Joani 14:18–21

1. Pas premtimit të Frymës së Shenjtë, ai shtoi këto fjalë, që të mos mendonte ndokush se Zoti do ta jepte, si të thuash, në vend të vetes, aq sa ai vetë të mos ishte gjithashtu bashkë me ta: «Nuk do t'ju lë jetimë; do të vij tek ju.» Fjala greke «orphani» është po ajo që në latinisht thuhet «pupilli», domethënë fëmijë pa prindër: njëra fjalë është greke, tjetra latine, të dyja për të njëjtën gjë. Sepse në psalmin ku lexojmë «Ti je ndihmësi i jetimit» (në latinisht «pupillo»), greqishtja ka «orphano». Prandaj, edhe pse s'ishte Biri i Perëndisë ai që na bëri bij të birësuar të Atit të vet, as ai që deshi që ne të kishim prej hirit po atë Atë që ai e ka prej natyre, prapëseprapë, në një farë mënyre, ai vetë shfaq ndaj nesh ndjenja atërore, kur shpall: «Nuk do t'ju lë jetimë; do të vij tek ju.» Po kështu na quan edhe bij të dhëndrit, kur thotë: «Do të vijë koha, kur dhëndri do t'u merret atyre, dhe atëherë bijtë e dhëndrit do të agjërojnë.» E kush është dhëndri, në mos Krishti Zoti?

2. Pastaj vazhdon: «Edhe pak, e bota nuk do të më shohë më.» Si kështu? Bota e shihte atëherë; sepse me fjalën «botë» duhet të kuptojmë ata për të cilët foli më lart, kur tha për Frymën e Shenjtë: «që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh e as nuk e njeh.» Ai ishte fare i dukshëm për sytë truporë të botës, kur shfaqej në mish; por bota nuk e shihte Fjalën që rrinte fshehur në mish. E shihte njeriun, por jo Perëndinë; e shihte mbulesën, por jo atë që rrinte brenda. Por pas ngjalljes, edhe vetë mishin e tij, që ua tregoi të vetëve ta shihnin e ta preknin, s'deshi t'ua tregonte të tjerëve. Ndaj ndoshta kështu mund ta kuptojmë domethënien e fjalëve: «Edhe pak, e bota nuk do të më shohë më; por ju do të më shihni; sepse unë jetoj, edhe ju do të jetoni.»

3. Ç'duan të thonë fjalët «Sepse unë jetoj, edhe ju do të jetoni»? Pse foli për jetën e vet në kohën e tashme, kurse për të tyren në të ardhmen, veçse për të premtuar se edhe jeta e trupit të ngjallur, ashtu siç erdhi më parë tek ai, do të vinte patjetër edhe tek ata? Dhe meqë ngjallja e vet ishte fare pranë, e vuri fjalën në kohën e tashme, për të treguar se po afrohej shpejt; kurse për të tyren, që shtyhej deri në fund të botës, nuk tha «ju jetoni», por «ju do të jetoni.» Kështu, me hijeshi e me shkurtësi, me anë të dy fjalëve, njëra në kohën e tashme dhe tjetra në të ardhmen, dha premtimin e dy ngjalljeve: të vetën, që ishte fare pranë, e tonën, që ka për të ardhur në fund të botës. «Sepse unë jetoj», thotë, «edhe ju do të jetoni»: sepse ai jeton, prandaj edhe ne do të jetojmë. Sepse, ashtu si me anë të njeriut erdhi vdekja, po ashtu me anë të njeriut erdhi ngjallja e të vdekurve. Dhe ashtu si në Adamin të gjithë vdesin, kështu edhe në Krishtin të gjithë do të ngjallen. Ashtu si vetëm nëpërmjet të parit i nënshtrohet vdekjes çdo njeri, po ashtu vetëm nëpërmjet Krishtit mund të arrijë kushdo në jetë. Sepse nuk jetuam, jemi të vdekur; sepse ai jetoi, edhe ne do të jetojmë. Ishim të vdekur ndaj tij, kur jetonim për veten tonë; por, meqë ai vdiq për ne, jeton edhe për veten edhe për ne. Pra, ngaqë ai jeton, edhe ne do të jetojmë. Sepse, edhe pse vetë mundëm të arrinim në vdekje, jeta nuk mund të na vijë prej vetvetes.

4. «Në atë ditë», thotë, «do të njihni se unë jam në Atin tim, edhe ju në mua, edhe unë në ju.» Në cilën ditë, në mos në atë për të cilën tha: «edhe ju do të jetoni»? Sepse pikërisht atëherë do të mund të shohim atë që besojmë. Në të vërtetë, edhe tani ai është në ne, edhe ne në të: këtë e besojmë tani, por atëherë edhe do ta njohim; ndonëse atë që edhe tani e njohim me anë të besimit, atëherë do ta njohim me anë të shikimit. Sepse, sa kohë që jemi në trup, ashtu siç është tani, domethënë i prishshëm dhe që rëndon shpirtin, jetojmë larg Zotit; sepse ecim me besim, jo me shikim. Atëherë, pra, do të shohim drejtpërdrejt, sepse do ta shohim ashtu siç është. Ndryshe, po të mos ishte Krishti edhe tani në ne, apostulli s'do të thoshte: «Edhe nëse Krishti është në ju, trupi është vërtet i vdekur për shkak të mëkatit, kurse fryma është jetë për shkak të drejtësisë.» Por se ne jemi në të edhe atëherë, ai e bën mjaft të qartë, kur thotë: «Unë jam hardhia, ju jeni degët.» Pra, në atë ditë, kur do të jetojmë jetën me të cilën vdekja do të përpihet, do të njohim se ai është në Atin, edhe ne në të, edhe ai në ne; sepse atëherë do të plotësohet pikërisht ajo gjendje që ai e ka nisur qysh tani, që ai të jetë në ne, edhe ne në të.

5. «Ai që i ka urdhërimet e mia», shton, «edhe i mban, ky është ai që më do.» Ai që i ka në kujtesë, edhe i mban në jetë; që i ka në fjalë, edhe i mban në sjellje; që i ka në vesh, edhe i mban në vepër; ose që i ka në vepër, edhe i mban me ngulm: «ky», thotë, «është ai që më do.» Dashuria shfaqet me anë të veprave, e kështu nuk është thjesht një emër pa fryt. «Edhe atë që më do», thotë, «do ta dojë Ati im, edhe unë do ta dua, edhe do t'i shfaqem atij.» Po ç'do të thotë kjo: «do ta dua»? Mos vallë ai do ta dojë vetëm atëherë, e tani s'e do? Kurrsesi jo. Sepse si mund të na dojë Ati pa Birin, ose Biri pa Atin? Meqë veprojnë pa u ndarë, si mund të duan ndaras? Por ai e tha «do ta dua» duke pasur parasysh atë që vjen më pas: «edhe do t'i shfaqem atij.» «Do ta dua, edhe do t'i shfaqem»: domethënë, do ta dua deri në atë pikë sa t'i shfaqem. Sepse ky ka qenë synimi i tanishëm i dashurisë së tij: që të besojmë dhe të mbajmë fort urdhërimin e besimit. Kurse atëherë dashuria e tij do të ketë këtë synim: që të shohim dhe ta marrim atë shikim si shpërblimin e besimit tonë. Sepse edhe tani duam, duke besuar në atë që do të shohim më pas; kurse atëherë do të duam duke parë atë që tani e besojmë.