Joani 9:1–41

1. Sapo lexuam pjesën e gjatë të leximit për njeriun që lindi i verbër, të cilin Zoti Jisu e ktheu në dritë; por, po të provonim ta shtjellonim të tërin, duke shqyrtuar sipas mundësisë sonë çdo pjesë ashtu siç e meriton, dita nuk do të na mjaftonte. Prandaj i lutem dhe e paralajmëroj Dashurinë tuaj të mos kërkojë ndonjë fjalë tonën për ato pjesë që e kanë kuptimin të qartë; sepse do të ishte tepër gjatë të ndaleshim te secila. Prandaj po kaloj të parashtroj shkurt misterin e ndriçimit të këtij të verbri. Gjithçka që bëri Zoti ynë Jisu Krisht, si veprat, ashtu edhe fjalët, meriton habinë dhe mahnitjen tonë: veprat e Tij, sepse janë gjëra të bëra; fjalët e Tij, sepse janë shenja. Në qoftë se, pra, mendojmë se ç'kuptim ka vepra që u krye këtu, ai i verbër është gjinia njerëzore; sepse kjo verbëri erdhi te njeriu i parë nëpërmjet mëkatit, prej të cilit e kemi të gjithë prejardhjen tonë, jo vetëm sa i përket vdekjes, por edhe padrejtësisë. Sepse, në qoftë se mosbesimi është verbëri dhe besimi është ndriçim, cilin njeri gjeti Krishti besimtar në ardhjen e Tij? Meqë vetë apostulli, që i përket edhe ai familjes së profetëve, thotë: «Edhe ne dikur ishim nga natyra bij zemërimi, ashtu si të tjerët.» Në qoftë se «bij zemërimi», atëherë bij hakmarrjeje, bij ndëshkimi, bij ferri. Sepse si mund të jetë «nga natyra», veçse ngaqë, me mëkatin e njeriut të parë, e keqja morale zuri rrënjë në ne si një natyrë? Në qoftë se e keqja ka zënë rrënjë kaq thellë brenda nesh, çdo njeri lind i verbër nga mendja. Sepse, nëse sheh, s'ka nevojë për udhërrëfyes. Po t'i duhet dikush që ta udhëheqë dhe ta ndriçojë, atëherë ai është i verbër që kur ka lindur.

2. Zoti erdhi: ç'bëri? Parashtroi një mister të madh. «Pështyu përtokë» dhe nga pështyma e Tij bëri baltë; sepse Fjala u bë mish. «Edhe leu sytë e të verbrit.» Lyerja u bë, e megjithatë ai nuk shihte. E dërgoi te pellgu që quhet Siloam. Por ungjillori u kujdes të na tërhiqte vëmendjen te emri i këtij pellgu, prandaj shton: «Që përkthehet: I dërguar.» Tani e kuptoni kush është Ai që u dërgua; sepse, po të mos ishte dërguar, asnjë prej nesh nuk do të ishte çliruar nga paudhësia. Kështu ai i lau sytë në atë pellg që përkthehet «I dërguar»: u pagëzua në Krishtin. Në qoftë se, pra, kur e pagëzoi njëfarësoj në Vetvete, atëherë e ndriçoi, kur e leu, ndoshta e bëri katekumen. Në shumë mënyra të ndryshme, vërtet, mund të parashtrohet e të shtjellohet kuptimi i thellë i një misteri të tillë; por kaq le t'i mjaftojë Dashurisë suaj. Dëgjuat një mister të madh. Pyete një njeri: A je i krishterë? Përgjigjja që të jep është: Nuk jam, po të jetë pagan ose hebre. Por, po të thotë: Jam, e pyet përsëri: A je katekumen apo besimtar? Po të përgjigjet: Katekumen, atëherë është lyer, por ende nuk është larë. Po si është lyer? Pyete dhe do të të përgjigjet. Pyete se në kë beson. Dhe pikërisht aty ku është katekumen, përgjigjet: Në Krishtin. Ja, po flas njëherësh edhe me besimtarët, edhe me katekumenët. Ç'thashë për pështymën dhe baltën? Se Fjala u bë mish. Këtë e dëgjojnë edhe katekumenët; por ajo për të cilën janë lyer nuk është gjithçka që u duhet; le të nxitojnë drejt pagëzimores, po të kërkojnë ndriçimin.

3. E tani, për disa pika të leximit që kemi përpara, le t'i kalojmë shpejt fjalët e Zotit, madje mbarë leximin, në vend që t'i bëjmë temë ligjërate. «Duke kaluar, pa një njeri që ishte i verbër»: i verbër, jo prej ndonjë shkaku çfarëdo, por «që kur kishte lindur». «Edhe dishepujt e Tij e pyetën: Rabbi.» E dini se «Rabbi» do të thotë Mësues. E quanin Mësues, sepse dëshironin të mësonin. Sido që të jetë, pyetjen ia drejtuan Zotit si një mësuesi: «Kush mëkatoi, ky njeri apo prindërit e tij, që lindi i verbër?» Jisui u përgjigj: «As ky njeri nuk ka mëkatuar, as prindërit e tij», sa i përket asaj që lindi i verbër. Ç'është kjo që tha? Në qoftë se asnjë njeri nuk është pa mëkat, a ishin prindërit e këtij të verbri pa mëkat? A lindi vetë ai pa mëkatin fillestar, ose a nuk kishte bërë ndonjë mëkat gjatë jetës së tij? Mos, ngaqë sytë i kishte të mbyllur, i kishin rënë në gjumë epshet? Sa të këqija bëjnë të verbrit? Nga cila e keqe heq dorë një mendje e ligë, edhe kur sytë i ka të mbyllur? Ai nuk mund të shihte, por dinte të mendonte, e ndoshta të lakmonte diçka që verbëria e pengonte ta arrinte, e kështu prapë të gjykohej në zemrën e tij nga Ai që heton zemrat. Në qoftë se, pra, edhe prindërit e tij kishin mëkat, edhe vetë njeriu kishte mëkat, përse tha Zoti: «As ky nuk ka mëkatuar, as prindërit e tij», veçse për atë pikë për të cilën u pyet, «që lindi i verbër»? Sepse prindërit e tij kishin mëkat; por nuk ishte për shkak të vetë mëkatit që ai lindi i verbër. Në qoftë se, pra, nuk lindi i verbër për shkak të mëkatit të prindërve, atëherë përse lindi i verbër? Dëgjojeni Mësuesin teksa mëson. Ai kërkon dikë që beson, për ta bërë të kuptojë. Ai vetë na e thotë arsyen përse ai njeri lindi i verbër: «As ky nuk ka mëkatuar, thotë, as prindërit e tij, por që të shfaqen tek ai veprat e Perëndisë.»

4. E pastaj, ç'vjen më tej? «Më duhet të bëj veprat e Atij që më dërgoi.» Ja, ky është ai i dërguari [Siloami], ku i verbri lau fytyrën. Dhe shihni ç'tha: «Më duhet të bëj veprat e Atij që më dërgoi, sa është ditë.» Sillni ndër mend se si Ai ia jep tërë lavdinë Atij prej të cilit buron: sepse Ati e ka Birin që buron prej Tij, kurse Ai vetë nuk ka ndonjë prej të cilit të burojë. Po përse, o Zot, the: «Sa është ditë»? Dëgjoni përse veproi kështu. «Vjen nata, kur askush nuk mund të punojë.» As Ti vetë, o Zot. A do të ketë ajo natë një fuqi të tillë, sa as Ti, që nata është vepër e Jotja, të mos mundësh të punosh në të? Sepse mendoj, o Zot Jisu, jo, nuk mendoj, por besoj dhe e mbaj për të sigurt, se Ti ishe atje kur Perëndia tha: «U bëftë dritë, edhe u bë dritë.» Sepse, po e bëri me anë të Fjalës, e bëri me anë Tënde: prandaj është thënë: «Të gjitha u bënë me anë të Tij, edhe pa Të nuk u bë asgjë.» «Perëndia ndau dritën nga errësira: dritën e quajti Ditë, edhe errësirën e quajti Natë.»

5. Cila është ajo natë që, sapo të vijë, askush nuk do të mund të punojë? Dëgjoni ç'është dita, e atëherë do ta kuptoni ç'është nata. Po si do ta dëgjojmë ç'është dita? Le të na e thotë Ai vetë: «Sa jam në këtë botë, jam drita e botës.» Ja, Ai vetë është dita. Le t'i lajë i verbri sytë në ditë, që të sodisë ditën. «Sa», thotë, «jam në botë, jam drita e botës.» Atëherë do të jetë një natë e panjohur për mua, kur Krishti nuk do të jetë më aty; dhe kështu askush nuk do të mund të punojë. Mbetet edhe një gjë për të hetuar, vëllezërit e mi; dëgjomëni me durim, teksa hetoj. Bashkë me ju hetoj: bashkë me ju do ta gjej Atë të cilit i drejtohet hetimi im. Jemi të një mendjeje; sepse është thënë shprehimisht dhe qartë se Zoti e shpalli veten këtu si ditën, domethënë si dritën e botës. «Sa», thotë, «jam në këtë botë, jam drita e botës.» Prandaj Ai vetë punon. Po deri kur është Ai në këtë botë? A duhet të mendojmë, vëllezër, se Ai ishte këtu atëherë, e tani nuk është më? Në qoftë se mendojmë kështu, atëherë ajo natë e tmerrshme ka nisur që pas Ngjitjes së Zotit, kur askush nuk mund të punojë. Po të kishte nisur ajo natë pas Ngjitjes së Zotit, si bënë apostujt kaq shumë? A ishte natë kur erdhi Fryma e Shenjtë dhe, duke i mbushur të gjithë ata që ishin në një vend, u dha fuqinë të flisnin në gjuhët e çdo kombi? A ishte natë kur ai i çali u shërua me fjalën e Pjetrit, ose më mirë, me fjalën e Zotit që banonte te Pjetri? A ishte natë kur, teksa kalonin dishepujt, të sëmurët i vinin nëpër shtretër, që t'i prekte të paktën hija e tyre kur kalonin? E megjithatë, kur Zoti ishte këtu, askush nuk u shërua nga hija e Tij kur kalonte; por Ai vetë u kishte thënë dishepujve: «Do të bëni gjëra më të mëdha se këto.» Po, Zoti kishte thënë: «Do të bëni gjëra më të mëdha se këto»; por mishi e gjaku le të mos lartësohet: le të dëgjojnë ata edhe kur Ai thotë: «Pa mua nuk mund të bëni asgjë.»

6. Ç'të themi, pra? Ç'do të themi për atë natë? Kur do të jetë ajo, kur askush nuk do të mund të punojë? Do të jetë ajo natë e të ligjve, ajo natë e atyre që në fund do t'u thuhet: «Ikni në zjarrin e përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij.» Por këtu quhet natë, jo flakë, as zjarr. Dëgjoni, pra, përse është edhe natë. Për një shërbëtor thotë: «Lidheni këmbë e duar dhe hidheni në errësirën e jashtme.» Le të punojë, pra, njeriu sa është gjallë, që të mos e zërë ajo natë kur askush nuk mund të punojë. Tani është koha kur besimi vepron nëpërmjet dashurisë; dhe po të punojmë tani, atëherë kjo është dita: Krishti është këtu. Dëgjoni premtimin e Tij dhe mos e quani të munguar. Është Ai vetë që tha: «Ja, unë jam me ju.» Deri kur? Le të mos ketë ankth në ne që jemi gjallë; po të ishte e mundur, me këtë fjalë të vetme do t'i vinim në siguri të plotë brezat që do të vijnë ende. «Ja», thotë, «unë jam me ju gjithnjë, deri në mbarim të botës.» Ajo ditë, që plotësohet nga rrotullimi i atij dielli, ka vetëm pak orë; kurse dita e pranisë së Krishtit shtrihet deri në mbarim të botës. Por pas ngjalljes së të gjallëve dhe të vdekurve, kur Ai t'u thotë atyre që do të vihen në të djathtën e Tij: «Ejani, të bekuarit e Atit tim, merrni mbretërinë», e atyre në të majtën: «Ikni në zjarrin e përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij», atëherë do të jetë nata kur askush nuk mund të punojë, por gjithsecili vetëm merr atë që ka bërë më parë. Ka një kohë për të punuar, e një tjetër për të marrë; sepse Zoti do t'i shpërblejë secilit sipas veprave të tij. Sa je gjallë, vepro, po të duash të veprosh ndonjëherë; sepse atëherë do të vijë ajo natë e tmerrshme, që do t'i mbështjellë të ligjtë në palët e saj. Por edhe tani çdo mosbesimtar, kur vdes, pritet brenda asaj nate: atje nuk ka punë për të bërë. Në atë natë digjej i pasuri dhe kërkonte një pikë ujë nga gishti i lypësit; vajtonte, mundohej, rrëfente, por s'iu dha asnjë lehtësim. Madje u përpoq të bënte të mirën; sepse i tha Abrahamit: «Atë Abraham, dërgoje Llazarin te vëllezërit e mi, që t'u tregojë ç'po bëhet këtu, se mos vijnë edhe ata në këtë vend mundimi.» O njeri fatkeq! Kur ishe gjallë, atëherë ishte koha për të punuar: tani je tashmë në natë, ku askush nuk mund të punojë.

7. «Si i tha këto, pështyu përtokë dhe nga pështyma bëri baltë, edhe ia leu baltën mbi sy, dhe i tha: Shko e lahu në pellgun e Siloamit (që përkthehet: I dërguar). Ai, pra, shkoi dhe u la, dhe u kthye duke parë.» Meqë këto fjalë janë të qarta, mund t'i kalojmë.

8. «Fqinjët, pra, dhe ata që e kishin parë më parë, sepse ishte lypës, thoshin: A nuk është ky ai që rrinte ulur e lypte? Disa thoshin: Është ai; të tjerë: Jo, por i ngjan atij.» Hapja e syve ia kishte ndryshuar fytyrën. «Ai tha: Unë jam.» Zëri i tij shpreh mirënjohjen, që të mos dënohej si mosmirënjohës. «Prandaj i thanë: Si t'u hapën sytë? Ai u përgjigj: Njeriu që quhet Jisu bëri baltë, m'i leu sytë dhe më tha: Shko te pellgu i Siloamit dhe lahu. Edhe unë shkova, u lava dhe pashë.» Ja, u bë lajmëtari i hirit; ja, predikon ungjillin; tani që sheh, bëhet rrëfimtar. Ai i verbër rrëfen, dhe zemra e të ligjve u trondit; sepse ata nuk kishin në zemër atë që ai tani e kishte në fytyrë. «I thanë: Ku është ai që t'i hapi sytë? Ai tha: Nuk e di.» Në këto fjalë, shpirti i vetë atij njeriu ishte si i atij që është vetëm i lyer ende, por që ende nuk sheh. Le ta themi kështu, vëllezër, sikur ta kishte atë lyerje në shpirtin e tij. Ai predikon, por nuk e njeh Atë që predikon.

9. «E prunë te farisenjtë atë që kishte qenë i verbër. Edhe ishte e shtunë kur Jisui bëri baltën dhe i hapi sytë. Atëherë përsëri edhe farisenjtë e pyetën si e kishte marrë të parët. Dhe ai u tha: Më vuri baltë mbi sy, u lava dhe shoh.» «Prandaj disa nga farisenjtë thanë»: jo të gjithë, por disa; sepse disa ishin lyer tashmë. Ç'thanë, pra, ata që as nuk shihnin, as nuk ishin lyer? «Ky njeri nuk është prej Perëndisë, sepse nuk e mban të shtunën.» Përkundrazi, Ai e mbante, Ai që ishte pa mëkat. Sepse kjo është e shtuna shpirtërore: të mos kesh mëkat. Në të vërtetë, vëllezër, për këtë na këshillon Perëndia, kur na e vë në vëmendje të shtunën: «Nuk do të bësh asnjë punë skllavërore.» Këto janë fjalët e Perëndisë, kur këshillon të shtunën: «Nuk do të bësh asnjë punë skllavërore.» Tani pyetni leximet e mëparshme se ç'do të thotë punë skllavërore, dhe dëgjoni Zotin: «Kushdo që bën mëkat është skllav i mëkatit.» Por këta njerëz, që as nuk shihnin, siç thashë, as nuk ishin lyer, e mbanin të shtunën sipas mishit dhe e përdhosnin sipas frymës. «Të tjerë thoshin: Si mund të bëjë një njeri mëkatar mrekulli të tilla?» Këta ishin të lyerit. «Edhe pati përçarje midis tyre.» Dita kishte ndarë dritën nga errësira. «I thonë përsëri të verbrit: Ti ç'thua për atë që t'i hapi sytë?» Ç'ndien për të? Ç'mendim ke? Ç'gjykim ke? Kërkonin si ta shanin njeriun, që të dëbohej nga sinagoga, por të gjendej nga Krishti. Por ai shprehu me qëndrueshmëri atë që ndiente. Sepse tha: «Është profet.» Në të vërtetë, ende i lyer vetëm në zemër, ai deri tani nuk e rrëfen Birin e Perëndisë, e megjithatë nuk flet gënjeshtra. Sepse Zoti thotë për Veten: «Një profet nuk është pa nderim, veçse në vendin e tij.»

10. «Prandaj hebrenjtë nuk besuan për të, se kishte qenë i verbër dhe kishte marrë të parët, derisa thirrën prindërit e atij që kishte marrë të parët»: domethënë, të atij që kishte qenë i verbër dhe kishte arritur t'i kthehej shikimi. «Dhe i pyetën, duke thënë: A është ky biri juaj, që ju thoni se lindi i verbër? Si sheh, pra, tani? Prindërit e tij u përgjigjën dhe thanë: E dimë se ky është biri ynë dhe se lindi i verbër; por si sheh tani, nuk e dimë, ose kush ia hapi sytë, nuk e dimë. Pyeteni atë vetë; është në moshë, le të flasë ai për veten.» Është vërtet biri ynë, dhe me të drejtë do të na detyronin të përgjigjeshim për të si për një foshnjë, sepse atëherë s'mund të fliste vetë. Por prej kohësh e ka të folurit, e vetëm tani sheh. E njohim si të verbër që kur lindi, e dimë se flet qëmoti, e vetëm tani e shohim që sheh. Pyeteni atë vetë, që të mësoni. Përse kërkoni të na shpifni? «Këto fjalë i thanë prindërit e tij, sepse kishin frikë nga hebrenjtë; sepse hebrenjtë ishin marrë vesh tashmë që, po ta rrëfente ndokush se Ai ishte Krishti, të dëbohej nga sinagoga.» Nuk ishte më gjë e keqe të dëbohesh nga sinagoga. Ata dëbonin, por Krishti priste. «Prandaj prindërit e tij thanë: Është në moshë, pyeteni atë vetë.»

11. «Atëherë thirrën përsëri njeriun që kishte qenë i verbër dhe i thanë: Jepi lavdi Perëndisë.» Ç'është kjo: «Jepi lavdi Perëndisë»? Moho atë që ke marrë. Një sjellje e tillë, kuptohet qartë, nuk do të thotë t'i japësh lavdi Perëndisë, por përkundrazi ta blasfemosh. «Jepi Perëndisë lavdi», thonë, «ne e dimë se ky njeri është mëkatar. Atëherë ai tha: Në qoftë se është mëkatar, nuk e di; një gjë di, se isha i verbër, tani shoh. Atëherë i thanë: Ç'të bëri? Si t'i hapi sytë?» Dhe ai u zemërua tashmë nga ashpërsia e hebrenjve dhe, si dikush i sjellë nga verbëria në dritë që s'i duronte dot të verbrit, «u përgjigj: Jua thashë njëherë dhe e dëgjuat; përse doni ta dëgjoni prapë? Mos doni edhe ju të bëheni dishepuj të tij?» Ç'do të thotë «edhe ju», veçse që unë jam tashmë një i tillë? «Doni edhe ju të jeni të tillë?» Tani shoh, por nuk shoh shtrembër.

12. «E mallkuan dhe i thanë: Ti je dishepulli i tij.» Një mallkim i tillë qoftë mbi ne dhe mbi bijtë tanë! Sepse mallkim është, po t'ua zbulosh zemrën, jo po t'i peshosh fjalët. «Po ne jemi dishepuj të Moisiut. E dimë se Perëndia i foli Moisiut; sa për këtë, nuk e dimë se nga është.» Të kishit ditur se «Perëndia i foli Moisiut»! Do të kishit ditur edhe se Perëndia predikoi me anë të Moisiut. Sepse e keni Zotin që thotë: «Po të kishit besuar Moisiun, do të kishit besuar edhe mua; sepse ai shkroi për mua.» Kështu e ndiqni shërbëtorin dhe i ktheni kurrizin Zotit? Por as shërbëtorin nuk e ndiqni; sepse prej tij do të udhëhiqeshit te Zoti.

13. «Njeriu u përgjigj dhe u tha: Kjo është gjë e çuditshme, që ju nuk e dini nga është, e megjithatë Ai m'i hapi sytë. Tani e dimë se Perëndia nuk i dëgjon mëkatarët; por, po të jetë ndokush adhurues i Perëndisë dhe të bëjë vullnetin e Tij, atë e dëgjon.» Ai flet ende si dikush që është vetëm i lyer. Sepse Perëndia i dëgjon edhe mëkatarët. Sepse, po të mos i dëgjonte Perëndia mëkatarët, më kot do t'i kishte thënë tagrambledhësi, që rrihte gjoksin me sytë ulur përtokë: «O Zot, ki mëshirë për mua mëkatarin.» Dhe ai rrëfim ia fitoi drejtësimin, ashtu si ky i verbër ndriçimin. «Që kur nisi bota, nuk është dëgjuar që ndokush t'i ketë hapur sytë një njeriu të lindur të verbër. Po të mos ishte ky prej Perëndisë, nuk do të mund të bënte asgjë.» Me çiltërsi, qëndrueshmëri dhe vërtetësi [foli]. Sepse këto gjëra që i bëri Zoti, kush mund t'i kishte bërë, veç Perëndisë? Ose kur do të bëheshin gjëra të tilla nga dishepujt, po të mos banonte Zoti tek ata?

14. «U përgjigjën dhe i thanë: Ti ke lindur krejt në mëkate.» Ç'do të thotë kjo «krejt»? Deri edhe në verbërinë e syve. Por Ai që i hapi sytë, e shpëton edhe tërësisht: do t'i japë ngjallje në të djathtën e Tij, Ai që ia ndriçoi fytyrën. «Ti ke lindur krejt në mëkate, e do të na mësosh ne? Edhe e nxorën jashtë.» E kishin bërë mësuesin e tyre; shumë pyetje i kishin bërë për të mësuar vetë, dhe pa mirënjohje e dëbuan mësuesin e tyre.

15. Por, siç e kam thënë tashmë më parë, vëllezër, kur ata dëbojnë, Zoti pret; sepse, pikërisht ngaqë u dëbua, u bë i krishterë. «Jisui dëgjoi se e kishin nxjerrë jashtë; dhe, kur e gjeti, i tha: A beson ti në Birin e Perëndisë?» Tani po ia lan fytyrën e zemrës. «Ai u përgjigj dhe tha», si dikush ende vetëm i lyer, «Kush është, o Zot, që të besoj në të? Edhe Jisui i tha: E ke parë Atë, dhe është Ai që po flet me ty.» Njëri është Ai që u dërgua; tjetri është ai që po lan fytyrën në Siloam, që përkthehet «I dërguar». Dhe tani më në fund, me fytyrën e zemrës të larë e me ndërgjegjen të pastruar, duke e njohur Atë jo vetëm si bir njeriu, siç kishte besuar më parë, por tani si Birin e Perëndisë, që kishte marrë mishin tonë, «tha: O Zot, besoj.» Është pak të thuash «Besoj»: do të doje të shihje edhe se ç'beson për Të? «Ai ra përmbys dhe iu fal.»

16. «Edhe Jisui i tha.» Tani Ai, dita, po dallon dritën nga errësira. «Për gjyq erdha unë në këtë botë; që ata që nuk shohin, të shohin, dhe ata që shohin, të verbohen.» Ç'është kjo, o Zot? Një çështje të rëndë hetimi ua ke ngarkuar të lodhurve; por na e ripërtëri fuqinë, që të mundemi ta kuptojmë atë që the. Ti erdhe «që ata që nuk shohin, të shohin». Me të drejtë, sepse Ti je drita. Me të drejtë, sepse Ti je dita. Me të drejtë, sepse Ti çliron nga errësira. Këtë e pranon çdo shpirt, e kupton gjithkush. Po ç'është kjo që vjen më pas: «Edhe ata që shohin, të verbohen»? A do të verbohen, pra, ngaqë erdhe Ti, ata që shihnin? Dëgjoni ç'vjen më pas, e ndoshta do ta kuptoni.

17. Me këto fjalë, pra, u shqetësuan «disa nga farisenjtë, edhe i thanë: Mos jemi edhe ne të verbër?» Dëgjoni tani se ç'ishte ajo që i shtyu: «Edhe ata që shohin, të verbohen.» «Jisui u tha: Po të ishit të verbër, nuk do të kishit mëkat»: kurse vetë verbëria është mëkat. «Po të ishit të verbër», domethënë, po ta quanit veten të verbër, po të thoshit për veten se jeni të verbër, do t'i drejtoheshit edhe ju mjekut: «po të ishit», pra, në këtë mënyrë, «të verbër, nuk do të kishit mëkat»; sepse unë erdha të heq mëkatin. «Por tani ju thoni: Shohim; [prandaj] mëkati juaj mbetet.» Përse? Sepse, duke thënë «Shohim», nuk e kërkoni mjekun, mbeteni në verbërinë tuaj. Kjo, pra, është ajo që pak më lart nuk e kuptonim, kur Ai tha: «Erdha që ata që nuk shohin, të shohin»; sepse ç'do të thotë kjo, «që ata që nuk shohin, të shohin»? Ata që pranojnë se nuk shohin dhe kërkojnë mjekun, që të marrin të parët. Dhe «ata që shohin, të verbohen»: ç'do të thotë kjo, «ata që shohin, të verbohen»? Që ata që mendojnë se shohin dhe nuk e kërkojnë mjekun, të mbeten në verbërinë e tyre. Këtë dallim, pra, të njërit nga tjetri, Ai e quajti gjyq, kur tha: «Për gjyq erdha në këtë botë», me të cilin dallon çështjen e atyre që besojnë dhe rrëfejnë, nga ajo e mendjemëdhenjve, që mendojnë se shohin dhe prandaj verbohen edhe më rëndë. Kështu edhe mëkatari, që, kur bëri rrëfimin dhe kërkoi mjekun, i tha: «Gjykomë, o Perëndi, dhe dallo çështjen time kundër kombit të pashenjtë», domethënë kundër atyre që thonë «Shohim» dhe mëkati u mbetet. Por nuk ishte ai gjyq që solli tani në botë, ai me të cilin, në mbarim të botës, do të gjykojë të gjallët e të vdekurit. Sepse për këtë kishte thënë: «Unë nuk gjykoj asnjë», meqë erdhi herën e parë «jo për të gjykuar botën, por që bota të shpëtohej me anë të Tij».