Joani 13:6–10

1. Ndërsa Zoti u lante këmbët dishepujve, «erdhi te Simon Pjetri; dhe Pjetri i tha: ‹Zot, ti do të m'i lash këmbët?›» Sepse cilin nuk do ta zinte frika, kur këmbët po ia lante Biri i Perëndisë? Prandaj, ndonëse ishte pafytyrësia më e madhe që shërbëtori të kundërshtonte Zotin e vet, krijesa Perëndinë e vet, prapëseprapë Pjetri e parapëlqeu këtë, sesa të duronte që këmbët t'ia lante Zoti dhe Perëndia i tij. As nuk duhet të mendojmë se Pjetri ishte një ndër të tjerë që e shprehën kështu frikën dhe kundërshtimin, meqenëse të tjerë para tij e kishin lënë me gëzim e qetësi që t'u bëhej. Sepse fjalët e Ungjillit kuptohen më lehtë kështu, ngaqë, pasi thuhet «nisi t'u lante këmbët dishepujve dhe t'ua fshinte me peshqirin që kishte ngjeshur», shtohet pastaj «erdhi atëherë te Simon Pjetri», sikur t'u kishte larë tashmë këmbët disave, e pas tyre të kishte ardhur te i pari i të gjithëve. Sepse kush nuk e di se i lumi Pjetër ishte i pari i apostujve? Por nuk duhet ta kuptojmë sikur erdhi tek ai pas disa të tjerëve, po se me të nisi. Kur, pra, nisi t'u lante këmbët dishepujve, erdhi tek ai me të cilin nisi, domethënë te Pjetri; dhe atëherë Pjetrin e zuri frika për atë që do të kishte trembur cilindo prej tyre, dhe tha: «Zot, ti do të m'i lash këmbët?» Çfarë nënkuptohet me këtë «ti»? e çfarë me këtë «mua»? Këto janë gjëra për t'u menduar më shumë se për t'u thënë, që ai kuptim i denjë, që shpirti mund ta ketë nxjerrë nga fjalë të tilla, të mos mbetet pa u shpjeguar kur shprehet me fjalë.

2. Por «Jisui u përgjigj e i tha: ‹Ç'bëj unë, ti nuk e di tani, por do ta marrësh vesh më pas.›» E megjithatë, as edhe tani nuk e lejon që kjo të bëhet, i tmerruar siç ishte nga madhështia e veprës së Zotit, dhe pa ia ditur qëllimin; por nuk do të shohë, nuk mund të durojë, që Krishti të përulet kështu deri te vetë këmbët e tij. «Nuk do të m'i lash këmbët përjetë», thotë ai. Ç'do të thotë ky «përjetë»? Kurrë s'do ta duroj, kurrë s'do ta lejoj, kurrë s'do ta pranoj: domethënë, ajo që s'bëhet kurrë, nuk bëhet përjetë. Atëherë Shpëtimtari i thotë, që të trembë të sëmurin e vet ngurrues duke i vënë përpara rrezikun për shpëtimin e tij: «Po të mos të laj, nuk do të kesh pjesë me mua.» Ai flet kështu, «Po të mos të laj», ndonëse e kishte fjalën vetëm për këmbët e tij; ashtu siç e kemi zakon të themi «Po më shkel», kur në të vërtetë shkelet vetëm këmba. E tani tjetri, i trazuar nga dashuria dhe frika, i frikësuar më shumë nga mendimi se mund të mbetej pa Krishtin, sesa ta shihte Atë të përulur te këmbët e veta, thërret: «Zot, jo vetëm këmbët, por edhe duart e kokën.» Meqë ky është kërcënimi yt, që gjymtyrët e trupit tim duhet të m'i lash ti, atëherë jo vetëm që tashmë nuk ta kursej më të ultën, por të lë në dorë edhe më të parën. Mos më moho pjesën me ty, e unë s'të mohoj asnjë pjesë të trupit tim që të ma lash.

3. «Jisui i thotë: ‹Ai që është larë, s'ka nevojë veçse t'i lajë këmbët, por është krejt i pastër.›» Ndoshta dikush këtu shqetësohet e thotë: «Jo, po nëse është krejt i pastër, ç'nevojë ka që t'i lahen edhe këmbët?» Por Zoti e dinte ç'thoshte, edhe pse dobësia jonë s'depërton dot në qëllimet e Tij të fshehta. Megjithatë, për aq sa Atij i pëlqen të na udhëzojë e të na mësojë nga ligji i Tij, dhe sa e kap mendja ime e vogël, do të provoja edhe unë, me ndihmën e Tij, të jap ndonjë përgjigje që zbret në thellësi të kësaj pyetjeje: e së pari, s'do ta kem të vështirë të tregoj se në mënyrën e të shprehurit s'ka asnjë kundërthënie. Sepse kush s'mund të thotë këtu, krejt me vend: «Është krejt i pastër, veç këmbëve»? Ndonëse do të fliste më hijshëm po të thoshte: «Është krejt i pastër, përveç këmbëve», që del njësoj për nga kuptimi. Kështu, pra, thotë Zoti: «S'ka nevojë veçse të lajë këmbët, por është krejt i pastër.» Krejt, domethënë veç a përveç këmbëve, që ende i duhen larë.

4. Po ç'është kjo? Ç'kuptim ka? E ç'gjë ka në të që na duhet ta shqyrtojmë? Zoti thotë, e Vërteta e shpall, se edhe ai që është larë ka nevojë ende t'i lajë këmbët. Ç'mendoni, vëllezërit e mi, ç'të mendoni për këtë, veçse që në pagëzimin e shenjtë njeriu lahet i tëri, jo i tëri veç këmbëve, por krejtësisht; e megjithatë, ndërsa jeton më pas në këtë gjendje njerëzore, s'ka se si të mos e shkelë tokën me këmbë. Kështu, vetë ndjenjat tona njerëzore, që s'ndahen dot nga jeta jonë e vdekshme mbi dhe, janë si këmbë me të cilat prekim e ndiejmë punët e njerëzve; e janë të tilla, saqë, po të themi se s'kemi mëkat, e mashtrojmë veten dhe e vërteta s'është në ne. Prandaj Ai që ndërmjetëson për ne, na i lan këmbët përditë: e se edhe ne kemi nevojë përditë t'i lajmë këmbët, domethënë të drejtojmë udhën e hapave tanë shpirtërorë, e pohojmë edhe në lutjen e Zotit, kur themi: «Falna fajet tona, sikurse edhe ne ua falim fajtorëve tanë.» Sepse «po të rrëfejmë mëkatet tona», siç është shkruar, atëherë Ai që ua lau këmbët dishepujve të vet është vërtet «besnik e i drejtë, që të na i falë mëkatet dhe të na pastrojë nga çdo paudhësi», domethënë deri edhe te këmbët tona me të cilat ecim mbi dhe.

5. Kështu, pra, Kisha, të cilën Krishti e pastron me larjen e ujit me anë të fjalës, është pa njollë e pa rrudhë. E kjo vlen jo vetëm për ata që, menjëherë pas larjes së rilindjes, merren larg nga ndotja ngjitëse e kësaj jete, e nuk e shkelin tokën aq sa t'u bëhet e nevojshme larja e këmbëve, por edhe për ata që kanë gjetur kaq mëshirë prej Zotit, sa arritën ta lënë këtë jetë madje me këmbë të larura. Por ndonëse Kisha është e pastër edhe përsa u përket atyre që mbeten mbi dhe, sepse jetojnë me drejtësi, prapë u duhet t'i lajnë këmbët, se pa dyshim nuk janë pa mëkat. Prandaj në Këngën e Këngëve thuhet: «I lava këmbët; si t'i fëlliq ato?» Sepse kështu flet ai që detyrohet të vijë te Krishti dhe, duke ardhur, s'ka si të mos i prekë këmbët në dhe. Por ja, del edhe një pyetje tjetër. A nuk është Krishti lart? A nuk u ngjit në qiell dhe a nuk rri në të djathtë të Atit? A nuk e thotë hapur apostulli: «Në qofshi, pra, ngjallur bashkë me Krishtin, vini mendjen te ato që janë lart, ku Krishti rri në të djathtë të Perëndisë. Kërkoni ato që janë lart, jo ato që janë mbi dhe»? Si bëhet, pra, që për të arritur te Krishti detyrohemi të shkelim tokën, kur zemrat tona duhet, përkundrazi, të ngrihen lart drejt Zotit, që të mund të banojmë në praninë e Tij? E shihni, vëllezër, koha e pakët e sotme na e shkurton shqyrtimin e kësaj çështjeje. E nëse ju ndoshta gjer diku s'ia dilni, unë të paktën e shoh sa sqarim lyp. Prandaj ju lutem ta lini më mirë për një herë tjetër, sesa ta shtjellojmë tani me nxitim e shkarazi; dhe pritja juaj s'do të mashtrohet, por vetëm do të shtyhet. Sepse Zoti, që kështu na bën borxhlinj ndaj jush, do të jetë pranë nesh që të mund t'jua shlyejmë borxhin.