit pyetën «Kush është?» edhe ai u përgjigj «Ai të cilit do t'i jap kafshatën, kur ta ngjyej», ata prapë nuk e kuptuan, veç në e tha fshehtas, që të mos e dëgjonte njeri. Sepse Joani, pikërisht për këtë, i mbështetur mbi kraharorin e tij, e pyeti gati te veshi, që të mos zbulohej tradhtari; edhe Krishti u përgjigj po ashtu, që as atëherë të mos e tregonte. Edhe ndonëse e tha me forcë «Mik, atë që bën, bëje shpejt», prapë nuk e kuptuan. Po ai foli kështu për të treguar se ishin të vërteta ato që u kishte thënë hebrenjve për vdekjen e vet. Sepse u kishte thënë atyre: «Kam pushtet ta jap jetën time, edhe kam pushtet ta marr përsëri»; edhe: «Askush nuk ma merr» (kreu 10:18). Sa kohë që deshi ta mbante, askush nuk qe në gjendje ta merrte; po kur e dorëzoi, atëherë vepra u bë e lehtë. Gjithë këtë e nënkuptoi kur tha: «Atë që bën, bëje shpejt». E megjithatë as atëherë nuk e nxori në shesh, sepse ndoshta të tjerët do ta bënin copë-copë, ose Pjetri do ta vriste. Prandaj «asnjë në tryezë nuk e mori vesh». As Joani? As ai vetë: sepse s'mund ta priste që një nxënës të arrinte në një shkallë të tillë ligësie. Sepse, meqë ata vetë ishin larg një paudhësie të tillë, s'mund të dyshonin gjëra të tilla për të tjerët. Ashtu si më parë u kishte thënë: «Nuk flas për të gjithë ju» (vargu 18), po pa e treguar personin, kështu edhe këtu ata menduan se u tha për ndonjë çështje tjetër.

«Ishte natë», thotë Ungjillori, kur ai doli jashtë. «Përse ma tregon kohën?» Që ti të mësosh vrullin e tij, se as koha nuk e ndaloi nga qëllimi. E prapë as kjo nuk e nxori krejt në shesh punën, sepse të tjerët në atë çast ishin të hutuar, të pushtuar nga frika e nga një ankth i madh, dhe nuk e dinin arsyen e vërtetë të asaj që qe thënë, po pandehnin se ai foli kështu që Juda t'u jepte diçka të varfërve. Sepse ai kujdesej fort për të varfrit, duke na mësuar edhe ne të tregojmë kujdes të madh për këtë. Po ata e menduan këtë jo pa arsye, po «sepse ai mbante qesen». E megjithatë askush nuk duket t'i ketë sjellë para; se nxënëset gra e ushqenin me pasurinë e tyre, këtë e ka thënë, po që dikush i solli para, këtë nuk e ka lënë të kuptohet gjëkundi (Lluka 8:3). Po si ka mundësi që ai që i porositi nxënësit të mos mbanin as trastë, as para, as shkop, të mbante vetë një qese për t'u shërbyer të varfërve? Që ti të mësosh se edhe atij që është tepër nevojtar dhe i kryqëzuar, i takon të jetë fort i kujdesshëm në këtë pikë. Sepse shumë gjëra i bëri për ikonomi, që të na mësojë. Nxënësit, pra, menduan se e tha këtë që Juda t'u jepte diçka të varfërve; edhe as kjo nuk e turpëroi, që ai nuk deshi as ditën e fundit ta bënte shembull para të gjithëve. Edhe ne duhet të bëjmë po ashtu, e të mos i shpallim mëkatet e shokëve tanë, sado të pashërueshme qofshin. Sepse edhe pas kësaj i dha një puthje njeriut që erdhi ta tradhtonte, edhe duroi një vepër të tillë, e pastaj vazhdoi drejt një gjëje shumë më të guximshme, drejt vetë kryqit, drejt vdekjes së turpshme, edhe atje përsëri shfaqi dashurinë e tij për njeriun. Edhe këtu e quan «lavdi», duke na treguar se s'ka asgjë aq të turpshme e të qortueshme sa të mos e bëjë më të ndritur atë që shkon drejt saj, po të bëhet sipas vullnetit të Perëndisë. Të paktën, pas daljes së Judës për të tradhtuar, thotë:

Vargu 31. «Tani u lavdërua Biri i Njeriut.»

Kështu i zgjon mendimet e dëshpëruara të nxënësve dhe i bind jo vetëm të mos ligështohen, po edhe të gëzohen. Për këtë arsye e qortoi Pjetrin që në fillim, sepse është lavdi e madhe që dikush, pasi ka qenë në vdekje, ta mundë vetë vdekjen. Edhe këtë tha për veten: «Kur të ngrihem lart, atëherë do të njihni se Unë jam» (kreu 8:28); edhe përsëri: «Prishni këtë tempull» (kreu 2:19); edhe përsëri: «Nuk do t'ju jepet shenjë tjetër, veç shenjës së Jonait» (Mateu 12:39). Sepse si mund të jetë ndryshe veçse lavdi e madhe, të jesh i zoti të bësh edhe pas vdekjes vepra më të mëdha se para vdekjes? Sepse, që të besohej Ngjallja, nxënësit bënë vepra më të mëdha. Por po të mos kishte jetuar dhe të mos ishte Perëndi, si do të mund t'i bënin këta njerëz gjëra të tilla në emrin e tij?

Vargu 32. «Edhe Perëndia do ta lavdërojë.»

Ç'do të thotë «Edhe Perëndia do ta lavdërojë në vetvete»? Do të thotë: «me anë të vetes së tij, jo me anë të një tjetri».

«Edhe do ta lavdërojë menjëherë.»

[4.] Domethënë: «njëkohësisht me kryqin». «Sepse nuk do të jetë pas shumë kohe», thotë, «as nuk do të presë stinën e largët të Ngjalljes, as nuk do ta tregojë atëherë të lavdishëm, po menjëherë, mbi vetë kryqin, do të shfaqet lavdia e tij». Edhe kështu, dielli u errësua, shkëmbinjtë u çanë, perdja e tempullit u nda më dysh, shumë trupa shenjtorësh që flinin u ngritën, varri kishte vulat e veta, rojet rrinin pranë, edhe, ndërsa mbi Trupin rrinte një gur, Trupi u ngjall; kaluan dyzet ditë, edhe erdhi Dhurata e Frymës, edhe të gjithë menjëherë e predikuan atë. Kjo është ajo: «do ta lavdërojë në vetvete, edhe do ta lavdërojë menjëherë»; jo me anë të engjëjve a kryeengjëjve, jo me anë të ndonjë fuqie tjetër, po me anë të vetes së tij. Po si e lavdëroi ai edhe me anë të vetes së tij? Duke bërë gjithçka për lavdinë e Birit. E prapë gjithçka e bëri Biri. A e sheh se ato që i bën vetë, ia vesh Atit?

Vargu 33. «Djemth, edhe pak kohë jam me ju, edhe, siç u thashë hebrenjve, ‹atje ku shkoj unë, ju nuk mund të vini›, kështu po jua them tani edhe juve.»

Tani, pas darkës, ai nis fjalë trishtimi. Sepse, kur doli Juda, nuk ishte më mbrëmje, po natë. Po, meqë ngasjet do të vinin së shpejti, ishte e nevojshme t'u vihej para nxënësve gjithçka, që ta mbanin mend; a më mirë, Fryma do t'ua sillte ndër mend të gjitha. Sepse ka gjasë që të harronin shumë gjëra, si njerëz që i dëgjonin për herë të parë e që do të kalonin ngasje të tilla. Njerëz që i mundte gjumi (siç thotë një Ungjillor tjetër, Lluka 22:45), që ishin pushtuar nga dëshpërimi, siç e thotë vetë Krishti, «Sepse ju thashë këto, trishtimi jua mbushi zemrat» (kreu 16:6), si mund t'i mbanin mend saktësisht të gjitha këto? Përse, pra, u thanë? Nuk qe fitim i vogël për ta, sa i përket mendimit të tyre për Krishtin, që më vonë, kur t'u kujtoheshin, ta dinin me siguri se këto gjëra i kishin dëgjuar shumë kohë më parë nga Krishti. Po përse ua ligështon më parë shpirtin, duke thënë «Edhe pak kohë jam me ju»? «Hebrenjve, vërtet, u tha me arsye, po përse na vë ne pikërisht në të njëjtën radhë me ata kokëfortët?» Aspak nuk e bëri këtë. «Përse, pra, tha ‹Siç u thashë hebrenjve›?» Ai u kujtoi se nuk po i paralajmëronte për këto gjëra tani, ngaqë u kishin rënë telashet mbi krye, po se i kishte parashikuar që në fillim, dhe se ata ishin dëshmitarë që kishin dëgjuar se ai ua kishte thënë këto hebrenjve. Prandaj shtoi edhe fjalën «djemth», që, kur të dëgjonin «Siç u thashë hebrenjve», të mos mendonin se shprehja u përdor me të njëjtin kuptim ndaj tyre. Nuk foli kështu, pra, për t'i dëshpëruar, po për t'i ngushëlluar, që rreziqet, duke u rënë befas mbi krye, të mos i trondisnin së tepërmi.

«Atje ku shkoj unë, ju nuk mund të vini.» Ai tregon se vdekja e tij është një largim, një ndryshim për mirë drejt një vendi që nuk i pranon trupat që prishen. Këtë e thotë që të ndezë dashurinë e tyre për të dhe ta bëjë më të zjarrtë. E dini se, kur shohim ndonjë nga miqtë tanë më të dashur të ndahet prej nesh, dashuria jonë është më e ngrohtë, aq më tepër kur i shohim të shkojnë drejt një vendi ku ne s'kemi as mundësi të shkojmë. Këto gjëra, pra, i tha për t'i trembur hebrenjtë, po për të ndezur mallin te nxënësit. «I tillë është ai vend, sa jo vetëm ata, po as ju, të dashurit e mi më të mirë, s'mund të vini atje.» Këtu tregon edhe dinjitetin e vet.

«Kështu po jua them tani edhe juve.» Përse «tani»? «Atyre në një mënyrë, juve në një mënyrë tjetër»; domethënë, «jo bashkë me ata». Po kur e kërkuan hebrenjtë, e kur nxënësit? Nxënësit, kur iknin prej hebrenjve, kur hoqën mjerime të padurueshme e që s'përshkruhen me fjalë gjatë pushtimit të qytetit të tyre, kur zemërimi i Perëndisë ra mbi ta nga çdo anë. Hebrenjve, pra, u foli atëherë, për shkak të mosbesimit të tyre, «po juve tani, që telashet të mos ju vijnë papritur».

Vargu 34. «Një urdhërim të ri po ju jap.»

Sepse, meqë kishte gjasë të tronditeshin kur t'i dëgjonin këto gjëra, sikur po i linin vetëm, ai i ngushëllon, duke i veshur me atë që ishte rrënja e çdo të mire dhe një mburojë, dashurinë. Sikur t'u kishte thënë: «Hidhëroheni për ikjen time? Jo, në u dashtë njëri-tjetrin, do të jeni më të fortë.» Përse, pra, nuk e tha këtë? Sepse tha diçka që u bënte më shumë dobi se kjo.

Vargu 35. «Nga kjo do t'ju njohin të gjithë se jeni nxënësit e mi.»

[5.] Me këtë ai njëkohësisht tregoi se çeta nuk do të shuhej kurrë, kur u dha një shenjë dalluese. Këtë e tha kur tradhtari u pre prej tyre. Po si e quan urdhërim të ri një gjë që gjendet edhe në Besëlidhjen e Vjetër? Ai vetë e bëri të ri me mënyrën; prandaj shtoi «Siç ju kam dashur unë». «Nuk po ju shpaguaj një borxh mirësish që më bëtë ju të parët, po nisa vetë», thotë. «Edhe kështu duhet t'u bëni mirë njerëzve tuaj më të dashur, ndonëse s'u detyroheni asgjë»; edhe, pa përmendur mrekullitë që do të bënin, e bëri tiparin e tyre dallues dashurinë. E pse? Sepse është pikërisht kjo që i tregon njerëzit të shenjtë; është themeli i çdo virtyti; me anë të kësaj, mbi të gjitha, shpëtojmë edhe të gjithë. Sepse «kjo», thotë, «do të thotë të jesh nxënës; kështu do t'ju lëvdojnë të gjithë, kur t'ju shohin se ndiqni shembullin e dashurisë sime». E ç'themi atëherë? A nuk e tregojnë këtë shumë më tepër mrekullitë? Aspak. Sepse «shumë veta do të thonë: Zot, a nuk dëbuam demonë në emrin tënd?» (Mateu 7:22). Edhe përsëri, kur ata gëzohen se demonët u binden, ai thotë: «Mos u gëzoni se ju binden demonët, po se emrat tuaj janë shkruar në qiej» (Lluka 10:20). Edhe kjo, pra, e pushtoi botën, sepse ajo qe përpara saj; po të mos kishte qenë ajo, as kjo nuk do të kishte qëndruar. Kjo, pra, i bëri menjëherë të përsosur: të kishin të gjithë një zemër e një shpirt. Po të ishin ndarë njëri nga tjetri, gjithçka do të kishte humbur.

Këtë e tha jo vetëm për ata, po për të gjithë ata që do të besonin tek ai; sepse edhe sot s'ka gjë tjetër që i bën paganët të pengohen, veç mungesës së dashurisë. «Po», thotë ndokush, «ata na e vënë përpara edhe mungesën e mrekullive.» Po jo në të njëjtën mënyrë. «Po ku e treguan apostujt dashurinë e tyre?» A nuk i sheh Pjetrin e Joanin të pandarë nga njëri-tjetri, tek ngjiten bashkë në tempull? (Veprat 3:1). A nuk e sheh Pavlin të prirur po ashtu ndaj tyre, e prapë dyshon? Po të kishin fituar të mirat e tjera, aq më tepër e kishin nënën e të gjithave. Sepse kjo është gjë që buron nga një shpirt i virtytshëm; po atje ku është ligësia, atje vyshket bima. Sepse «kur», thotë, «të shtohet paudhësia, do të ftohet dashuria e shumëve» (Mateu 24:12). Edhe paganët nuk i tërheqin aq mrekullitë sa mënyra e jetesës; e asgjë s'e sjell aq shumë një jetë të drejtë sa dashuria. Sepse ata që bënin mrekulli shpesh i quanin madje mashtrues; po mbi një jetë të pastër s'kishin se ku të kapeshin. Sa kohë që lajmi i Ungjillit nuk ishte ende përhapur, mrekullitë me arsye ngjallnin habi; po tani njerëzit duhet të bëhen të admirueshëm nga jeta e tyre. Sepse asgjë s'ngjall aq respekt te paganët sa virtyti, e asgjë s'i fyen aq sa vesi. Edhe me të drejtë. Kur ndonjë prej tyre sheh lakmuesin, grabitqarin, që i nxit të tjerët të bëjnë të kundërtën, kur sheh se ai njeri, që iu urdhërua të donte edhe armiqtë, i sillet vetë farefisit të vet si me kafshë të egra, do të thotë se fjalët janë marrëzi. Kur sheh njeriun që dridhet para vdekjes, si do t'i besojë tregimet për pavdekësinë? Kur na sheh të dhënë pas pushtetit e skllevër të pasioneve të tjera, do të mbetet edhe më fort në mësimet e veta, pa formuar për ne asnjë mendim të lartë. Ne, ne jemi shkaku që ata mbeten në gabimin e tyre. Mësimet e veta i kanë dënuar prej kohësh, e po ashtu i admirojnë tonat, po i pengon mënyra jonë e jetesës. Të rrëfesh urtësinë me fjalë është lehtë, shumë veta ndër ta e kanë bërë këtë; po ata kërkojnë provën me vepra. «Le t'i shohin, pra, të lashtët e besimit tonë.» Po për ata aspak nuk besojnë; pyesin për ata që rrojnë tani. Sepse, «tregomë», thotë, «besimin tënd me anë të veprave të tua» (Jakovi 2:18); po nuk është kështu, përkundrazi, kur na shohin se e shqyejmë të afërmin më keq se çdo bishë e egër, na quajnë mallkimin e botës. Këto gjëra i frenojnë paganët e nuk i lënë të kalojnë nga ana jonë. Kështu që do të ndëshkohemi edhe për këto, jo vetëm për ato që gabojmë vetë, po edhe se shahet emri i Perëndisë. Deri kur do t'i jepemi pasurisë, luksit e pasioneve të tjera? Që tani e tutje le t'i lëmë. Dëgjoni ç'thotë profeti për disa të marrë: «Le të hamë e të pimë, se nesër vdesim» (Isaia 22:31). Po në rastin tonë as këtë s'mund ta themi, sepse «shumë» veta mbledhin rreth vetes atë që u përket të gjithëve. Prandaj, duke i qortuar edhe këta, profeti tha: «A do të banoni ju vetëm mbi dhe?» (Isaia 5:8). Ndaj kam frikë se mos ndodhë ndonjë gjë e tmerrshme e të tërheqim mbi vete një ndëshkim të rëndë prej Perëndisë. Edhe, që kjo të mos ndodhë, le të kujdesemi për çdo virtyt, që të fitojmë të mirat e ardhshme, me anë të hirit dhe të dashurisë njerëzore të Zotit tonë Jisu Krisht, me anë të të cilit dhe bashkë me të cilin i qoftë lavdia Atit dhe Frymës së Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.