Joani 14:10–14

1. Nuk është punë e lehtë të kuptojmë se ç'kuptim kanë këto fjalë të Zotit, apo se si duhet t'i marrim: «Ai që beson tek unë, do të bëjë edhe ai veprat që bëj unë»; e pastaj, kësaj vështirësie të madhe që na del përpara kuptimit, i shtoi edhe një tjetër, akoma më të vështirë: «Edhe vepra më të mëdha se këto do të bëjë». Si ta marrim vallë këtë? Nuk kemi gjetur njeri që të ketë bërë vepra të tilla si ato që bëri Krishti; e a ka gjasa të gjejmë ndonjë që të bëjë madje edhe më të mëdha? Por në predikimin tonë të kaluar vumë në dukje se ishte vepër më e madhe t'i shëroje të sëmurët kur u kalonte hija përsipër, siç bënin dishepujt, sesa t'i shëroje me prekjen e cepit të rrobës së Tij, siç bënte vetë Zoti. Vumë në dukje edhe se më shumë veta besuan tek apostujt sesa tek vetë Zoti, kur predikonte me buzët e Tij. Kështu, vepra të tilla mund t'i quajmë ndër ato që kuptohen si më të mëdha. Jo se dishepulli do të ishte më i madh se Mësuesi i tij, as shërbëtori se Zoti i tij, as biri i birësuar se i Vetëmlinduri, as njeriu se Perëndia, por se, nëpërmjet tyre, vetë Ai do të denjonte të bënte këto vepra më të mëdha, ndërkohë që në një vend tjetër u thotë: «Pa mua nuk mund të bëni asgjë». Ndërsa Ai vetë, përkundrazi, për të mos folur fare për veprat e Tij të tjera, që janë të panumërta, i krijoi ata pa asnjë ndihmë të tyren, dhe pa ta e krijoi këtë botë; dhe, meqë vetë Ai e pa të udhës të bëhej njeri, pa ta bëri edhe Vetveten. Po ata, ç'kanë bërë pa Të, veç mëkatit? Dhe së fundi, Ai menjëherë hoqi nga çështja gjithçka që mund të na shqetësonte; sepse, pasi tha: «Ai që beson tek unë, do të bëjë edhe ai veprat që bëj unë; edhe vepra më të mëdha se këto do të bëjë», menjëherë shtoi: «Sepse unë po shkoj tek Ati; dhe çdo gjë që të kërkoni në emrin tim, atë do ta bëj». Ai që kishte thënë «do të bëjë ai», pastaj tha «do të bëj unë», sikur të donte të thoshte: mos ju duket kjo e pamundur. Sepse ai që beson tek unë kurrë s'mund të bëhet më i madh se unë; por jam unë Ai që atëherë do të bëj vepra më të mëdha se tani, vepra më të mëdha nëpërmjet atij që beson tek unë, sesa vetë unë pa të. E megjithatë, jam unë vetë pa të, dhe jam unë vetë nëpërmjet tij, ai që do t'i bëjë veprat. Dhe për aq sa bëhen pa të, s'është ai që i bën; kurse për aq sa bëhen nëpërmjet tij, ndonëse jo prej vetes së tij, është edhe ai që i bën. Për më tepër, të bësh vepra më të mëdha nëpërmjet dikujt sesa pa të, nuk është shenjë mangësie, por denjimi. Sepse ç'mund t'i japin shërbëtorët Zotit për të gjitha të mirat e Tij ndaj tyre? Dhe Ai ka denjuar ta numërojë ndonjëherë edhe këtë ndër të mirat e Tij të tjera ndaj tyre: pikërisht, të bëjë vepra më të mëdha nëpërmjet tyre sesa pa ta. A nuk iku i trishtuar nga prania e Tij ai i pasur, kur kërkonte këshillë për jetën e përjetshme? E dëgjoi këshillën dhe e hodhi tej; e megjithatë, në ditët që erdhën, këshillën që i kishte rënë në vesh atij e ndoqën jo një, po shumë veta, kur Mësuesi i mirë fliste nëpërmjet dishepujve. I pasuri e përbuzi, kur u paralajmërua drejtpërdrejt prej vetë Tij, kurse e deshën ata që, me anë të njerëzve të varfër, i shndërroi nga të pasur në të varfër. Ja, pra, e shihni: bëri vepra më të mëdha kur predikohej nga besimtarët, sesa kur u fliste vetë dëgjuesve.

2. Por ka ende diçka që na vë në mendime në atë që Ai bën vepra kaq më të mëdha nëpërmjet apostujve; sepse nuk tha, sikur t'u drejtohej vetëm atyre: «Veprat që bëj unë, do t'i bëni edhe ju; edhe vepra më të mëdha se këto do të bëni», por, duke dashur të kuptohej se fliste për të gjithë ata që i përkasin familjes së Tij, tha: «Ai që beson tek unë, do të bëjë edhe ai veprat që bëj unë; edhe vepra më të mëdha se këto do të bëjë». Nëse, pra, ai që beson do të bëjë vepra të tilla, atëherë ai që nuk i bën, me siguri nuk është besimtar; ashtu si «Ai që më do, i mban urdhërimet e mia», që do të thotë, kuptohet, se ai që nuk i mban, nuk do. Edhe në një vend tjetër thotë: «Ai që i dëgjon këto fjalë të miat dhe i bën, do ta krahasoj me një njeri të mençur, që e ndërton shtëpinë e vet mbi shkëmb»; prandaj, ai që nuk i ngjan këtij njeriu të mençur, pa dyshim ose i dëgjon këto fjalë dhe nuk i bën, ose as që arrin t'i dëgjojë. «Ai që beson tek unë», thotë, «edhe sikur të vdesë, do të rrojë»; prandaj, ai që nuk do të rrojë, me siguri nuk është besimtar tani. Po kështu thuhet edhe këtu: «Ai që beson tek unë do të bëjë [vepra të tilla]»; prandaj, s'është besimtar ai që nuk do t'i bëjë. Ç'kemi këtu, pra, vëllezër? A do të thotë kjo se nuk duhet të numërohet ndër besimtarët e Krishtit ai që nuk bën vepra më të mëdha se Krishti? Do të ishte gjë e rëndë, e paarsyeshme, e padurueshme, ta mendonim kështu, veçse po të kuptohet siç duhet. Le ta dëgjojmë, pra, apostullin, kur thotë: «Atij që beson tek Ai që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi». Kjo është vepra në të cilën mund të bëjmë veprat e Krishtit, sepse edhe vetë të besuarit tonë në Krishtin është vepër e Krishtit. Këtë e punon Ai në ne, po sigurisht jo pa ne. Dëgjoni, pra, tani, dhe kuptoni: «Ai që beson tek unë, do të bëjë edhe ai veprat që bëj unë»: unë i bëj më parë, e ai do t'i bëjë pastaj; sepse unë bëj vepra të tilla, që t'i bëjë edhe ai. E cilat janë veprat, veçse të bësh një njeri të drejtë prej një të paudhi?

3. «Edhe vepra më të mëdha se këto do të bëjë». Se cilat, vallë? A do të themi se bën vepra më të mëdha se gjithçka që bëri Krishti ai që punon shpëtimin e vet me frikë e me dridhje? Një vepër që Krishti me siguri e punon në të, po jo pa të; dhe që unë, pa ngurruar, do ta quaja më të madhe se qiejt, dheu dhe gjithçka që gjendet në to e që na e zë syri. Sepse qielli dhe dheu do të shkojnë, kurse shpëtimi e shfajësimi i atyre që janë paracaktuar për këtë, domethënë i atyre që Ai i njeh që përpara, do të mbetet përgjithmonë. Te i pari ka vetëm veprën e Perëndisë, kurse te i dyti ka edhe shëmbëllesën e Tij. Po në qiejt ka edhe frone, zotërime, kryesi, pushtete, kryeengjëj e engjëj, që janë të gjitha vepër e Krishtit; e a bën vallë vepra më të mëdha edhe se këto ai që, me Krishtin që vepron në të, është bashkëpunëtor në shpëtimin dhe shfajësimin e vet të përjetshëm? Nuk guxoj të kërkoj ndonjë vendim të nxituar për një çështje të tillë; le të kuptojë ai që mundet, dhe le të gjykojë ai që mundet, a është vepër më e madhe të krijosh qenie të drejta, apo t'i bësh të drejtë të paudhët. Sepse së paku, po të jetë e njëjta fuqi që vihet në punë te të dyja, ka më shumë mëshirë te e dyta. Sepse «ky është misteri i madh i perëndishmërisë, që u shfaq në mish, u shfajësua në Frymë, u pa prej engjëjve, u predikua ndër johebrenjtë, u besua në botë, u ngrit lart në lavdi». Por kur tha «Vepra më të mëdha se këto do të bëjë», nuk është e domosdoshme të mendojmë se nënkuptohen të gjitha veprat e Krishtit. Sepse ndoshta foli vetëm për ato që po bënte atëherë; dhe vepra që po bënte në atë çast ishte të thoshte fjalët e besimit, e pikërisht për vepra të tilla kishte folur pak më parë, kur tha: «Fjalët që ju them, nuk i them prej vetes; por Ati, që rri në mua, Ai i bën veprat». Kështu, fjalët e Tij ishin veprat e Tij. Dhe pa dyshim është diçka më e vogël të predikosh fjalët e drejtësisë, gjë që Ai e bëri pa ne, sesa të shfajësosh të paudhin, gjë që Ai e bën në ne në atë mënyrë që edhe ne vetë po e bëjmë. Na mbetet të pyesim se si duhen kuptuar fjalët: «Çdo gjë që të kërkoni në emrin tim, atë do ta bëj». Për shkak të shumë gjërave që besimtarët e Tij kërkojnë e nuk i marrin, ngrihet një pyetje jo e vogël që kërkon vëmendjen tonë; por, meqë ky predikim duhet mbyllur tani, duhet të lëmë të paktën pak kohë për ta shqyrtuar e për ta rrahur atë.