Lluka 17:5-6

«17:5. Apostujt i thanë Zotit: ‹Shtona besimin.›»

Ajo që patjetër i sjell gëzim shpirtit të shenjtorëve nuk është zotërimi i të mirave kalimtare e tokësore, sepse ato prishen dhe humbin lehtë. Është, më fort, zotërimi i atyre të mirave që i bëjnë të nderuar e të bekuar ata që i marrin, domethënë i hireve shpirtërore, të cilat janë dhuratë e Perëndisë. Ndër këto, një hir me vlerë të veçantë është besimi, me të cilin dua të them të qenit i sjellë në besimin te Krishti, Shpëtimtari i të gjithë neve; besim që edhe Pavli e njohu si kryesorin ndër të gjitha të mirat tona, sepse tha se «pa besim është e pamundur t'i pëlqesh ndonjëherë Perëndisë, sepse me anë të tij të parët morën dëshminë e tyre». Vër re, pra, se apostujt e shenjtë ndjekin sjelljen e shenjtorëve të lashtë. Sepse ç'i kërkojnë Krishtit? «Shtona besimin.» Nuk kërkojnë thjesht besim, që të mos i mendosh se janë pa besim, por i kërkojnë më fort Krishtit t'u shtohet besimi dhe të forcohen në të. Sepse besimi pjesërisht varet nga ne vetë e pjesërisht është dhuratë e hirit hyjnor. Nga ne varet fillimi i tij, si edhe ruajtja e besimit dhe e mbështetjes te Perëndia me gjithë fuqinë tonë; kurse përforcimi e fuqia që duhen për këtë vijnë nga hiri hyjnor. Prandaj, meqë te Perëndia gjithçka është e mundur, Zoti thotë se «gjithçka është e mundur për atë që beson». Sepse fuqia që na vjen me anë të besimit është prej Perëndisë. Dhe, duke e ditur këtë, i lumi Pavël thotë edhe në Letrën e parë drejtuar Korinthianëve: «Sepse njërit i jepet me anë të Frymës fjala e urtësisë, një tjetri fjala e diturisë sipas së njëjtës Frymë, e një tjetri besimi në po atë Frymë.» E sheh se edhe besimin e ka vënë në listën e hireve shpirtërore. Edhe këtë nxënësit kërkuan ta merrnin nga Shpëtimtari, duke vënë edhe pjesën e tyre; dhe ai ua dha pas plotësimit të ekonomisë, me zbritjen e Frymës së Shenjtë mbi ta; sepse para Ngjalljes besimi i tyre ishte aq i dobët, saqë mund të qortoheshin edhe për besim të pakët.

Sepse, për shembull, Shpëtimtari i të gjithëve po lundronte një herë bashkë me apostujt e shenjtë në liqenin ose detin e Tiberiadës, dhe qëllimisht e la veten ta zinte gjumi; e kur një stuhi e egër trazoi valët e ngriti një dallgë të fuqishme kundër anijes, ata u shqetësuan tej mase, aq sa e zgjuan Zotin nga gjumi, duke thënë: «Mësues, shpëtona, po mbytemi.» Dhe ai, thotë, u ngrit, qortoi valët dhe e ktheu egërsinë e stuhisë në qetësi. Por i qortoi ashpër apostujt e shenjtë, duke thënë: «Ku është besimi juaj?» Sepse nuk duhej të ishin shqetësuar aspak, kur Sundimtari i gjithësisë ishte i pranishëm mes tyre, para të cilit dridhen e tunden gjithë veprat e tij. Dhe, po të duhet të shtojmë edhe një shembull tjetër të ngjashëm, do të përmend njërin. I urdhëroi apostujt e shenjtë të hipnin në anije dhe të kalonin para tij në bregun e kundërt të liqenit; dhe ata, sigurisht, kështu bënë. Dhe, kur kishin vozitur, thotë, rreth tridhjetë stade, panë Jisuin që po ecte mbi det dhe u trembën shumë, ngaqë pandehën se po shihnin një fantazmë. Por, kur ai u thirri: «Jam unë, mos kini frikë!», Pjetri tha: «Nëse je ti, urdhëromë të vij te ti mbi ujë.» Dhe ai tha: «Eja.» Dhe, si u hodh nga anija, nisi të ecte drejt tij. Por, kur pa, thotë, erën dhe dallgën, u tremb; e, kur nisi të fundosej, thirri: «Zot, ndihmomë!» Dhe ai e shpëtoi nga rreziku, por përsëri e qortoi, duke thënë: «O besimpak, përse dyshove?» Dhe dihet mirë se, në kohën e Mundimit, kur çeta e ushtarëve dhe shërbëtorët e ligj erdhën të kapnin Jisuin, të gjithë e braktisën dhe ikën, e Pjetri madje e mohoi, i trembur nga një shërbëtore.

I pe nxënësit kur ende kishin pak besim; tani çuditu me ta, kur morën shtimin e besimit të tyre nga Krishti, Shpëtimtari i të gjithë neve. Ai i urdhëroi «të mos largoheshin nga Jerusalemi, por të prisnin premtimin e Atit», derisa të visheshin me fuqi nga lart. Por, kur fuqia nga lart zbriti mbi ta në trajtën e gjuhëve të zjarrta, domethënë hiri që vjen nëpërmjet Frymës së Shenjtë, atëherë vërtet u bënë të guximshëm, trima e të zjarrtë në Frymë, aq sa përçmuan edhe vdekjen dhe i quajtën për asgjë rreziqet me të cilat i kërcënonin mosbesimtarët. Madje, atëherë u bënë të aftë të bënin mrekulli.

Por, se të forcohesh në besim është hir i madh e i veçantë, Zoti e tregon kur thotë: «Po të kishit besim sa një kokërr sinapi, domethënë të nxehtë e të zjarrtë, do t'i kishit thënë manit: ‹Shkulu në det›, dhe ai do t'ju ishte bindur.» Sepse ai që i beson Krishtit nuk mbështetet në forcën e vet, por atij ia njeh fuqinë për të bërë çdo gjë. Prej tij, pra, padyshim vjen kryerja e çdo të mire në shpirtrat e njerëzve; megjithatë, ata duhet të përgatiten për ta marrë këtë hir të madh. Sepse, po të heqë fuqia e besimit atë që është e ngulur dhe e rrënjosur në tokë, mund të thuhet prerazi se nuk ka asgjë aq të palëvizshme sa besimi të mos mund ta tundë, po të lypset heqja e saj. Kështu, toka u drodh kur apostujt po luteshin, siç rrëfejnë Veprat e Apostujve; e, nga ana tjetër, besimi i ndal gjërat që lëvizin, siç është rrjedha e shpejtë e një lumi që vërshon dhe ecja e pandërprerë e ndriçuesve që lëvizin në qiell. Por këtë duhet ta vëmë re me kujdes: Perëndia nuk ngjall një habi të zbrazët a një mahnitje të kotë, por gjëra të tilla janë larg Qenies hyjnore, e cila është pa krenari e mburrje, krejtësisht e vërtetë, vetëm për të mirën dhe sigurinë e njerëzve. Dhe këtë e them, që askush të mos presë nga besimi i shenjtë e nga fuqia hyjnore ndryshime të kota të elementeve, bie fjala, ose zhvendosjen e maleve e të bimëve; as të mos bjerë në pabesi, sikur fjala të mos ishte e vërtetë, po të mos ndodhin kështu këto gjëra; as të mos e quajë përsëri të dobët besimin, po të mos mundë të kryejë gjëra të tilla. Mjafton që gjëja të jetë vërtet e dobishme për ndonjë të mirë, dhe fuqia nuk do të mungojë.