Joani 14:1–3

1. Vëllezër, duhet ta drejtojmë me gjithë ngulm vëmendjen tonë te Perëndia, që të mund të rrokim me mendje fjalët e Ungjillit të shenjtë, të cilat sapo na jehuan në veshë. Sepse Zoti Jisu thotë: «Le të mos trazohet zemra juaj. Besoni në Perëndinë, edhe besoni tek unë (ose: besoni edhe tek unë).» Që të mos kishin frikë nga vdekja si njerëz, e kështu të mos trazoheshin, ai i ngushëllon duke pohuar se edhe ai vetë është Perëndi. «Besoni», thotë ai, «në Perëndinë, besoni edhe tek unë.» Sepse del si rrjedhojë që, po të besoni në Perëndinë, duhet të besoni edhe tek unë; gjë që nuk do të ishte rrjedhojë, po të mos ishte Krishti Perëndi. «Besoni në Perëndinë, edhe besoni» tek ai që, prej natyre e jo prej grabitjeje, është i barabartë me Perëndinë; sepse e zbrazi veten, jo duke humbur trajtën e Perëndisë, por duke marrë trajtën e shërbëtorit. Ju keni frikë nga vdekja për sa i përket kësaj trajte shërbëtori: «Le të mos trazohet zemra juaj», trajta e Perëndisë do ta ngjallë përsëri.

2. Po përse vjen më pas kjo, «Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa», veçse ngaqë edhe ata druanin për veten? Dhe pikërisht aty mund të kishin dëgjuar fjalët: «Le të mos trazohet zemra juaj.» Sepse a kishte ndonjë prej tyre që të ishte pa frikë, kur Pjetrit, më të sigurtit dhe më të guximshmit ndër të gjithë, iu tha: «Gjeli nuk do të këndojë, para se të më mohosh tri herë»? Prandaj, duke e parë veten, që nga Pjetri e tutje, të caktuar për të humbur, kishin arsye të trazoheshin; por kur tani dëgjojnë: «Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa; po të mos ishte kështu, do t'ju kisha thënë; sepse po shkoj të bëj gati vend për ju», e marrin veten nga trazimi, të bindur e të sigurt se, pas gjithë rreziqeve të ngasjeve, do të banojnë me Krishtin në praninë e Perëndisë. Sepse, ndonëse njëri është më i fortë se tjetri, njëri më i urtë se tjetri, njëri më i drejtë se tjetri, «në shtëpinë e Atit ka shumë banesa»; asnjë prej tyre nuk do të mbetet jashtë asaj shtëpie, ku secili, sipas meritës së vet, do të marrë banesën e tij. Të gjithë njësoj e kanë atë denar, që i zoti i shtëpisë urdhëron t'u jepet të gjithëve që kanë punuar në vresht, pa bërë aty asnjë dallim midis atyre që punuan më pak dhe atyre që punuan më shumë. Me këtë denar, sigurisht, nënkuptohet jeta e përjetshme, ku askush nuk jeton më për një kohë të ndryshme nga të tjerët, sepse në përjetësi jeta s'ka larmi në masën e vet. Por banesat e shumta tregojnë shkallët e ndryshme të meritës në atë jetë të vetme e të përjetshme. Sepse tjetër është lavdia e diellit, tjetër lavdia e hënës e tjetër lavdia e yjeve, sepse edhe ylli nga ylli ndryshon në lavdi; kështu është edhe ngjallja e të vdekurve. Shenjtorët, si yjet në qiell, marrin në mbretëri banesa të ndryshme, me shkallë të ndryshme shkëlqimi; por, për shkak të atij denari të vetëm, askush nuk përjashtohet nga mbretëria; dhe Perëndia do të jetë gjithçka në të gjithë, në atë mënyrë që, meqë Perëndia është dashuri, vetë dashuria do të bëjë që ajo që zotëron secili të jetë e përbashkët për të gjithë. Sepse kështu secili e zotëron vërtet atë gjë, kur i pëlqen të shohë te tjetri atë që ai vetë nuk e ka. Prandaj, mes kësaj larmie shkëlqimi nuk do të ketë kurrfarë smire, sepse te të gjithë do të mbretërojë njësia e dashurisë.

3. Prandaj, çdo zemër e krishterë duhet ta hedhë krejt poshtë mendimin e atyre që përfytyrojnë se flitet për shumë banesa ngaqë do të ketë ndonjë vend jashtë mbretërisë së qiejve. Ai vend, thonë, do të jetë vendbanimi i atyre të pafajshmëve të lumtur që ndërruan jetë pa pagëzim dhe që, pa të, s'mund të hyjnë në mbretërinë e qiejve. Një besim i tillë nuk është besim, sepse nuk është besimi i vërtetë dhe katolik. A nuk jeni aq të marrë e të verbuar nga përfytyrimet mishore, sa të meritoni dënimin, po ta ndani kështu banesën, them jo të Pjetrit e të Pavlit, a të ndonjë apostulli, por qoftë edhe të çdo foshnje të pagëzuar, nga mbretëria e qiejve? A nuk e mendoni veten të denjë për dënim, kur i ndani kështu këta nga shtëpia e Perëndisë Atë? Sepse Zoti nuk tha se ka shumë banesa në gjithë botën, a në gjithë krijesën, a në jetën e përjetshme dhe në lumturi; por ai thotë: «Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa.» A nuk është kjo ajo shtëpi ku kemi një ndërtesë prej Perëndisë, një shtëpi që s'është bërë me dorë njeriu, të përjetshme në qiej? A nuk është kjo ajo shtëpi për të cilën i këndojmë Zotit: «Lum ata që banojnë në shtëpinë tënde; do të të lëvdojnë përjetë e përherë»? A do të guxoni, pra, të ndani nga mbretëria e qiejve shtëpinë, jo të çdo vëllai të pagëzuar, por të vetë Perëndisë Atë, të cilit ne të gjithë, që jemi vëllezër, i themi: «Ati ynë që je në qiej»? Apo ta ndani atë në atë mënyrë, që disa nga banesat e saj të jenë brenda mbretërisë së qiejve e disa jashtë? Larg, shumë larg qoftë prej atyre që dëshirojnë të banojnë në mbretërinë e qiejve, që të pranojnë të banojnë në një marrëzi të tillë bashkë me ju; larg qoftë, them, që, meqë çdo shtëpi e bijve që mbretërojnë s'mund të jetë askund tjetër veçse në mbretëri, ndonjë pjesë e vetë shtëpisë mbretërore të jetë jashtë mbretërisë.

4. «Edhe po të shkoj», thotë ai, «e të bëj gati vend për ju, do të vij përsëri, edhe do t'ju marr pranë vetes; që atje ku jam unë, të jeni edhe ju. Edhe ku po shkoj e dini, edhe udhën e dini.» O Zot Jisu, si po shkon Ti të bësh gati vend, po të ketë tashmë shumë banesa në shtëpinë e Atit Tënd, ku populli Yt do të banojë bashkë me Ty? Ose, po t'i marrësh pranë Vetes, si do të vish përsëri Ti, që kurrë nuk e tërheq praninë Tënde? Çështje të tilla, të dashur, po të provonim t'i shpjegonim me aq shkurtësi sa duket brenda caqeve të hijshme të fjalimit tonë të sotëm, do të humbnin pa dyshim qartësinë për shkak të ngjeshjes, dhe vetë shkurtësia do të bëhej një errësirë e dytë; prandaj do ta shtyjmë këtë borxh, të cilin bujaria e Kryefamiljarit tonë do të na japë mundësi ta shlyejmë në një rast më të përshtatshëm.