Joani 13:34, 35

1. Zoti Jisu shpall se po u jep dishepujve të tij një urdhërim të ri: ta duan njëri-tjetrin. «Një urdhërim të ri», thotë, «po ju jap: të duani njëri-tjetrin.» Po a nuk ishte urdhëruar kjo qysh më parë në ligjin e lashtë të Perëndisë, atje ku shkruhet: «Duaje të afërmin tënd si veten tënde»? Përse, pra, e quan Zoti të ri, kur del se është kaq i vjetër? Mos është urdhërim i ri për këtë arsye, sepse Ai na zhveshi njeriun e vjetër e na veshi njeriun e ri? Sepse jo çdo dashuri e përtërin atë që e dëgjon, ose më mirë, atë që i bindet: e përtërin vetëm ajo dashuri për të cilën Zoti, që ta dallonte nga çdo dashuri mishore, shtoi: «siç ju kam dashur unë juve». Sepse edhe burri e gruaja duhen, edhe prindërit e fëmijët, edhe të gjitha lidhjet e tjera njerëzore që i bashkojnë njerëzit mes tyre, pa përmendur atë dashuri të qortueshme e të mallkuar që ndiejnë midis tyre kurorëshkelësit e kurorëshkelëset, kurvarët e të përdalat, e gjithë ata të tjerë që s'i lidh asnjë lidhje njerëzore, por vetëm shthurja e mbrapshtë e jetës së njeriut. Prandaj Krishti na dha një urdhërim të ri: të duam njëri-tjetrin, ashtu si na deshi edhe Ai ne. Kjo është dashuria që na përtërin, duke na bërë njerëz të rinj, trashëgimtarë të Dhiatës së Re, këngëtarë të këngës së re. Ishte kjo dashuri, o vëllezër të dashur, që përtëriu edhe të lashtët, të drejtët e asaj kohe, patriarkët e profetët, ashtu si përtëriu më pas edhe apostujt e lumtur. Është po ajo dashuri që tani po përtërin kombet. Nga gjithë gjinia njerëzore, që shtrihet mbi mbarë botën, po ngre e po mbledh një popull të ri, trupin e nuses së porsamartuar me Birin e Vetëmlindur të Perëndisë, për të cilën thuhet në Këngën e Këngëve: «Kush është ajo që ngjitet, e zbardhur?» E zbardhur vërtet, sepse është përtërirë; e si ndryshe, veçse me urdhërimin e ri? Prandaj gjymtyrët e tij kujdesen për njëra-tjetrën: «po të vuajë një gjymtyrë, të gjitha gjymtyrët vuajnë bashkë me të; e po të nderohet një gjymtyrë, të gjitha gjymtyrët gëzojnë bashkë me të.» Sepse këtë dëgjojnë e këtë zbatojnë: «Një urdhërim të ri po ju jap: të duani njëri-tjetrin.» E duan njëri-tjetrin jo si të shthururit, as si duhen njerëzit me dashuri thjesht njerëzore, por si njerëz që i përkasin Perëndisë, të gjithë bij të Më të Lartit e, pra, vëllezër të Birit të tij të Vetëmlindur. Duhen me atë dashuri të ndërsjellë me të cilën i deshi Ai, kur do t'i çonte drejt cakut ku do të kishin çdo gjë me plotësi e ku çdo dëshirë e tyre do të ngopej me të mira. Sepse atëherë s'do t'u mungojë asgjë për të dëshiruar, kur Perëndia të jetë gjithçka në të gjithë. Një fund i tillë s'ka fund. Atje askush nuk vdes, atje ku askush nuk arrin veç atij që i vdes kësaj bote. E kjo, jo me atë vdekje të përgjithshme që i merr shpirtin trupit, por me vdekjen e të zgjedhurve, me të cilën, edhe pse ende jemi në këtë mish të vdekshëm, zemra rri te gjërat e larta. Për një vdekje të tillë e tha apostulli: «Sepse ju keni vdekur, dhe jeta juaj është fshehur bashkë me Krishtin në Perëndinë.» Dhe ndoshta për këtë flasin edhe fjalët: «Dashuria është e fortë si vdekja.» Sepse pikërisht kjo dashuri bën që, ndonëse ende të mbajtur në këtë trup që prishet, t'i vdesim kësaj bote, e jeta jonë të fshihet bashkë me Krishtin në Perëndinë; madje, kjo dashuri është vetë vdekja jonë ndaj botës dhe jeta jonë me Perëndinë. Sepse, në qoftë se është vdekje kur shpirti e lë trupin, si mund të mos jetë vdekje kur dashuria jonë e lë botën? Prandaj një dashuri e tillë është e fortë si vdekja. Dhe ç'është më e fortë se ajo që e lidh botën?

2. Mos mendoni, pra, vëllezërit e mi, se kur Zoti thotë «Një urdhërim të ri po ju jap: të duani njëri-tjetrin», po lë pas dore atë urdhërim më të madh, që na kërkon ta duam Zotin, Perëndinë tonë, me gjithë zemrën tonë, me gjithë shpirtin tonë e me gjithë mendjen tonë. Sepse, veç kësaj shpërfilljeje të dukshme, edhe fjalët «të duani njëri-tjetrin» duken sikur s'kanë të bëjnë aspak me atë urdhërim të dytë, që thotë: «Duaje të afërmin tënd si veten tënde». Sepse, «nga këto dy urdhërime», thotë, «varen gjithë ligji dhe profetët». Por të dy urdhërimet mund t'i gjejë brenda secilit prej këtyre ai që kupton mirë. Sepse, nga njëra anë, ai që e do Perëndinë s'mund ta përbuzë urdhërimin e Tij për ta dashur të afërmin; e nga ana tjetër, ai që e do të afërmin në mënyrë të shenjtë e shpirtërore, ç'tjetër do tek ai, veç Perëndisë? Kjo është ajo dashuri, e ndarë nga çdo dashuri e kësaj bote, që Zoti e veçoi posaçërisht kur shtoi: «siç ju kam dashur unë juve». Sepse ç'deshi Ai tek ne, veç Perëndisë? Jo se e kishim Atë, por që ta kishim; dhe që të na çonte, siç thashë pak më parë, atje ku Perëndia është gjithçka në të gjithë. Po kështu, me të drejtë thuhet se edhe mjeku e do të sëmurin: e ç'do tek ai, veç shëndetit, të cilin gjithsesi dëshiron t'ia kthejë? Jo sëmundjen, që vjen për t'ia hequr. Le ta duam, pra, edhe ne kështu njëri-tjetrin, që, sa të mundemi, me përkujdesjen e dashurisë sonë ta fitojmë njëri-tjetrin, që ta kemi Perëndinë brenda nesh. Dhe këtë dashuri na e dhuron Ai që tha: «Siç ju kam dashur unë juve, edhe ju duani njëri-tjetrin.» Pikërisht për këtë qëllim, pra, na deshi Ai, që edhe ne të duam njëri-tjetrin. Këtë na e dhuroi me dashurinë e Tij për ne, që të lidhemi me njëri-tjetrin në dashuri të ndërsjellë e, të bashkuar si gjymtyrë me një lidhje kaq të këndshme, të jemi trupi i një Kreu kaq të fuqishëm.

3. «Nga kjo», shton Ai, «do të njohin të gjithë se jeni dishepujt e mi, po të keni dashuri për njëri-tjetrin.» Sikur të thoshte: Dhurata të tjera të miat i gëzojnë bashkë me ju edhe ata që s'janë të mitë, jo vetëm natyrën, jetën, ndijimin, arsyen dhe atë siguri që u takon njësoj njerëzve e kafshëve, por edhe gjuhët, misteret, profecinë, dijen, besimin, shpërndarjen e të mirave të tyre te të varfrit dhe dhënien e trupit të tyre për t'u djegur. Por, meqë janë pa dashuri, veç tringëllojnë si cimbale; s'janë asgjë, dhe asgjë s'u vlen. Nuk është, pra, prej dhuratave të tilla të miat, sado të mira qofshin, të cilat mund t'i kenë njësoj edhe ata që s'janë dishepujt e mi, por «nga kjo do të njohin të gjithë se jeni dishepujt e mi: se keni dashuri për njëri-tjetrin». O ti nuse e Krishtit, e bukur mes grave! O ti që ngjitesh e zbardhur, mbështetur mbi të Dashurin tënd! Sepse me dritën e Tij je bërë e bardhë verbuese, e me ndihmën e Tij ruhesh që të mos rrëzohesh. Sa mirë të shkojnë fjalët e asaj Kënge të Këngëve, që është, si të thuash, kënga jote e dasmës: «Se ka dashuri në kënaqësitë e tua»! Është kjo që nuk e lë shpirtin tënd të humbasë bashkë me të paudhët; është kjo që gjykon çështjen tënde, që është e fortë si vdekja e që rri e pranishme në kënaqësitë e tua. Sa e mrekullueshme është natyra e asaj vdekjeje, që gati do të ishte gëlltitur nga vuajtjet ndëshkimore, po të mos ishte gëlltitur, tej mase, në kënaqësi! Por këtu duhet ta mbyllim tani këtë traktat, sepse duhet t'ia nisim nga e para kur të merremi me fjalët që vijnë më pas.