Joani 14:10–14

1. Zoti, me premtimin e tij, u dha një arsye të veçantë besimi atyre që shpresat i mbanin te vetë ai, kur tha: «Sepse unë po shkoj tek Ati; edhe çfarëdo që të kërkoni në emrin tim, do ta bëj.» Pra, ai u nis drejt Atit jo për t'i braktisur nevojtarët, por për t'ua dëgjuar e plotësuar lutjet. Por si t'i kuptojmë fjalët «çfarëdo që të kërkoni», kur i shohim besnikët e tij që aq shpesh kërkojnë e nuk marrin? A do të themi vallë se kjo s'ka arsye tjetër, veçse ngaqë kërkojnë keq? Sepse apostulli Jakov e bëri këtë shkak qortimi, kur tha: «Kërkoni e nuk merrni, sepse kërkoni keq, që ta shpenzoni për epshet tuaja.» Prandaj, atë që dikush dëshiron ta marrë për ta keqpërdorur, Perëndia, prej mëshirës së tij, më mirë nuk ia jep. Madje, edhe më tepër: nëse dikush kërkon diçka që, po t'i jepej, do t'i sillte vetëm dëm, atëherë ka vërtet arsye edhe më të madhe për t'u trembur, se mos atë që Perëndia nuk mundi ta mbante prapa me mirësi, ai ta japë me zemërim. A nuk e shohim se si izraelitët, për dëmin e vet, morën atë që e lakmonte epshi i tyre fajtor? Sepse, teksa u binte mana nga qielli, ata dëshiruan të hanin mish. Përbuzën atë që kishin dhe kërkuan pa turp atë që s'e kishin. Sikur të mos ishte më mirë për ta të kishin kërkuar jo që dëshirat e tyre të pahijshme të ngopeshin me ushqimin që u mungonte, por që t'u hiqej neveria e tyre dhe të bëheshin të zotë ta pranonin si duhet ushqimin që u ishte dhënë. Sepse, kur e keqja bëhet kënaqësia jonë dhe e mira e kundërta, ne duhet t'i lutemi Perëndisë më parë të na kthejë te dashuria për të mirën, sesa të na japë të keqen. Jo se është e keqe të hahet mish, sepse apostulli, duke folur pikërisht për këtë, thotë: «Çdo krijesë e Perëndisë është e mirë, dhe asgjë nuk është për t'u hedhur poshtë, po të merret me falënderim»; por, siç thotë ai gjithashtu, «është e keqe për atë njeri që ha e bëhet shkandull». Dhe po qe kështu, në qoftë se kjo është shkandull ndaj njeriut, aq më tepër është fyerje ndaj Perëndisë. Izraelitët i bënë atij një fyerje jo të vogël, kur hodhën poshtë atë që u jepte urtësia dhe kërkuan atë që e lakmonte epshi, ndonëse, në të vërtetë, nuk e paraqitën haptazi kërkesën, por murmurisnin ngaqë u mungonte. Por, që të mësojmë se faji nuk qëndron te ndonjë krijesë e Perëndisë, por te mosbindja kokëfortë dhe te dëshira e shfrenuar, jo në mishin e derrit e gjeti vdekjen njeriu i parë, por në një mollë; dhe jo për një shpend, por për një gjellë, Esau humbi parëbirninë.

2. Si t'i kuptojmë, atëherë, fjalët «çfarëdo që të kërkoni, do ta bëj», në qoftë se ka disa gjëra që besnikët i kërkojnë, kurse Perëndia, madje qëllimisht për të mirën e tyre, nuk i bën? Apo mos duhet të mendojmë se këto fjalë iu drejtuan vetëm apostujve? Kurrsesi jo. Sepse ajo që ai po thotë tani është pikërisht në vijën e asaj që kishte thënë më parë: «Ai që beson tek unë, veprat që bëj unë do t'i bëjë edhe ai; madje do të bëjë vepra edhe më të mëdha se këto»; gjë që ishte tema e traktatit tonë të mëparshëm. Dhe që askush të mos ia vishte vetes një fuqi të tillë, por, përkundrazi, që të bëhej e qartë se edhe këto vepra më të mëdha i kryente ai vetë, vazhdoi e tha: «Sepse unë po shkoj tek Ati; edhe çfarëdo që të kërkoni në emrin tim, do ta bëj.» A ishin vetëm apostujt ata që besuan tek ai? Prandaj, kur tha «Ai që beson tek unë», u foli atyre ndër të cilët, me hirin e tij, gjendemi edhe ne, që kurrsesi nuk marrim gjithçka që kërkojmë. Dhe po t'i drejtojmë mendimet tona qoftë edhe te apostujt më të lumtur, do të gjejmë se ai që u mundua më shumë se të gjithë (e megjithatë jo ai, por hiri i Perëndisë që ishte me të) iu lut Zotit tri herë që lajmëtari i Satanait të largohej prej tij, dhe nuk mori atë që kishte kërkuar. Ç'të themi, të dashur? A duhet të mendojmë se premtimin që bëhet këtu, «çfarëdo që të kërkoni në emrin tim, do ta bëj», ai nuk e përmbushi as ndaj apostujve? E atëherë, kujt do t'i përmbushet ndonjëherë premtimi i tij, në qoftë se me të ka mashtruar vetë apostujt e vet?

3. Zgjohu, pra, o besimtar, dhe vëri veshin me kujdes asaj që thuhet këtu, «në emrin tim». Sepse me këto fjalë ai nuk thotë «çfarëdo që të kërkoni» në çfarëdo mënyrë, por «në emrin tim». Si quhet, pra, ai që premtoi një bekim kaq të madh? Krishti Jisu, sigurisht: Krisht do të thotë Mbret, kurse Jisu do të thotë Shpëtimtar! Sepse, me siguri, nuk do të na shpëtojë kushdo që është mbret, por vetëm Mbreti-Shpëtimtar; prandaj, çdo gjë që kërkojmë e që bie ndesh me shpëtimin tonë, nuk e kërkojmë në emër të Shpëtimtarit. E megjithatë ai është Shpëtimtar jo vetëm kur bën atë që kërkojmë, por edhe kur nuk pranon ta bëjë; sepse, duke mos bërë atë që e sheh se është kundër shpëtimit tonë, ai e shfaq veten edhe më plotësisht si Shpëtimtarin tonë. Sepse mjeku e di se cilat nga kërkesat e të sëmurit do t'i sjellin dobi shëndetit të tij e cilat do t'i sjellin dëm; dhe prandaj nuk ia plotëson dëshirat kur ai kërkon çka i bën dëm, që të mund ta shërojë. Prandaj, kur dëshirojmë që ai të bëjë çfarëdo që kërkojmë, lutjen tonë le ta paraqesim jo sido që të jetë, por në emrin e tij, domethënë në emër të Shpëtimtarit. Le të mos kërkojmë, pra, asgjë që është kundër shpëtimit tonë; sepse, po ta bënte këtë, nuk do ta bënte si Shpëtimtar, emër që ai e mban ndaj dishepujve të tij besnikë. Sepse ai që denjon të jetë Shpëtimtari i besnikëve, është edhe Gjykatës për të dënuar të paperëndishmit. Prandaj, gjithçka që kushdo që beson tek ai e kërkon në atë emër që ai mban ndaj atyre që besojnë tek ai, ai do ta bëjë; sepse do ta bëjë si Shpëtimtar. Por, në qoftë se dikush që beson tek ai kërkon nga padija diçka që i dëmton shpëtimin, ai nuk e kërkon në emër të Shpëtimtarit; sepse ai s'do të jetë më Shpëtimtari i tij, po të bëjë ndonjë gjë që i pengon shpëtimin. Prandaj, në një rast të tillë, duke mos bërë atë që i kërkohet, ai e mban më të hapur udhën për të bërë atë që do të thotë emri i tij. Dhe për këtë arsye, jo vetëm si Shpëtimtar, por edhe si Mësuesi i mirë, ai na mësoi, pikërisht në lutjen që na dha, se ç'duhet të kërkojmë, që kështu, çfarëdo që të kërkojmë, ai ta bëjë; dhe që edhe ne, nëpërmjet saj, të kuptojmë se s'mund të kërkojmë në emër të Mësuesit asgjë që bie ndesh me rregullin e udhëzimeve të tij.

4. Ka, në të vërtetë, disa gjëra që, ndonëse kërkohen vërtet në emrin e tij, domethënë në pajtim me atë që ai është, Shpëtimtar dhe Mësues, ai nuk i bën në çastin kur i kërkojmë, e megjithatë nuk lë pa i bërë. Sepse, kur lutemi që të vijë mbretëria e Perëndisë, kjo nuk do të thotë se ai nuk po bën atë që kërkojmë, ngaqë nuk fillojmë menjëherë të mbretërojmë bashkë me të në mbretërinë e përjetshme; sepse ajo që kërkojmë vonohet, por nuk refuzohet. Megjithatë, le të mos reshtim së luturi, sepse, duke vepruar kështu, jemi si ata që mbjellin farën; dhe në kohën e duhur do të korrim. E madje kur kërkojmë drejt, le t'i lutemi njëkohësisht që të mos bëjë atë që kërkojmë keq; sepse edhe për këtë bëhet fjalë në Lutjen e Zotit, kur themi: «Mos na shtjer në ngasje.» Sepse, pa dyshim, ngasja nuk është e vogël, kur vetë kërkesa jote kthehet kundër së mirës sate. Por nuk duhet ta dëgjojmë me shpërfillje atë që Zoti shtoi. Sepse, pasi tha «çfarëdo që të kërkoni në emrin tim, do ta bëj», ai shtoi menjëherë: «Që Ati të lavdërohet në Birin: në qoftë se kërkoni ndonjë gjë në emrin tim, do ta bëj.» Këtë e bëri që askush të mos pandehte se atë që u premtoi t'ua bënte atyre që kërkojnë, do ta bënte pa Atin. Prandaj, në asnjë mënyrë Biri nuk vepron pa Atin, sepse vepron pikërisht për atë qëllim, që Ati të lavdërohet në të. Ati, pra, vepron në Birin, që Biri të lavdërohet në Atin; dhe Biri vepron në Atin, që Ati të lavdërohet në Birin; sepse Ati dhe Biri janë një.