Joani 15:26–27

1. Zoti Jisu u drejtoi dishepujve një fjalim pas darkës, kur ishte fare pranë Mundimit të tij dhe, si të thuash, në prag të largimit, kur do t'i linte pa praninë e tij trupore, ndonëse do të vazhdonte të ishte i pranishëm shpirtërisht te të gjithë dishepujt e tij deri në fund të botës. Ai i nxiti të duronin përndjekjet e njerëzve të ligj, të cilët i cilësoi me emrin «botë». U tha gjithashtu se edhe vetë dishepujt i kishte zgjedhur nga kjo botë, që ata ta dinin se ishin ç'ishin falë hirit të Perëndisë, kurse me veset e veta kishin qenë ç'kishin qenë. Pastaj tregoi qartë se përndjekësit e tij dhe të dishepujve ishin hebrenjtë, që të bëhej krejt e qartë se edhe ata përfshiheshin në emërtimin e asaj bote të mallkuar që përndjek shenjtorët. Dhe pasi tha për ta se nuk e njihnin atë që e kishte dërguar, e megjithatë urrenin edhe Birin edhe Atin, domethënë edhe atë që u dërgua edhe atë që e dërgoi (për të gjitha këto kemi folur në traktatet e mëparshme), arriti te vendi ku thuhet: «Kjo ndodh që të përmbushet fjala e shkruar në ligjin e tyre: ‹Më urryen pa shkak›». Dhe pastaj, thuajse si përfundim, shtoi fjalët për të cilat kemi marrë përsipër të flasim tani: «Por kur të vijë Ngushëlluesi, që unë do t'jua dërgoj nga Ati, Fryma e së vërtetës, që buron prej Atit, ai do të dëshmojë për mua; edhe ju do të dëshmoni, sepse keni qenë me mua që në fillim». Por ç'lidhje ka kjo me atë që sapo kishte thënë: «Por tani më kanë parë e më kanë urryer, edhe mua edhe Atin tim; por kjo ndodhi që të përmbushet fjala e shkruar në ligjin e tyre: ‹Më urryen pa shkak›»? Mos vallë Ngushëlluesi, kur erdhi, domethënë Fryma e së vërtetës, i bindi me një dëshmi edhe më të qartë ata që kështu panë e urryen? Po, vërtet, madje disa nga ata që panë e prapë urrenin, ai i ktheu në besimin që vepron me dashuri, duke ua shfaqur kështu veten. Që ky shpjegim i vendit të bëhet i qartë, po ju kujtojmë se kështu ndodhi vërtet. Sepse ditën e Pentikostisë Fryma e Shenjtë zbriti mbi një tubim prej njëqind e njëzet vetash, ndër të cilët ishin të gjithë apostujt. Kur ata, të mbushur me të, po flisnin në gjuhën e çdo kombi, një numër i madh nga ata që më parë kishin urryer, të mahnitur nga madhështia e mrekullisë, u therën në zemër dhe u kthyen në besim. Kjo ndodhi sidomos kur në fjalimin e Pjetrit dalluan një dëshmi kaq të madhe e hyjnore për Krishtin: se ai, që u vra prej tyre dhe u numërua ndër të vdekurit, doli se ishte ngjallur dhe se tani ishte i gjallë. Kështu e kuptuan sa i dobishëm ishte ai gjak i çmuar, që ishte derdhur me aq pabesi e mizori, sepse u shpenguan pikërisht me atë gjak që kishin derdhur vetë. Sepse gjaku i Krishtit u derdh me aq fuqi për faljen e të gjitha mëkateve, saqë mund të shlyente edhe vetë mëkatin e derdhjes së tij. Prandaj, duke pasur parasysh këtë, Zoti tha: «Më urryen pa shkak; por kur të vijë Ngushëlluesi, ai do të dëshmojë për mua», si të thoshte: më urryen dhe më vranë kur isha i dukshëm para syve të tyre; por e tillë do të jetë dëshmia që Ngushëlluesi do të japë për mua, saqë do t'i sjellë të besojnë tek unë atëherë, kur të mos jem më i dukshëm për sytë e tyre.

2. «Edhe ju», thotë ai, «do të dëshmoni, sepse keni qenë me mua që në fillim». Fryma e Shenjtë do të dëshmojë, e po ashtu edhe ju. Sepse pikërisht ngaqë keni qenë me mua që në fillim, mund të predikoni atë që dini; gjë që tani nuk mund ta bëni, sepse plotësia e asaj Fryme ende nuk është brenda jush. «Ai, pra, do të dëshmojë për mua, edhe ju do të dëshmoni»; sepse dashuria e Perëndisë, e derdhur në zemrat tuaja prej Frymës së Shenjtë që do t'ju jepet, do t'ju japë guximin e nevojshëm për një dëshmi të tillë. Dhe pikërisht kjo ende i mungonte Pjetrit, kur, i trembur nga pyetja e një shërbëtoreje, nuk mundi të jepte asnjë dëshmi të vërtetë, por, kundër premtimit të vet, frika e madhe e shtyu ta mohonte tri herë. Por në dashuri nuk ka frikë të tillë, sepse dashuria e përsosur e dëbon frikën. Së fundi, para Mundimit të Zotit, frikën e tij skllavërore e mori në pyetje një robëreshë; kurse pas Ngjalljes së Zotit, dashurinë e tij të lirë e mori në pyetje vetë Zoti i lirisë. Kështu, herën e parë u shqetësua, herën tjetër u qetësua; atje mohoi atë që kishte dashur, këtu deshi atë që kishte mohuar. Por edhe atëherë vetë ajo dashuri ishte e dobët dhe e ngushtë, derisa u forcua dhe u zgjerua nga Fryma e Shenjtë. Dhe atëherë ajo Frymë, duke e përshkuar me plotësinë e një hiri më të pasur, ia ndezi zemrën, deri atëherë të ftohtë, për një dëshmi kaq të madhe për Krishtin, dhe ia çeli ato buzë që më parë, në dridhjen e tyre, kishin fshehur të vërtetën. Kështu, kur të gjithë ata mbi të cilët kishte zbritur Fryma e Shenjtë po flisnin në gjuhët e të gjitha kombeve para turmave të hebrenjve që ishin mbledhur aty, vetëm ai shpërtheu para të tjerëve me gatishmërinë e dëshmisë së tij për Krishtin, dhe i turpëroi vrasësit e tij me tregimin e Ngjalljes së tij. Dhe kush dëshiron ta shijojë kënaqësinë e të soditurit një pamje kaq të hijshme në shenjtërinë e saj, le të lexojë Veprat e Apostujve; e atje le të mahnitet me predikimin e të lumit Pjetër, për mohimin e të cilit ndaj Zotit të vet sapo ishte pikëlluar. Atje le të sodisë atë gjuhë, e cila vetë ishte shndërruar nga ndrojtja në guxim, nga skllavëria në liri, dhe po i kthente në rrëfimin e Krishtit gjuhët e kaq shumë armiqve të tij, prej të cilave nuk mund të duronte asnjërën kur ai vetë po rrëshqiste në mohim. Po ç'të them më tepër? Tek ai shndriti një shkëlqim kaq i madh hiri, një plotësi kaq e madhe e Frymës së Shenjtë, dhe nga buzët e predikuesit u derdh një peshë kaq e madhe e së vërtetës më të çmuar, saqë atë turmë të stërmadhe hebrenjsh, që ishin kundërshtarët dhe vrasësit e Krishtit, e shndërroi në njerëz gati të vdisnin për emrin e tij. Ai vetë dikur kishte pasur frikë të vdiste nga duart e tyre, bashkë me Zotin e vet. Gjithë këtë e bëri ajo Frymë e Shenjtë kur u dërgua, ajo që deri atëherë vetëm ishte premtuar. Dhe pikërisht këto dhurata të mëdha e të mrekullueshme, të tijat, i parapa Zoti, kur tha: «Më kanë parë e më kanë urryer, edhe mua edhe Atin tim; por kjo ndodhi që të përmbushet fjala e shkruar në ligjin e tyre: ‹Më urryen pa shkak›. Por kur të vijë Ngushëlluesi, që unë do t'jua dërgoj nga Ati, Fryma e së vërtetës, që buron prej Atit, ai do të dëshmojë për mua; edhe ju do të dëshmoni». Sepse ai vetë dëshmoi dhe u dha dëshmitarëve të tillë një guxim të pamposhtur, e kështu ua hoqi frikën miqve të Krishtit, kurse urrejtjen e armiqve të tij e ktheu në dashuri.