Joani 15:11,12

«Këto jua thashë, që gëzimi im të mbetet në ju, dhe që gëzimi juaj të jetë i plotë. Ky është urdhërimi im, që ta doni njëri-tjetrin, sikundër ju desha unë.»

[1.] Të gjitha gjërat e mira, pra, e kanë shpërblimin e tyre kur arrijnë në fundin e duhur; po të ndërpriten në mes të udhës, vjen mbytja e anijes. Dhe ndodh si me një anije me ngarkesë të stërmadhe: po të mos arrijë në kohë në liman, po të fundoset në mes të detit, nuk përfiton asgjë nga gjatësia e udhëtimit, madje e bën fatkeqësinë edhe më të madhe, sa më shumë mundime të ketë duruar. Kështu janë edhe ata shpirtra që tërhiqen mbrapa kur janë afër fundit të mundimeve, dhe ligështohen në mes të betejës. Prandaj Pavli tha se lavdia, nderi dhe paqja do të presin ata që e përshkuan udhën e tyre me ngulm në veprën e mirë. Këtë e bën tani Krishti me nxënësit. (Romakëve 2:7). Sepse, meqë i kishte pranuar dhe ata gëzoheshin tek ai, po pastaj ardhja e papritur e Pësimit dhe fjalët e tij hidhëruese kishin gjasë të ua prisnin gëzimin, pasi bisedoi me ta sa duhej për t'i qetësuar, shton: «Këto jua thashë, që gëzimi im të mbetet në ju, dhe që gëzimi juaj të jetë i plotë»; domethënë: «që të mos ndaheni prej meje, që të mos e ndërprisni udhën tuaj. Ju gëzoheshit tek unë, madje gëzoheshit së tepërmi, po ju ka rënë ligështia. Këtë, pra, po e heq, që gëzimi të vijë në fund, duke treguar se rrethanat tuaja të tanishme janë shkak i përshtatshëm jo për dhimbje, po për gëzim. Ju pashë të lënduar; nuk ju përçmova; nuk thashë: ‹Pse nuk qëndroni fisnikë?› Po ju fola fjalë që sillnin ngushëllim me vete. Dhe kështu dua t'ju ruaj përgjithnjë në të njëjtën dashuri. Dëgjuat për një mbretëri, u gëzuat. Prandaj, që gëzimi juaj të jetë i plotë, jua thashë këto gjëra.» Po «ky është urdhërimi, që ta doni njëri-tjetrin, sikundër ju desha unë». A e sheh se dashuria ndaj Perëndisë është e ndërthurur me dashurinë tonë të ndërsjellë, dhe e lidhur si një lloj zinxhiri? Prandaj herë thotë se ka dy urdhërime, herë vetëm një. Sepse s'është e mundur që njeriu që ka kapur të parin, të mos ketë edhe të dytin. Sepse një herë tha: «Nga këto varen Ligji dhe Profetët» (Mateu 22:40); e një herë tjetër: «Gjithçka që doni t'ju bëjnë njerëzit, po ashtu bëjuni edhe ju atyre; sepse ky është Ligji dhe Profetët» (Mateu 7:12). Edhe: «Dashuria është përmbushja e Ligjit» (Romakëve 13:10). Këtë e thotë edhe këtu; sepse, po qe se të qëndruarit vjen nga dashuria, dhe dashuria nga mbajtja e urdhërimeve, dhe urdhërimi është që ta duam njëri-tjetrin, atëherë të qëndruarit në Perëndinë vjen nga dashuria për njëri-tjetrin. Dhe nuk flet thjesht për dashurinë, po tregon edhe mënyrën: «Sikundër ju desha unë». Përsëri tregon se edhe vetë largimi i tij nuk ishte prej urrejtjeje, po prej dashurie. «Kështu që, për këtë arsye, duhet të më admironi më tepër, sepse jap jetën time për ju.» Megjithatë, askund nuk e thotë këtë me këto fjalë, po në një vend të mëparshëm, kur përvijoi bariun e mirë, dhe këtu, kur i nxit e u tregon madhështinë e dashurisë së tij, si dhe kush është vetë. Po përse e lartëson kudo dashurinë? Sepse kjo është shenja e nxënësve, kjo është lidhja e virtytit. Për këtë arsye Pavli thotë gjëra kaq të mëdha për të, si nxënës i vërtetë i Krishtit dhe si njeri që e kishte provuar vetë.

Vargu 14, 15. «Ju jeni miqtë e mi. Tashmë nuk ju quaj shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk di ç'bën i zoti. Ju jeni miqtë e mi, sepse jua bëra të njohura gjithçka që dëgjova prej Atit tim.»

Po atëherë, si thotë: «Kam edhe shumë gjëra t'ju them, po ju nuk mund t'i mbani tani»? (kreu 16:12). Me fjalën «gjithçka» dhe me «dëgjova», nuk tregon gjë tjetër, veçse nuk foli asgjë të huaj, po vetëm atë që ishte prej Atit. Dhe meqë të flasësh për të fshehtat duket si prova më e fortë e miqësisë, «ju», thotë, «u çmuat të denjë edhe për këtë bashkësi». Po kur thotë «gjithçka», nënkupton «gjithçka që ishte e udhës ta dëgjonin». Pastaj sjell edhe një provë tjetër të sigurt të miqësisë, jo të zakonshme. Ç'lloj prove ishte ajo?

Vargu 16. «Nuk më zgjodhët ju mua, po unë ju zgjodha ju.»

Domethënë: unë vrapova drejt miqësisë suaj. Dhe nuk u ndal këtu, po:

«Unë ju vura», thotë, (domethënë «ju mbolla»,) «që të shkoni», (përdor ende figurën e hardhisë,) domethënë «që të përhapeni»; «edhe të jepni fryt, edhe fryti juaj të mbetet».

«Tani, po qe se fryti juaj mbetet, aq më tepër do të mbeteni ju vetë. Sepse jo vetëm ju desha», thotë, «po ju bëra edhe të mirat më të mëdha, duke i shtrirë degët tuaja në gjithë botën.» A e sheh me sa mënyra e tregon dashurinë e tij? Duke u thënë gjërat e fshehta, duke qenë i pari që vrapoi drejt miqësisë së tyre, duke u dhuruar bekimet më të mëdha, duke pësuar për ta atë që pësoi. Pas kësaj, tregon se qëndron gjithnjë edhe pranë atyre që do të japin fryt; sepse duhet të gëzosh ndihmën e tij, që kështu të japësh fryt.

«Që çfarëdo gjë t'i kërkoni Atit në emrin tim, të jua japë.»

Po ai që i kërkohet diçka është ai që duhet ta bëjë atë që i kërkohet; e në qoftë se i kërkohet Atit, si vjen që e bën Biri? Që të mësosh se Biri nuk është më i vogël se Ati.

Vargu 17. «Këto ju urdhëroj, që ta doni njëri-tjetrin.»

Domethënë: «Nuk jua them për t'ju qortuar se jap jetën time për ju, a se vrapova drejt jush, po që t'ju çoj drejt miqësisë.» Pastaj, meqë të përndiqeshe dhe të të fyenin nga shumë veta ishte gjë e rëndë dhe e padurueshme, aq sa mund të përulte edhe një shpirt fisnik, prandaj, pasi tha më parë dhjetë mijë gjëra, Krishti hyri në këtë çështje. Pasi ua zbuti më parë mendjet, kalon kështu në këto pika, duke treguar se edhe këto gjëra ishin për dobinë e tyre të madhe, siç kishte treguar edhe për të tjerat. Sepse, ashtu si u kishte thënë se nuk duhej të hidhëroheshin, po përkundrazi të gëzoheshin, «sepse po shkoj tek Ati», (sepse këtë e bënte jo si t'i braktiste, po ngaqë i donte shumë,) kështu edhe këtu tregon se duhet të gëzohen, jo të hidhërohen. Dhe vër re si e arrin këtë. Nuk tha: «E di se puna është e rëndë, po duroni për hirin tim, sepse edhe për mua vuani», sepse kjo arsye ende nuk mjaftonte t'i ngushëllonte; prandaj, duke e lënë këtë, sjell një tjetër. Dhe cila është ajo? Se kjo gjë do të ishte një provë e sigurt e virtytit të tyre të mëparshëm. «Përkundrazi, do të duhej të hidhëroheshit jo ngaqë ju urrejnë tani, po sikur të ishit për t'u dashur»; sepse këtë e lë të kuptohet kur thotë:

Vargu 19. «Po të ishit prej botës, bota do të donte të vetët.»

Kështu që, po të ishit të dashur, do të ishte fare e qartë se kishit shfaqur shenja ligësie. Pastaj, kur me këtë që tha më parë nuk e arriti qëllimin, vazhdon përsëri me fjalimin.

Vargu 20. «Shërbëtori nuk është më i madh se i zoti. Në qoftë se më përndoqën mua, do t'ju përndjekin edhe ju.»

Tregoi se pikërisht në këtë pikë ata do të ishin më së shumti imituesit e tij. Sepse, ndërsa Krishti ishte në mish, njerëzit luftonin kundër tij; po kur u ngjit lart, lufta ra më pas mbi ta. Pastaj, meqë për shkak të pakicës së tyre trembeshin se do të përballnin sulmin e një turme kaq të madhe, ua ngre shpirtin duke u thënë se ishte arsye e veçantë gëzimi që i urrenin ata; «Sepse kështu do të ndani me mua pësimet e mia. Prandaj nuk duhet të shqetësoheni, sepse nuk jeni më të mirë se unë», siç ju thashë më parë, «Shërbëtori nuk është më i madh se i zoti.» Pastaj ka edhe një burim të tretë ngushëllimi: se bashkë me ta fyhet edhe Ati.

Vargu 21. «Po të gjitha këto do t'jua bëjnë për shkak të emrit tim, sepse nuk e njohin atë që më dërgoi.»

Domethënë: «fyejnë edhe atë». Përveç kësaj, duke ua hequr atyre të tjerëve çdo shfajësim dhe duke shtuar edhe një burim tjetër ngushëllimi, thotë:

Vargu 22. «Po të mos kisha ardhur e t'u kisha folur, nuk do të kishin mëkat.»

Duke treguar se do të veprojnë padrejtësisht si në atë që bëjnë kundër tij, ashtu edhe kundër tyre. «Po pse atëherë na fute në fatkeqësi të tilla? A nuk i parashikoje luftërat, urrejtjen?» Prandaj thotë përsëri:

Vargu 23. «Ai që më urren mua, urren edhe Atin tim.»

Me këtë shpall që më parë edhe një ndëshkim jo të vogël kundër tyre. Sepse, meqë pandërprerë hiqeshin sikur e përndiqnin për shkak të Atit, që t'ua hiqte këtë shfajësim, u tha këto fjalë. «Nuk kanë shfajësim. Unë u dhashë mësimin me anë të fjalëve, edhe atë e përforcova me vepra, sipas Ligjit të Moisiut, i cili urdhëroi që të gjithë t'i binden atij që flet e bën gjëra të tilla, kur ky do të udhëhiqte drejt përshpirtërisë e do të shfaqte çudirat më të mëdha.» Dhe nuk foli thjesht për «shenja», po:

Vargu 24. «Që s'i bëri asnjë njeri tjetër.»

Dhe për këtë dëshmojnë vetë ata, kur flasin kështu: «Kurrë s'është parë e tillë gjë në Israil» (Mateu 9:33); edhe: «Që kur nisi bota, s'është dëgjuar që dikush t'i ketë hapur sytë një njeriu që lindi i verbër» (kreu 9:32); edhe puna e Llazarit ishte e po asaj natyre, po ashtu të gjitha veprat e tjera; mënyra e çudibërjes ishte e re, gjithçka përtej çdo mendjeje. «Po pse atëherë», thotë dikush, «na përndjekin edhe ty edhe ne?» «Sepse nuk jeni prej botës. Po të ishit prej botës, bota do të donte të vetët.» (vargu 19). Së pari ua kujton fjalët që u tha edhe vëllezërve të tij (kreu 7:7); po atje foli më tepër si me një lloj vërejtjeje, që të mos i lëndonte, kurse këtu, përkundrazi, i zbuloi të gjitha. «Po si duket qartë se pikërisht për këtë na urrejnë?» «Nga ç'u bë me mua. Sepse, më thuaj, cilën nga fjalët a veprat e mia mund të kapnin, që të mos më pranonin?» Pastaj, meqë kjo gjë do të na dukej e habitshme, tregon shkakun: domethënë ligësinë e tyre. Dhe as këtu nuk ndalet, po sjell Profetin (Psalmi 35:19; 69:4), duke e treguar se e kishte shpallur qysh moti, kur thotë se:

Vargu 25. «Më urryen pa shkak.»

[3.] Këtë e bën edhe Pavli. Sepse, kur shumë veta çuditeshin si nuk besuan hebrenjtë, ai sjell profetët që e kishin parathënë qëmoti dhe që tregonin shkakun: se ligësia dhe kryelartësia e tyre ishin shkaku i mosbesimit të tyre. «Mirë pra: në qoftë se nuk e mbajtën fjalën tënde, nuk do të mbajnë as tonën; në qoftë se të përndoqën ty, prandaj do të përndjekin edhe ne; në qoftë se panë shenja, të tilla që s'i bëri asnjë njeri tjetër; në qoftë se dëgjuan fjalë të tilla që s'i foli askush tjetër, dhe s'nxorën asnjë dobi; në qoftë se urrejnë Atin tënd dhe ty bashkë me të, atëherë përse», thotë dikush, «na dërgove në mes tyre? Si do të jemi të denjë për besim pas kësaj? Cili nga farefisi ynë do të na vërë veshin?» Prandaj, që të mos shqetësohen nga mendime të tilla, shih ç'lloj ngushëllimi shton.

Vargu 26, 27. «Kur të vijë Ngushëlluesi, që unë do t'jua dërgoj prej Atit, Fryma e së vërtetës, që buron prej Atit, ai do të dëshmojë për mua. Edhe ju do të dëshmoni, sepse keni qenë me mua që në fillim.»

«Ai do të jetë i denjë për besim, sepse është Fryma e së vërtetës.» Për këtë arsye nuk e quajti «Frymë e Shenjtë», po «Frymë e së vërtetës». Kurse fjala «buron prej Atit» tregon se i di të gjitha me përpikëri, ashtu si thotë edhe Krishti për veten, se «e di nga vij dhe ku shkoj» (kreu 8:14), duke folur edhe atje për të vërtetën. «Që do ta dërgoj.» Ja, nuk është më vetëm Ati, po edhe Biri ai që dërgon. «Edhe ju», thotë, «keni të drejtë të besoheni, ju që keni qenë me mua, që nuk e dëgjuat prej të tjerëve.» Vërtet, apostujt mbështeten me guxim tek kjo rrethanë, kur thonë: «Ne që hëngrëm dhe pimë bashkë me të.» (Veprat 10:41). Dhe, për të treguar se kjo nuk u tha thjesht sa për të pëlqyer, Fryma dëshmon për fjalët e thëna. (Veprat 10:44).

Kreu 16, vargu 1. «Këto jua thashë, që të mos skandalizoheni.»

Domethënë: «kur të shihni shumë veta që nuk besojnë, edhe veten tuaj që keqtrajtohet».

Vargu 2. «Do t'ju nxjerrin nga sinagogat.»

(Sepse «hebrenjtë ishin marrë vesh që më parë se, po ta pohonte ndonjë Krishtin, do të nxirrej nga sinagogat», kreu 9:22.)

«Madje, vjen koha kur, kushdo që t'ju vrasë, do të kujtojë se i bën shërbim Perëndisë.»

«Do ta kërkojnë vrasjen tuaj sikur të ishte një vepër e përshpirtshme dhe e pëlqyeshme për Perëndinë.» Pastaj shton përsëri ngushëllimin:

Vargu 3. «Edhe këto do t'i bëjnë, sepse nuk e njohën as Atin, as mua.»

«Mjafton për ngushëllimin tuaj që i duroni këto për hirin tim dhe të Atit.» Këtu ua kujton lumturimin për të cilin foli në fillim: «Lum ju, kur t'ju shajnë njerëzit dhe t'ju përndjekin dhe të thonë kundër jush çdo të keqe, duke gënjyer, për shkakun tim. Gëzohuni dhe ngazëllohuni, sepse i madh është shpërblimi juaj në qiej.» (Mateu 5:11, 12).

Vargu 4. «Këto jua thashë, që, kur të vijë koha, t'i kujtoni.»

«Kështu, duke gjykuar nga këto fjalë, mbajini të besueshme edhe të tjerat. Sepse nuk do të mund të thoni se ju thashë me lajka vetëm ato gjëra që ju pëlqenin, as se fjalët ishin fjalë mashtrimi; sepse kush do të mashtronte, nuk do t'ju kishte thënë që më parë gjëra që mund t'ju largonin. Prandaj jua thashë që më parë, që këto të mos ju binin papritur e t'ju trazonin; edhe për një arsye tjetër veç kësaj: që të mos thoshit se nuk e parashikova që do të ndodhnin këto. Kujtoni, pra, se jua thashë.» Dhe vërtet paganët i mbulonin gjithnjë përndjekjet e tyre me pretekstin e ligësisë së të krishterëve, duke i dëbuar si prishës; po kjo nuk i trazoi nxënësit, që e kishin dëgjuar që më parë dhe e dinin për çfarë vuanin. Shkaku i asaj që ndodhte mjaftonte për t'ua ngritur guximin. Prandaj e trajton këtë kudo, kur thotë: «nuk më njohën»; edhe: «për hirin tim do ta bëjnë»; edhe: «për shkak të emrit tim dhe për shkak të Atit»; edhe: «unë vuajta i pari»; edhe: «pa asnjë shkak të drejtë guxojnë t'i bëjnë këto».

[4.] Le t'i kemi parasysh edhe ne këto gjëra në ngasjet tona, kur pësojmë diçka nga njerëz të ligj, «duke shikuar drejt Nismëtarit dhe Plotësuesit të besimit tonë» (Hebrenjve 12:2), dhe duke menduar se kjo vjen prej njerëzish të ligj, se është për hir të virtytit e për hir të tij. Sepse, po t'i vëmë mendjen këtyre gjërave, gjithçka do të bëhet fare e lehtë dhe e durueshme. Meqë, po qe se ai që vuan për ata që do është madje krenar për këtë, çfarë ndjenje frike do të ketë ai që vuan për hir të Perëndisë? Sepse, po qe se ai, për hirin tonë, atë gjë të turpshme, kryqin, e quan «lavdi» (kreu 13:31), aq më tepër duhet të jemi ne të prirur kështu. Dhe po të mund t'i përbuzim kështu vuajtjet, aq më tepër do të mund të përbuzim pasurinë dhe lakminë. Duhet, pra, kur jemi gati të durojmë diçka të pakëndshme, të mendojmë jo për mundimet, po për kurorat; sepse, ashtu si tregtarët nuk llogarisin vetëm detet, po edhe fitimet, kështu duhet të llogarisim edhe ne qiellin dhe guximin përpara Perëndisë. Dhe në qoftë se fitimi i më shumë gjërave të duket gjë e këndshme, mendo se Krishti nuk e do këtë, dhe menjëherë do të të duket i pakëndshëm. Dhe në qoftë se të vjen rëndë t'u japësh të varfërve, mos e ndal llogarinë te shpenzimi, po shpjere menjëherë mendjen te korrja që vjen nga mbjellja; edhe kur është vështirë të përbuzësh dashurinë për një grua të huaj, mendo për kurorën që vjen pas luftës, dhe do ta durosh lehtë luftën. Sepse, po qe se frika e largon njeriun nga gjërat e pahijshme, aq më tepër duhet ta largojë dashuria për Krishtin. I vështirë është virtyti; po le t'i hedhim rreth fytyrës së tij madhështinë e premtimit të gjërave që do të vijnë. Vërtet, ata që janë të virtytshëm, edhe pa këto premtime, e shohin të bukur në vetvete, dhe për këtë shkak shkojnë pas tij, dhe punojnë sepse kështu i pëlqen Perëndisë, jo për pagë; dhe e quajnë gjë të madhe të jenë të matur, jo që të mos ndëshkohen, po sepse Perëndia e ka urdhëruar. Po në qoftë se dikush është tepër i dobët për këtë, le të mendojë për shpërblimet. Kështu le të veprojmë edhe për sa i përket lëmoshës: le t'i dhembshurohemi bashkënjerëzve tanë, le të mos i lëmë pas dore, ju lutem, kur po mbarojnë nga uria. Si mund të mos jetë gjë e pahijshme që ne të rrimë në tryezë duke qeshur e duke u dëfryer, dhe, kur dëgjojmë të tjerë që vajtojnë tek kalojnë udhës, të mos kthehemi as nga britma e tyre, po të zemërohemi me ta dhe t'i quajmë «mashtrues»? «Ç'do të thuash, o njeri? A kurdis njeri një mashtrim për një copë bukë?» «Po», thotë dikush. Atëherë, pikërisht në këtë rast le të mëshirohet më shumë se kurrë; pikërisht në këtë rast le të çlirohet nga nevoja e tij. Ose, në qoftë se nuk ke ndër mend të japësh, të paktën mos e fyej; në qoftë se nuk do ta shpëtosh anijen që po mbytet, mos e shtyj drejt humnerës. Sepse mendo: kur ti e shtyn tej të varfrin që vjen tek ti, cili do të jesh ti kur t'i lutesh Perëndisë. «Me atë masë që matni, do t'ju matet edhe juve.» (Mateu 7:2). Mendo si ikën ai, i thyer, i përkulur, duke vajtuar; përveç varfërisë, ka marrë edhe goditjen nga paturpësia jote. Sepse, po qe se ju e quani lypjen një mallkim, mendoni ç'stuhi ngre ajo, të lypësh e të mos marrësh asgjë, po të ikësh i fyer. Gjer kur do të jemi si bisha të egra, dhe s'do ta njohim as vetë natyrën nga lakmia? Shumë veta rënkojnë me këto fjalë; po unë dua që ata ta kenë këtë ndjenjë dhembshurie jo vetëm tani, po gjithnjë. Mendoni, ju lutem, për atë ditë kur do të qëndrojmë përpara fronit të gjyqit të Krishtit, kur do të lypim mëshirë, dhe Krishti, duke i sjellë ata përpara, do të thotë: «Për një bukë të vetme, për një obol të vetëm, ngritët një valë kaq të madhe në këta shpirtra!» Ç'do të përgjigjemi? Ç'mbrojtje do të bëjmë? Që të tregojë se do t'i sjellë ata përpara, dëgjo ç'thotë: «Për sa nuk ia bëtë njërit prej këtyre, nuk ma bëtë mua.» (Mateu 25:45). Ata nuk do të na thonë më asgjë, po Perëndia do të na qortojë në vend të tyre. Sepse edhe pasaniku e pa Llazarin, dhe Llazari nuk i tha asgjë, po Abrahami foli për të; dhe kështu do të jetë me të varfrit që tani i përbuzim ne. Nuk do t'i shohim ata duke shtrirë duart në gjendje të mjerë, po në prehje; dhe ne do të marrim si ndëshkim gjendjen që ishte e tyre (dhe sikur të ishte vetëm ajo gjendje, e jo një shumë më e rëndë). Sepse pasaniku «atje» nuk kishte dëshirën të ngopej me thërrime, po digjej e mundohej ashpër, dhe iu tha: «Ti i more të mirat e tua sa ishe gjallë, edhe Llazari po ashtu të këqijat.» (Lluka 16:25). Le të mos e quajmë, pra, pasurinë ndonjë gjë të madhe; ajo do të na ndihmojë të ecim drejt ndëshkimit, po të mos kemi kujdes, ashtu si, po të kemi kujdes, edhe varfëria bëhet për ne një shtesë gëzimi dhe prehjeje. Sepse, po ta durojmë me falënderim, edhe i heqim mëkatet tona, edhe fitojmë guxim të madh përpara Perëndisë.

[5.] Le të mos kërkojmë, pra, gjithnjë sigurinë këtu, që të gëzojmë sigurinë atje; po le t'i pranojmë mundimet që janë për hir të virtytit, le t'i presim tepricat, le të mos kërkojmë asgjë më tepër nga ç'na duhet, dhe le ta shpenzojmë gjithë pasurinë tonë për ata që kanë nevojë. Sepse çfarë shfajësimi mund të kemi, kur Perëndia na premton qiellin, e ne nuk pranojmë t'i japim as bukë? kur ai, për ty, bën që të lindë dielli dhe furnizon gjithë shërbesën e krijimit, kurse ti nuk i jep as një rrobë, as e lë të hyjë nën çatinë tënde? Po ç'flas unë për diellin e hënën? Ai ta ka vënë përpara Trupin e tij, ta ka dhënë Gjakun e tij të Çmuar; e ti nuk i jep as nga kupa jote? Po a e ke bërë vallë qoftë edhe një herë? Kjo nuk është mëshirë; sa kohë që, kur ke mundësi, nuk ndihmon, ende nuk e ke përmbushur tërë detyrën. Kështu edhe virgjëreshat që kishin llambat, kishin vaj, po jo me bollëk. Sepse, edhe po të jepje nga e jotja, nuk duhej të ishe kaq koprrac; po tani, kur jep atë që është e Zotit tënd, pse llogarit çdo grimë? A doni t'jua them shkakun e kësaj çnjerëzie? Kur njerëzit e mbledhin pasurinë me lakmi, po këta janë të ngathët për të dhënë lëmoshë; sepse ai që ka mësuar të fitojë kështu, nuk di të shpenzojë. Sepse si mund të përshtatet me të kundërtën një njeri i gatshëm për grabitje? Ai që merr nga të tjerët, si do të mundet të japë të tijën për një tjetër? Një qen i mësuar të ushqehet me mish nuk mund ta ruajë kopenë; prandaj barinjtë i vrasin të tillët. Që të mos jetë ky fati ynë, le të heqim dorë nga një gosti e tillë. Sepse edhe këta njerëz ushqehen me mish, kur sjellin vdekjen me anë të urisë. A nuk e sheh se si Perëndia na i ka dhënë të gjitha të përbashkëta? Në qoftë se, në mes të pasurisë, ka lejuar që ka njerëz të varfër, kjo është për ngushëllimin e të pasurve, që të mund t'i shlyejnë mëkatet e tyre duke u treguar mëshirë atyre. Po ti edhe në këtë ke qenë mizor e çnjerëzor; prej nga duket qartë se, po të kishe marrë të njëjtin pushtet në gjëra më të mëdha, do të kishe kryer dhjetë mijë vrasje, dhe do t'i kishe privuar njerëzit nga drita, madje edhe nga vetë jeta. Që kjo të mos ndodhte, nevoja e ka shkurtuar pangopësinë në gjëra të tilla.

Në qoftë se ju dhemb kur i dëgjoni këto gjëra, aq më tepër më dhemb mua kur i shoh të ndodhin. Gjer kur do të jesh ti i pasur, e ai njeri i varfër? Deri në mbrëmje, po jo më tej; sepse jeta është kaq e shkurtër, dhe të gjitha janë kaq afër fundit, dhe gjithçka tashmë rri kaq te dera, sa e tëra duhet quajtur veç një orë e vogël. Ç'nevojë ke ti për hambarë që shpërthejnë plot e përplot, për një mori shërbëtorësh shtëpie e kujdestarësh? Pse nuk ke dhjetë mijë lajmëtarë të lëmoshës sate? Hambari nuk nxjerr asnjë zë, po prapëseprapë do të të sjellë shumë kusarë; kurse hambarët e të varfërve do të ngjiten deri te vetë Perëndia, do të ta ëmbëlsojnë jetën e tanishme, do t'i heqin të gjitha mëkatet e tua, e ti do të fitosh lavdi prej Perëndisë e nder prej njerëzve. Pse ia mohon, pra, vetes gjëra kaq të mira? Sepse nuk do t'u bësh aq të mirë të varfërve, sa vetes, kur u bën atyre të mirë. Ti do t'ua ndreqësh gjendjen e tanishme; po për veten do të grumbullosh që tani lavdinë dhe guximin që do të vijnë më pas. Edhe këtë e fitofshim të gjithë, me anë të hirit dhe të njeridashjes së Zotit tonë Jisu Krisht, të cilit, bashkë me Atin dhe Frymën e Shenjtë, i qoftë lavdia dhe pushteti në jetë të jetëve. Amin.