Joani 15:13

1. Zoti, vëllezër të dashur, e përcaktoi atë plotësi dashurie që duhet të kemi për njëri-tjetrin, kur tha: «Askush s'ka dashuri më të madhe se kjo: të japë jetën e vet për miqtë e tij.» Kishte thënë, pra, më parë: «Ky është urdhërimi im, që ta doni njëri-tjetrin, ashtu siç ju kam dashur unë», dhe këtyre fjalëve u shtoi atë që sapo dëgjuat: «Askush s'ka dashuri më të madhe se kjo: të japë jetën e vet për miqtë e tij.» Prej kësaj rrjedh ajo që po ky Ungjillor, Joani, thotë në letrën e tij: «Ashtu si Krishti dha jetën e vet për ne, po ashtu edhe ne duhet të japim jetën tonë për vëllezërit.» Ta duam, pra, njëri-tjetrin me të vërtetë, ashtu siç na deshi Ai që dha jetën e vet për ne. I tillë, pa dyshim, është edhe kuptimi i asaj që lexojmë te Fjalët e Urta të Solomonit: «Kur të ulesh për të ngrënë në tryezën e një sunduesi, vër re me urtësi ç'të vënë përpara; dhe kështu shtrije dorën, duke ditur se edhe ti duhet të bësh po ato përgatitje.» Sepse ç'është tryeza e sunduesit, veçse ajo prej së cilës marrim trupin dhe gjakun e Atij që dha jetën e vet për ne? Dhe ç'do të thotë të ulesh aty, veçse t'i afrohesh me përulësi? Dhe ç'do të thotë të shqyrtosh me mençuri ç'të kanë vënë përpara, veçse të mendosh me denjësi për madhështinë e kësaj dhurate? E ç'do të thotë të shtrish dorën duke ditur se edhe ti duhet të bësh po ato përgatitje, veçse ajo që thashë tashmë: ashtu si Krishti dha jetën e vet për ne, po ashtu edhe ne duhet të japim jetën tonë për vëllezërit? Sepse edhe apostulli Pjetër thotë: «Krishti pësoi për ne, duke na lënë shembull, që t'i ndjekim gjurmët e tij.» Kjo do të thotë të bësh po ato përgatitje. Pikërisht këtë bënë dëshmorët e lumtur në dashurinë e tyre të zjarrtë; dhe në qoftë se kujtimin e tyre nuk e kremtojmë thjesht si formë e zbrazët, po i afrohemi tryezës së Zotit në atë gosti ku edhe ata vetë u ngopën, atëherë edhe ne, si ata, duhet të bëjmë po ato përgatitje. Sepse pikërisht për këtë arsye ne nuk i përkujtojmë ata në atë tryezë ashtu siç përkujtojmë të tjerët që tani prehen në paqe, pra që të lutemi edhe për ata; përkundrazi, i përkujtojmë që ata të luten për ne, që të ecim pas gjurmëve të tyre; sepse ata vërtet e arritën atë plotësi dashurie që, siç na tha Zoti, s'mund të ketë më të madhe. Sepse ata treguan për vëllezërit e tyre po ato shenja dashurie që edhe vetë i kishin marrë njësoj në tryezën e Zotit.

2. Por askush të mos pandehë se folëm kështu, sikur, për këto arsye, të mund të arrinim ndonjëherë barazinë me Krishtin Zot, në qoftë se për hir të Tij kemi dhënë dëshmi deri në gjak. Ai kishte pushtet ta jepte jetën e vet dhe ta merrte sërish; kurse ne s'kemi pushtet të jetojmë sa të duam, dhe, sado të mos duam, na duhet të vdesim. Ai, duke vdekur, vrau menjëherë vdekjen brenda vetes; kurse ne, me anë të vdekjes së Tij, çlirohemi nga vdekja. Mishi i Tij nuk njohu kalbje; kurse mishin tonë, pas kalbjes, në fund të botës do ta veshë Ai me pakalbësi. Ai s'kishte nevojë për ne, që të kryente shpëtimin tonë; kurse ne, pa Të, s'mund të bëjmë asgjë. Ai e dha veten si hardhia, ndërsa ne jemi degët; të ndarë prej Tij, s'mund të kemi jetë. Së fundi, ndonëse vëllezërit vdesin për vëllezërit, gjaku i asnjë dëshmori nuk derdhet kurrë për faljen e mëkateve të vëllezërve, ashtu si ndodhi në atë që Ai bëri për ne; dhe në këtë pikë Ai nuk na dha diçka për ta imituar, por diçka për t'u gëzuar. Pra, për aq sa dëshmorët e derdhën gjakun për vëllezërit, për aq treguan po ato shenja dashurie që edhe vetë i panë në tryezën e Zotit. (Dikush mund ta imitojë Atë në të vdekur, por askush s'mund ta imitojë në shlyerjen e mëkateve.) Pra, në gjithçka tjetër që thashë, ndonëse s'e kam në dorë t'i përmend të gjitha, dëshmori i Krishtit qëndron shumë më poshtë se vetë Krishti. Por, në qoftë se dikush matet, po them, jo me pushtetin, por me pafajësinë e Krishtit, madje (le të mos e them) duke menduar se shëron mëkatet e të tjerëve, por të paktën se ai vetë s'ka mëkat, atëherë, qoftë edhe deri këtu, lakmia e tij tashmë e kapërcen atë që kërkon udha e shpëtimit. Kjo është punë me peshë të madhe për të, veçse dëshirën e vet s'e arrin dot. Dhe mirë është që ai qortohet në atë varg të Fjalëve të Urta, që vazhdon menjëherë duke thënë: «Por në qoftë se lakmia jote është tepër e madhe, mos i dëshiro gjellët e tij të zgjedhura; sepse më mirë të mos marrësh asgjë prej tyre, sesa të marrësh më shumë se ç'duhet.» Sepse gjëra të tilla, shtohet aty, «kanë jetë gënjeshtre», domethënë jetë hipokrizie. Sepse, duke pohuar se vetë s'ka mëkat, ai s'mund ta provojë se është i drejtë, por vetëm mund të shtiret. Dhe prandaj thuhet: «Sepse të tillët kanë jetë gënjeshtare.» Vetëm Një ka mundur të ketë njëkohësisht mish njeriu dhe të jetë pa mëkat. Me vend, pra, na urdhërohet ajo që vjen më pas; dhe kjo fjalë, kjo thënie e urtë, i përshtatet mirë dobësisë njerëzore, kur thuhet: «Mos u mat, ti që je i varfër, me atë që është i pasur.» Sepse i pasuri është Krishti, i cili kurrë s'i është nënshtruar dënimit, as për borxh të trashëguar, as për borxh vetjak, dhe është vetë i drejtë e i shfajëson të tjerët. Mos u mat me Të, ti që je kaq i varfër, sa para syve të të gjithëve tregohesh qartë lypësi i përditshëm që je, kur lutesh për faljen e mëkateve. «Por ruaju», thotë ai, «nga këshilla jote» (sipas versionit anglez: «hiq dorë nga urtësia jote»). Nga çfarë, veçse nga kjo mendjemadhësi mashtruese? Sepse Ai, në të vërtetë, meqë s'është vetëm njeri, por edhe Perëndi, kurrë s'mund të fajësohet për ndonjë të keqe. «Sepse, po të hedhësh syrin drejt Tij, s'do të duket askund.» «Syrin tënd», domethënë syrin njerëzor, me të cilin dallon atë që është njerëzore; «po ta hedhësh drejt Tij, s'do të duket askund», sepse Ai s'mund të shihet me sy të tillë si të tutë. «Sepse Ai do të vërë krahë si të shqiponjës, dhe do të niset drejt shtëpisë së mbikëqyrësit të Tij», prej së cilës, sido që të jetë, Ai erdhi tek ne dhe na gjeti jo të tillë siç ishte vetë Ai që erdhi. Le ta duam, pra, njëri-tjetrin, ashtu si na deshi Krishti dhe e dha veten për ne. «Sepse askush s'ka dashuri më të madhe se kjo: të japë jetën e vet për miqtë e tij.» Dhe le ta imitojmë Atë me një frymë të tillë bindjeje plot nderim, sa të mos guxojmë kurrë të matemi me Të.