Lluka 17:1-4

«17:1. Është e pamundur që të mos vijnë skandale.»

Cilat janë skandalet që Krishti i përmend si krejtësisht të sigurta se do të vijnë? Skandalet, pra, janë dy llojesh: sepse disa janë kundër lavdisë së Qenies më të lartë dhe sulmojnë atë Qenie që i tejkalon të gjitha, të paktën për sa i përket qëllimit të atyre që i kurdisin; kurse skandale të tjera ndodhin herë pas here kundër nesh dhe nuk shkojnë më tej se te dëmtimi i disave prej vëllezërve, që janë pjesëtarë me ne në besim. Sepse gjithë herezitë që janë shpikur, dhe çdo arsyetim që ngrihet kundër së vërtetës, në të vërtetë luftojnë kundër lavdisë së Hyjnisë më të lartë, duke i larguar ata që kapen në to nga drejtësia dhe përpikëria e mësimeve të shenjta. Të tilla ishin skandalet për të cilat vetë Shpëtimtari tha diku përsëri: «Mjerë bota për shkak të skandaleve! Sepse është e domosdoshme që të vijnë skandale; por mjerë ai njeri nëpërmjet të cilit vjen skandali.» Sepse skandale të këtij lloji, dua të them ato që shkaktohen nga heretikët e pashenjtë, nuk drejtohen kundër ndonjë njeriu të vetëm, por synojnë më tepër botën, domethënë banorët e gjithë dheut. Shpikësit e skandaleve të tilla i qorton Pavli i bekuar, duke thënë: «Duke mëkatuar kështu kundër vëllezërve dhe duke plagosur ndërgjegjen e tyre të dobët, mëkatoni kundër Krishtit.» Dhe që skandale të tilla të mos mbizotëronin mbi besimtarët, Perëndia u foli diku atyre që janë lajmëtarë të fjalës së drejtë e të vërtetë dhe të zotë ta mësojnë atë, duke thënë: «Kaloni nëpër portat e mia, shtroni një udhë për popullin tim dhe hidhni tej gurët nga udha.» Shpëtimtari ka caktuar një dënim të hidhur për ata që u vënë njerëzve gurë të tillë pengese në udhë.

Ndoshta, megjithatë, nuk janë këto skandalet për të cilat bëhet fjalë këtu, por më tepër ato që, nga dobësia njerëzore, ndodhin shumë shpesh midis miqve dhe vëllezërve. Se pikërisht këto kishte parasysh, na e tregon fjalimi që vjen menjëherë pas këtyre fjalëve hyrëse dhe që flet për faljen që u bëjmë vëllezërve, në rast se ndonjëherë mëkatojnë kundër nesh. E cilat janë, pra, këto skandale? Veprime të ulëta e të bezdisshme, me sa mendoj; shpërthime zemërimi, qoftë me arsye, qoftë pa arsye; fyerje; shumë shpesh shpifje; dhe pengesa të tjera të afërta e të ngjashme me këto. Të tilla, thotë ai, duhet doemos të vijnë. A ndodh vallë kjo, ngaqë Perëndia, që sundon gjithçka, i detyron njerëzit t'i kryejnë? Larg qoftë ky mendim! Sepse prej tij nuk vjen asgjë e ligë; përkundrazi, ai është burimi i çdo virtyti. Përse, atëherë, duhet të ndodhin? Kuptohet, për shkak të dobësisë sonë: «sepse të gjithë ne pengohemi në shumë gjëra», siç është shkruar. Megjithatë, do të ketë mjerim, thotë ai, për njeriun që vë gurë pengese në udhë; sepse ai nuk e lë pa qortim shpërfilljen në këto gjëra, por përkundrazi e frenon me frikën e ndëshkimit. Sidoqoftë, ai na urdhëron t'i durojmë ata që i shkaktojnë.

«17:4. Në qoftë se shtatë herë në ditë mëkaton kundër teje.»

Sepse, thotë ai, në qoftë se ai që mëkaton kundër teje pendohet dhe e pranon fajin e vet, ti do ta falësh; dhe këtë jo vetëm një herë, por shumë e shumë herë. Sepse nuk duhet të tregohemi të mangët në dashurinë e ndërsjellë, as ta lëmë pas dore zemërgjerësinë, ngaqë dikush është i dobët dhe na fyen përsëri e përsëri; por duhet më tepër të ndjekim shembullin e atyre që kanë për detyrë të shërojnë sëmundjet e trupit tonë, të cilët nuk e mjekojnë të sëmurin vetëm një a dy herë, por sa herë që i qëllon të sëmuret. Sepse le të kujtojmë se edhe ne jemi të prekshëm nga dobësitë dhe të mundur nga pasionet tona; dhe, duke qenë kështu puna, lutemi që ata që kanë për detyrë të na qortojnë dhe që kanë pushtetin të na ndëshkojnë, të tregohen të mirë e falës ndaj nesh. Prandaj detyra jonë është që, duke ndier dhembshuri të përbashkët për dobësitë e njëri-tjetrit, «t'i mbajmë barrët e njëri-tjetrit, sepse kështu do të përmbushim ligjin e Krishtit.» Vër re edhe se, në Ungjillin sipas Mateut, Pjetri bën pyetjen: «Sa herë do të mëkatojë vëllai im kundër meje dhe unë do ta fal?» Dhe atëherë Zoti u thotë apostujve se, edhe sikur të mëkatojë shtatë herë në ditë, domethënë shpesh, e po aq herë ta pranojë fajin e vet, ti do ta falësh.