Joani 15:14, 15

1. Pasi Zoti Jisu kishte lëvduar dashurinë që tregoi ndaj nesh duke vdekur për ne, dhe kishte thënë: «Askush nuk ka dashuri më të madhe se kjo: të japë jetën e vet për miqtë e tij», Ai shtoi: «Ju jeni miqtë e mi, në qoftë se bëni gjithçka që ju urdhëroj». Ç'denjim i madh! Askush nuk mund të jetë as shërbëtor i mirë, po të mos i zbatojë urdhërimet e të zotit; e megjithatë Ai deshi që pikërisht ato gjëra që vetëm dëshmojnë se njerëzit janë shërbëtorë të mirë, të bëheshin shenjat me të cilat njihen miqtë e Tij. Por ky denjim, siç e quajta, qëndron pikërisht në këtë: Zoti denjon t'i quajë miq ata që i di se janë shërbëtorët e Tij. Sepse, që të na bëjë të ditur se detyra e shërbëtorëve është t'u binden urdhërimeve që jep i zoti, në një vend tjetër Ai i qorton ata që janë shërbëtorë, duke thënë: «E përse më thoni ‹Zot, Zot›, dhe nuk bëni ato që them?». Prandaj, kur thoni «Zot», vërtetoni atë që thoni duke zbatuar urdhërimet e mia. A nuk do t'i thotë vallë një ditë pikërisht shërbëtorit të bindur: «Të lumtë, shërbëtor i mirë; sepse ishe besnik në pak gjëra, do të të vë përmbi shumë gjëra: hyr në gëzimin e zotit tënd»? Pra, ai që është shërbëtor i mirë, mund të jetë edhe shërbëtor edhe mik.

2. Por le të vëmë re çfarë vjen më pas. «Tani e tutje nuk ju quaj shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk e di se ç'bën i zoti». Si duhet, pra, ta kuptojmë se shërbëtori i mirë është edhe shërbëtor edhe mik, kur Ai thotë: «Tani e tutje nuk ju quaj shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk e di se ç'bën i zoti»? Ai e sjell emrin e mikut në atë mënyrë që të heqë atë të shërbëtorit; jo për t'i përfshirë të dy në një emër të vetëm, por që njëri të zërë vendin që la bosh tjetri. Ç'do të thotë kjo? A do të thotë se, edhe duke zbatuar urdhërimet e Zotit, nuk do të jemi shërbëtorë? Apo se atëherë nuk do të jemi më shërbëtorë, pikërisht kur të jemi bërë shërbëtorë të mirë? E megjithatë, kush mund ta kundërshtojë të Vërtetën, kur Ai thotë: «Tani e tutje nuk ju quaj shërbëtorë»? Dhe tregon përse e tha: «Sepse shërbëtori», shton Ai, «nuk e di se ç'bën i zoti». A mos vallë një shërbëtori të mirë e të sprovuar nuk ia beson i zoti të fshehtat e veta? Ç'do të thotë, pra, kur pohon: «Shërbëtori nuk e di se ç'bën i zoti»? Le të pranojmë se «nuk e di se ç'bën i zoti»; po a nuk e di vallë edhe se ç'urdhëron i zoti? Sepse, po të ishte kështu, si do të mund të shërbente? Ose si mund të jetë shërbëtor ai që nuk kryen asnjë shërbim? E megjithatë Zoti flet kështu: «Ju jeni miqtë e mi, në qoftë se bëni gjithçka që ju urdhëroj. Tani e tutje nuk ju quaj shërbëtorë». Vërtet një thënie e mrekullueshme! Meqë nuk mund t'i shërbejmë Zotit veçse duke zbatuar urdhërimet e Tij, si bëhet që, kur i zbatojmë, nuk do të jemi më shërbëtorë? Në qoftë se, duke zbatuar urdhërimet e Tij, nuk jam shërbëtor, e megjithatë nuk mund të jem në shërbimin e Tij pa i zbatuar ato, atëherë, pikërisht në shërbimin tim, nuk jam më shërbëtor.

3. Le të kuptojmë, vëllezër, le të kuptojmë; dhe Zoti na dhëntë fuqi ta kuptojmë, e na dhëntë edhe ta zbatojmë atë që kuptojmë. Dhe po ta dimë këtë, e dimë vërtet se ç'bën Zoti; sepse vetëm Zoti na jep këtë fuqi, dhe vetëm kështu e arrijmë miqësinë e Tij. Sepse, ashtu si ka dy lloje frike, që sjellin dy lloje njerëzish që kanë frikë, po ashtu ka dy lloje shërbimi, që sjellin dy lloje shërbëtorësh. Ka një frikë që dashuria e përsosur e dëbon; dhe ka një frikë tjetër, që është e pastër dhe mbetet përjetë. Frikën që nuk qëndron në dashuri, apostulli e tregoi kur tha: «Sepse nuk keni marrë frymën e shërbimit që të keni sërish frikë». Kurse për frikën e pastër foli kur tha: «Mos u mbaj me të madh, por ki frikë». Bashkë me atë frikë që dashuria e dëbon, duhet të dëbohet edhe shërbimi; sepse të dyja i bashkoi apostulli, domethënë shërbimin dhe frikën, kur tha: «Sepse nuk keni marrë frymën e shërbimit që të keni sërish frikë». Dhe pikërisht shërbëtorin e lidhur me këtë lloj shërbimi e kishte parasysh Zoti, kur tha: «Tani e tutje nuk ju quaj shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk e di se ç'bën i zoti». Sigurisht jo shërbëtorin që shquhet nga frika e pastër, atë që i thuhet: «Të lumtë, shërbëtor i mirë: hyr në gëzimin e zotit tënd»; por shërbëtorin që shquhet nga frika që dashuria e dëbon, atë për të cilin thotë diku tjetër: «Shërbëtori nuk mbetet përgjithmonë në shtëpi, por Biri mbetet përherë». Prandaj, meqë Ai na ka dhënë pushtetin të bëhemi bij të Perëndisë, le të mos jemi shërbëtorë, por bij: që, në një mënyrë të mrekullueshme e të papërshkrueshme, por të vërtetë, si shërbëtorë të kemi pushtetin të mos jemi shërbëtorë. Shërbëtorë, pra, me atë frikë të pastër që e dallon shërbëtorin që hyn në gëzimin e zotit të vet, por jo shërbëtorë me frikën që duhet dëbuar, e cila shenjon atë që nuk mbetet përgjithmonë në shtëpi. Por le të mbajmë ndër mend se është Zoti Ai që na jep fuqinë të shërbejmë pa qenë shërbëtorë. Dhe pikërisht kjo është ajo që shërbëtori nuk e di, ai që nuk e di se ç'bën Zoti i tij; dhe që, sa herë bën ndonjë të mirë, krekoset sikur ta kishte bërë vetë, e jo Zoti i tij; dhe kështu nuk mburret në Zotin, por në vetvete, e me këtë mashtron veten, sepse mburret sikur të mos e kishte marrë. Por ne, të dashur, që të jemi miqtë e Zotit, le ta dimë se ç'bën Zoti ynë. Sepse është Ai që na bën jo vetëm njerëz, por edhe të drejtë, dhe jo ne vetë. E kush tjetër, veç Tij, është ai që e bën këtë, duke na prirë drejt një njohjeje të tillë? Sepse «nuk kemi marrë frymën e kësaj bote, por Frymën që është prej Perëndisë, që të njohim gjërat që na janë dhuruar falas prej Perëndisë». Çdo e mirë që ekziston, jepet falas prej Tij. Dhe meqë edhe kjo është e mirë, Ai që me hir dhuron çdo të mirë, na jep edhe dhuratën e njohjes; që, për çdo të mirë, ai që mburret, të mburret në Zotin. Por fjalët që vijojnë, «Por unë ju quajta miq, sepse gjithçka që dëgjova nga Ati im, jua bëra të ditur», janë aq të thella, saqë kurrsesi nuk duhet t'i ngjeshim brenda kufijve të këtij traktati, por t'i lëmë për një herë tjetër.