Letra drejtuar Smirnianëve
gnati, i quajtur edhe Theofor, Kishës së Perëndisë Atë dhe të Jisu Krishtit të dashur, e cila me anë të mëshirës ka marrë çdo lloj dhurate, që është mbushur plot me besim e dashuri dhe s'i mungon asnjë dhuratë, tejet e denjë për Perëndinë dhe e stolisur me shenjtëri, Kishës që ndodhet në Smirna, në Azi: i uroj gëzim të bollshëm, nëpërmjet Frymës së papërlyer dhe Fjalës së Perëndisë.
Kapitulli I — Falënderim Perëndisë për besimin tuaj
Lëvdoj Perëndinë, madje Jisu Krishtin, i cili ju ka dhënë një dituri të tillë. Sepse vura re se jeni bërë të përsosur në një besim të palëkundshëm, sikur të ishit gozhduar në kryqin e Zotit tonë Jisu Krisht, si në mish ashtu edhe në frymë, dhe jeni forcuar në dashuri me anë të gjakut të Krishtit, krejtësisht të bindur për Zotin tonë, se ai ishte vërtet nga fara e Davidit sipas mishit dhe Biri i Perëndisë sipas vullnetit e fuqisë së Perëndisë; se ai lindi vërtet nga një virgjëreshë, u pagëzua nga Joani, që nëpërmjet tij të përmbushej çdo drejtësi; dhe se, nën Ponc Pilatin e Herodin tetrark, u gozhdua vërtet [në kryq] për ne në mishin e tij. Ne jemi fryti i Mundimit të tij hyjnisht të bekuar, që ai të ngrinte, nëpërmjet ngjalljes së tij, një flamur për gjithë kohët për të gjithë [ithtarët] e tij të shenjtë e besnikë, qofshin hebrenj a johebrenj, në të vetmin trup të Kishës së tij.
Kapitulli II — Mundimi i vërtetë i Krishtit
Ai i pësoi të gjitha këto për ne, që të shpëtoheshim. Dhe vuajti vërtet, ashtu siç edhe e ngjalli vërtet vetveten, jo, siç pohojnë disa mosbesues, se ai vetëm «u duk» se vuajti, ashtu si edhe ata vetë vetëm «duken» se janë [të krishterë]. Dhe siç besojnë ata, ashtu do t'u ndodhë, kur të zhvishen nga trupat e tyre dhe të bëhen thjesht frymë të liga.
Kapitulli III — Krishti kishte trup edhe pas ngjalljes së tij
Sepse e di se edhe pas ngjalljes së tij ai kishte ende mish, dhe besoj se ashtu është edhe tani. Kur, për shembull, erdhi te ata që ishin me Pjetrin, u tha: «Kapmëni, prekmëni dhe shihni se nuk jam frymë pa trup.» Dhe menjëherë e prekën dhe besuan, të bindur si nga mishi ashtu edhe nga fryma e tij. Prandaj edhe e përçmuan vdekjen dhe dolën ngadhënjimtarë të saj. Dhe pas ngjalljes së tij ai hëngri e piu bashkë me ta, si një që kishte mish, ndonëse në frymë ishte i bashkuar me Atin.
Kapitulli IV — Ruhuni nga këta heretikë
Jua jap këto udhëzime, të dashur, i bindur se edhe ju mendoni njësoj [si unë]. Por ju ruaj që më parë nga ato egërsira me trajtë njeriu, të cilat jo vetëm nuk duhet t'i pranoni, por, po të jetë e mundur, as t'i takoni; vetëm duhet t'i luteni Perëndisë për ta, nëse disi mund të sillen në pendim, gjë që, megjithatë, do të jetë fort e vështirë. Megjithatë Jisu Krishti, që është jeta jonë e vërtetë, e ka fuqinë [për ta bërë] këtë. Por, nëse Zoti ynë i bëri këto gjëra vetëm në dukje, atëherë edhe unë vetëm në dukje jam i lidhur me pranga. E përse i jam dorëzuar edhe unë vdekjes, zjarrit, shpatës, egërsirave? Por, [në të vërtetë,] ai që është pranë shpatës është pranë Perëndisë; ai që ndodhet mes egërsirave është në shoqëri me Perëndinë, mjaft që të jetë kështu në emër të Jisu Krishtit. I duroj të gjitha këto, që të vuaj bashkë me të, ndërsa ai që u bë njeri i përsosur më forcon nga brenda.
Kapitulli V — Gabimet e tyre të rrezikshme
Disa e mohojnë nga padija, ose, më saktë, janë mohuar prej tij, duke qenë mbrojtës të vdekjes më shumë se të së vërtetës. Këta njerëz nuk i kanë bindur as profetët, as ligji i Moisiut, as Ungjilli deri më sot, as vuajtjet që secili prej nesh ka duruar. Sepse edhe për ne mendojnë të njëjtën gjë. Sepse ç'dobi më sjell dikush, në qoftë se më lavdëron mua, por blasfemon Zotin tim, pa rrëfyer se ai [vërtet] kishte trup? Kurse ai që nuk e pranon këtë, në të vërtetë e ka mohuar tërësisht, i mbështjellë me vdekje. Megjithatë, nuk e pashë të udhës të shkruaj emrat e njerëzve të tillë, meqenëse janë mosbesues. Madje, larg qoftë prej meje t'i zë fare në gojë, derisa të pendohen e të kthehen te [besimi i vërtetë në] Mundimin e Krishtit, që është ngjallja jonë.
Kapitulli VI — Ata që nuk besojnë në gjakun e Krishtit do të dënohen
Askush të mos e gënjejë veten. Edhe gjërat që janë në qiej, edhe engjëjt e lavdishëm, edhe sundimtarët, të dukshëm e të padukshëm, në qoftë se nuk besojnë në gjakun e Krishtit, do të bien, për pasojë, në dënim. «Kush mund ta pranojë, le ta pranojë.» Askënd të mos e mbajë me të madh vendi [i lartë], sepse ajo që vlen mbi çdo gjë është besimi e dashuria, të cilave nuk u parapëlqehet asgjë. Por vështroni ata që mendojnë ndryshe për hirin e Krishtit që na ka ardhur, sa shumë e kundërshtojnë vullnetin e Perëndisë. Ata s'kanë asnjë kujdes për dashurinë; asnjë përkujdesje për të venë, për jetimin a të shtypurin; për robin a të lirin; për të uriturin a të eturin.
Kapitulli VII — Të rrimë larg heretikëve të tillë
Ata rrinë larg Eukaristisë dhe lutjes, sepse nuk rrëfejnë se Eukaristia është mishi i Shpëtimtarit tonë Jisu Krisht, i cili vuajti për mëkatet tona dhe të cilin Ati, prej mirësisë së tij, e ngjalli përsëri. Prandaj, ata që flasin kundër kësaj dhurate të Perëndisë, gjejnë vdekjen në mes të grindjeve të tyre. Por do të ishte më mirë për ta që ta trajtonin me nderim, që edhe ata të ngjalleshin. Është e udhës, pra, që të rrini larg njerëzve të tillë dhe të mos flisni për ta as fshehtas, as haptas, por t'u vini veshin profetëve dhe, mbi të gjitha, Ungjillit, ku Mundimi [i Krishtit] na është zbuluar dhe ngjallja është vërtetuar plotësisht. Shmangni çdo përçarje, si fillimin e të këqijave.
Kapitulli VIII — Asgjë të mos bëhet pa peshkopin
Kujdesuni që të gjithë ta ndiqni peshkopin, ashtu si Jisu Krishti ndjek Atin, dhe presviterinë, si të ishin apostujt; nderoni dhjakonët, si të vendosur nga Perëndia. Askush të mos bëjë asgjë që lidhet me Kishën pa peshkopin. Të quhet Eukaristi e vlefshme ajo që [kryhet] ose nga peshkopi, ose nga ai të cilit ia ka besuar peshkopi. Kudo që të shfaqet peshkopi, atje le të jetë edhe turma [e popullit]; ashtu siç, kudo që është Jisu Krishti, atje është Kisha katholike. Pa peshkopin nuk lejohet as të pagëzosh, as të kremtosh një gosti dashurie; por çfarëdo që ai të miratojë, ajo i pëlqen edhe Perëndisë, që gjithçka të bëhet të jetë e sigurt dhe e vlefshme.
Kapitulli IX — Nderoni peshkopin
Për më tepër, është e arsyeshme që të kthehemi te maturia [e sjelljes] dhe, sa kohë kemi ende mundësi, të pendohemi para Perëndisë. Është mirë të nderojmë edhe Perëndinë, edhe peshkopin. Kush e nderon peshkopin, atë e ka nderuar Perëndia; kush bën diçka pa dijeninë e peshkopit, [në të vërtetë] i shërben djallit. Le t'ju teprojnë, pra, të gjitha nëpërmjet hirit, sepse jeni të denjë. Ju më keni freskuar në çdo gjë, dhe Jisu Krishti [do t'ju freskojë]. Ju më keni dashur si kur mungoja, ashtu edhe kur isha i pranishëm. Perëndia ju shpërbleftë, ai për hir të të cilit, duke duruar çdo gjë, do të arrini tek ai.
Kapitulli X — Mirënjohje për mirësinë e tyre
Mirë bëtë që pritët Filonin dhe Reo Agathopusin si shërbëtorë të Krishtit, Perëndisë tonë, të cilët më ndoqën për hir të Perëndisë dhe që falënderojnë Zotin për ju, sepse i keni freskuar në çdo mënyrë. Asnjë nga këto gjëra nuk do t'ju humbasë. Fryma ime qoftë për ju, si edhe prangat e mia, të cilat nuk i përçmuat, as u turpëruat prej tyre; e as Jisu Krishti, shpresa jonë e përsosur, nuk do të turpërohet për ju.
Kapitulli XI — Kërkesë që të dërgojnë një lajmëtar në Antioki
Lutja juaj arriti deri te Kisha që ndodhet në Antioki të Sirisë. Duke ardhur prej andej i lidhur me pranga tejet të pëlqyera nga Perëndia, i përshëndes të gjithë; unë, që nuk jam i denjë të quhem prej andej, meqenëse jam më i vogli ndër ta. Megjithatë, sipas vullnetit të Perëndisë, u çmova i denjë [për këtë nder], jo se kam ndonjë ndjesi [se e kam merituar], por me anë të hirit të Perëndisë, të cilin dëshiroj të më jepet i plotë, që nëpërmjet lutjeve tuaja të arrij te Perëndia. Prandaj, që vepra juaj të jetë e plotë si në tokë, ashtu edhe në qiell, është e udhës që, për nder të Perëndisë, Kisha juaj të zgjedhë një përfaqësues të denjë; që ai, duke udhëtuar për në Siri, t'i përgëzojë se [tani] janë në paqe, se kanë rifituar madhështinë e tyre të vetën dhe se ndër ta është rivendosur rregullimi i tyre i mirëfilltë. Më duket, pra, gjë e hijshme, që ju të dërgoni dikë prej jush me një letër, që, bashkë me ta, të gëzohet për qetësinë që, sipas vullnetit të Perëndisë, kanë fituar, dhe sepse, nëpërmjet lutjeve tuaja, kanë arritur tashmë në liman. Si njerëz të përsosur, edhe ju duhet të synoni gjërat e përsosura. Sepse, kur dëshironi të bëni mirë, edhe Perëndia është gati t'ju ndihmojë.
Kapitulli XII — Përshëndetje
Dashuria e vëllezërve tuaj në Troadë ju përshëndet; prej andej po ju shkruaj me anë të Burrusit, të cilin e dërguat me mua bashkë me efesianët, vëllezërit tuaj, dhe që më ka freskuar në çdo gjë. Dhe do të doja që të gjithë ta merrnin për shembull, si shëmbëlltyrë të një shërbëtori të Perëndisë. Hiri do ta shpërblejë në çdo gjë. Përshëndes peshkopin tuaj tejet të denjë, presviterinë tuaj fort të nderuar dhe dhjakonët tuaj, bashkëshërbëtorët e mi, dhe secilin nga ju veç e veç, si edhe të gjithë së bashku, në emër të Jisu Krishtit, në mishin dhe gjakun e tij, në Mundimin dhe ngjalljen e tij, si trupore ashtu edhe frymore, në bashkim me Perëndinë dhe me ju. Hiri, mëshira, paqja dhe durimi qofshin me ju përgjithmonë!
Përfundim
Përshëndes familjet e vëllezërve të mi, me gratë e fëmijët e tyre, dhe virgjëreshat që quhen të veja. Qofshi të fortë, ju lutem, në fuqinë e Frymës së Shenjtë. Filoni, që është me mua, ju përshëndet. Përshëndes shtëpinë e Tavias dhe lutem që të forcohet në besim e dashuri, si trupore ashtu edhe frymore. Përshëndes Alkën, miken time të dashur, dhe Dafnin e pashoq, dhe Euteknin, dhe të gjithë me emër. Qofshi mirë në hirin e Perëndisë.
Shqip: përkthim nga anglishtja i tekstit të vitit 1885 (zotërim publik) · regjistri kishtar sipas KOASh-it