Joani 13:36–38

1. Ndërsa Zoti Jisu po u linte porosi dishepujve për atë dashuri të shenjtë me të cilën duhej të donin njëri-tjetrin, Simon Pjetri i thotë: «Zot, ku po shkon?» Kështu, sido që të jetë, i tha dishepulli Mësuesit të tij, shërbëtori Zotit të tij, si njeri që ishte gati ta ndiqte. Po ashtu, për të njëjtën arsye, Zoti, që i lexoi në mendje qëllimin e një pyetjeje të tillë, iu përgjigj kështu: «Atje ku po shkoj, ti nuk mund të më ndjekësh tani»; sikur të thoshte: sa i përket asaj që po kërkon, nuk mund tani. Nuk thotë: «Nuk mund», por: «Nuk mund tani.» La të kuptohej një vonesë, por pa ia hequr shpresën; dhe po atë shpresë, që nuk ia mori, por përkundrazi ia fali, e përforcoi me fjalët që erdhën më pas, kur vijoi: «Do të më ndjekësh më vonë.» Përse gjithë ky ngut, o Pjetër? Shkëmbi (petra) nuk të ka ngurtësuar ende me Frymën e Tij. Mos u ngri lart me mendjemadhësi: «Nuk mund tani»; mos u hidh tani në dëshpërim: «Do të ndjekësh më pas.» Po ai ç'i përgjigjet kësaj? «Përse s'mund të të ndjek tani? Do të jap jetën time për Ty.» Ai pa ç'lloj dëshire kishte në mendje; por sa fuqi kishte, këtë nuk e pa. I dobëti u mburr me gatishmërinë e vet, kurse Mjeku ia kishte syrin gjendjes së shëndetit të tij; njëri premtoi, Tjetri e dinte që më parë; i padituri qe i guximshëm, kurse Ai që i dinte të gjitha u përul për të dhënë mësim. Sa shumë kishte marrë përsipër Pjetri, kur shihte vetëm atë që dëshironte e nuk e dinte fare se ç'ishte në gjendje të bënte! Sa shumë kishte marrë përsipër! Zoti kishte ardhur për të dhënë jetën për miqtë e Tij, pra edhe për të; kurse ai kishte guximin të ofrohej të bënte të njëjtën gjë për Zotin, dhe, ndërsa jeta e Krishtit ende nuk ishte dhënë për të, ai premtonte se do të jepte jetën e vet për Krishtin! Prandaj Jisui iu përgjigj: «A do të japësh jetën tënde për mua?» A do të bësh për mua atë që unë ende nuk e kam bërë për ty? «A do të japësh jetën tënde për mua?» A mund të shkosh ti përpara, kur nuk je në gjendje as të ndjekësh? Përse mbahesh kaq me të madh? Ç'mendon për veten? Ç'kujton se je? Dëgjo se ç'je: «Me të vërtetë, me të vërtetë po të them: para se të këndojë gjeli, do të më mohosh tri herë.» Ja, kështu do të zbulohesh shpejt para vetes ti, që tani flet kaq lart e nuk e di se s'je veçse një fëmijë. Ti më premton vdekjen tënde, kurse do të më mohosh jetën tënde. Ti, që tani kujton se je i zoti të vdesësh për mua, mëso më parë të jetosh për veten; sepse, duke iu frikësuar vdekjes së mishit tënd, do të shkaktosh vdekjen e shpirtit tënd. Aq sa është jetë të rrëfesh Krishtin, aq është vdekje ta mohosh Atë.

2. Apo mos apostulli Pjetër, siç përpiqen disa ta shfajësojnë me një dashamirësi të shtrembër, nuk e mohoi Krishtin, sepse, kur e pyeti shërbëtorja, u përgjigj se nuk e njihte njeriun, siç e pohojnë më hapur ungjillorët e tjerë? Thua se ai që mohon njeriun Krisht nuk e mohon Krishtin! Dhe kështu e mohon pikërisht në atë që Ai u bë për ne, që natyra që na kishte dhënë të mos humbte. Prandaj, kushdo që e pranon Krishtin si Perëndi, por e mohon si njeri, për të Krishti nuk vdiq; sepse Krishti vdiq pikërisht si njeri. Ai që e mohon Krishtin si njeri, nuk pajtohet me Perëndinë nëpërmjet Ndërmjetësit. Sepse është një Perëndi dhe një Ndërmjetës midis Perëndisë edhe njerëzve, njeriu Krisht Jisu. Ai që e mohon Krishtin si njeri, nuk shfajësohet; sepse, ashtu si me mosbindjen e një njeriu të vetëm shumë veta u bënë mëkatarë, po ashtu me bindjen e një njeriu të vetëm shumë veta do të bëhen të drejtë. Ai që e mohon Krishtin si njeri, nuk do të ngjallet në ngjalljen e jetës; sepse me anë të njeriut erdhi vdekja, edhe me anë të njeriut ngjallja e të vdekurve. Sepse, ashtu si në Adamin vdesin të gjithë, kështu edhe në Krishtin do të ngjallen të gjithë. E me se tjetër është Ai Kreu i Kishës, veçse me anë të njerëzisë së Tij? Sepse Fjala u bë mish, domethënë Perëndia, i Vetëmlinduri i Perëndisë Atë, u bë njeri. E si mund të jetë dikush në trupin e Krishtit, kur mohon njeriun Krisht? Apo si mund të jetë gjymtyrë ai që e mohon Kreun? Po përse të zgjatemi me një mori arsyetimesh, kur vetë Zoti i zbërthen tërë dredhat e arsyetimit njerëzor? Sepse Ai nuk thotë: «para se të këndojë gjeli, do të mohosh njeriun»; as, siç e kishte zakon të fliste me përuljen e Tij më të afërt me njerëzit: «para se të këndojë gjeli, do të mohosh tri herë Birin e njeriut»; por thotë: «para se të këndojë gjeli, do të më mohosh mua tri herë». Ç'është ai «mua», veçse pikërisht ajo që Ai ishte? E ç'ishte Ai, veçse Krishti? Prandaj, çfarëdo gjëje prej Tij që mohoi, mohoi po Atë, mohoi Krishtin, mohoi Zotin, Perëndinë e vet. Sepse edhe Thomai, bashkëdishepulli i tij, kur thirri: «Zoti im edhe Perëndia im», nuk e preku Fjalën, por vetëm mishin e Tij; dhe nuk i vuri duart e tij kureshtare mbi natyrën jotrupore të Perëndisë, por mbi trupin e Tij njerëzor. Kështu, ai preku njeriun, e megjithatë njohu Perëndinë e vet. Në qoftë se, pra, atë që Thomai preku, Pjetri e mohoi, atëherë atë që Thomai thirri, Pjetri e fyeu. «Para se të këndojë gjeli, do të më mohosh tri herë.» Edhe sikur të thuash: «Nuk e njoh njeriun»; edhe sikur të thuash: «O njeri, nuk di ç'po thua»; edhe sikur të thuash: «Nuk jam nga dishepujt e Tij», përsëri mua do të më mohosh. Në qoftë se Krishti foli kështu e paratha të vërtetën (dhe do të ishte mëkat të dyshoje për këtë), atëherë pa dyshim që Pjetri e mohoi Krishtin. Le të mos e fajësojmë Krishtin, duke mbrojtur Pjetrin. Le ta pranojë dobësia mëkatin e vet; sepse te e Vërteta s'ka gënjeshtër. Kur dobësia e Pjetrit e pranoi mëkatin, pranimi i tij qe i plotë; dhe sa e madhe ishte e keqja që kishte bërë duke mohuar Krishtin, e tregoi me lotët e tij. Ai vetë i qorton mbrojtësit e vet dhe, për t'i bindur, i sjell lotët e tij si dëshmitarë. As ne, nga ana jonë, duke folur kështu, nuk ndiejmë kurrfarë kënaqësie kur fajësojmë të parin e apostujve; por, kur e shohim atë, duhet ta marrim mësimin për veten tonë, se askush nuk duhet ta vërë besimin te forca njerëzore. Sepse ç'tjetër kishte parasysh Mësuesi dhe Shpëtimtari ynë, veçse të na tregonte, duke bërë shembull vetë të parin e apostujve, se askush nuk duhet të mbahet në asnjë mënyrë me të madh? Dhe kështu, ajo për të cilën ai dha shkas në trupin e tij, ndodhi vërtet në shpirtin e tij. E megjithatë, ai nuk shkoi përpara për hir të Zotit, siç u mbajt me mendjemadhësi, por shkoi përpara ndryshe nga ç'kujtonte. Sepse, para vdekjes dhe ngjalljes së Zotit, ai edhe vdiq kur mohoi, edhe u kthye në jetë kur qau; por vdiq, sepse ai vetë ishte krenuar në mendjemadhësinë e tij, dhe erdhi sërish në jetë, sepse Tjetri e kishte parë me mirësi.